11دسامبر2017

06 مهر 1396 نوشته شده توسط 

وطنم؟

شهرام یزدان‌پناه

هفته‌ای که گذشت، مونترالی‌ها آن‌قدر سرگرم جنجال‌های خبری حول‌و‌حوش مجمع عمومی سازمان ملل متحد و سخنرانی تهدیدگونه دونالد ترامپ بودند که کسی قاعدتا نمی‌توانست صدای مریم کتابی، مدیر مدرسه دهخدا را شنیده باشد. در جلسه خانه و مدرسه مدرسه دهخدا، مریم کتابی اعلام کرد که مدرسه متبوع او و دو مدرسه فارسی زبان دیگر شهر مونترال روی هم چیزی حدود 200 دانش‌آموز را با زبان مادری‌شان آشنا می‌کنند و همان‌جا اعلام شد که افغان‌ها هم قرار است کارهای برپایی کلاس‌ها را سامان دهند تا به زودی کودکان افغان هم به یادگیری زبان و فرهنگ سرزمین مادری خود مشغول شوند. مریم کتابی افزود این آمار در مقایسه با جمعیت فارسی‌زبان ساکن مونترال، بسیار اندک است.
وقتی این خبرها را کنار هم گذاشتم و سخنان دونالد ترامپ، (مخصوصا در جایی که تاکید می‌کرد او رئیس‌جمهور ایالات‌متحده آمریکاست و به روسای سایر ملل هم تاکید می‌کرد که آن‌ها هم بهتر است به فکر رای‌دهندگان خودشان باشند،) را با خودم مرور می‌کردم، به این فکر کردم که دیوار کشیدن دور خودمان چاره کدام درد است؟
کانادا مغرور و قوی است به چندفرهنگی بودن، غنی است به جهانی بودن و در صلح است به خاطر احترام به همه، در این میان کودک امروز کانادایی که ریشه در خاک مادری دارد اما نهالش را در کشور جدید کاشته‌اند، اگر قرار باشد تصمیم بگیرد بین افغان بودن یا کانادایی بودن، ایرانی بودن یا کانادایی بودن، مجبور خواهد شد بخشی از قدرت، غرور و غنای خود را فراموش کند.
روزنامه‌های کانادایی فردای سخنرانی دونالد ترامپ سخنان جنجالی او را نکوهش کردند، اما ما در هفته معتقدیم می‌شود شمعی افروخت. امروز آموختن زبان مادری و وصل شدن به فرهنگ سرزمین مادری، پلی است که تعریف وطن را جهان‌شمول می‌کند، راهی است برای جلوگیری از من بودن و تو بودن، مسیری است برای یکی شدن و راه‌حلی است برای حل مشکلات بزرگ جهان.
مدرسه‌های زبان مادری هنوز ثبت‌نام می‌کنند، فرزندان خود را از این نعمت محروم نکنید.


محتوای بیشتر در این بخش: « Ma patrie? Séparation et terreur »