17اکتبر2017

11 خرداد 1396 نوشته شده توسط 

سخن

آقای یزدان پناه، سردبیر مجله هفته
سخن هفته آخرین شماره شما در زمینه انتخابات اخیر ایران را خواندم. نظر خاصی در زمینه خود انتخابات ندارم چرا که شما آنرا از زوایای ممکن کیفی و کمی و احتمالا انواع برچسب ها و غیره مورد نقد قرار داده اید.
اما ایراد من استفاده از لحن و کلمات احساسی و شورانگیز گونه ای است که در این نوشته کوتاه در مورد کانادا بکار برده اید. شاید امروز استفاده از اینکونه فرازها ابزاری برای افزایش تعداد خوانندگان باشد اما برای مجله ای که میخواهد در پیشاپیش حرکتهای فرهنگی و گسترش ادبیات باشد استفاده از فرازی چون: " بی آبروترین بازیگر این نمایش" ، بسیار سخیف، خارج از نزاکت و عرف میباشد. شکی ندارم که خوب میدانید کلمه "بی آبرو" در زبان پارسی و فرهنگ ایرانی چه حدی از پستی و دنائت را تعریف مینماید. روابط بین المللی و عرف دیپلماتیک الفبایی دارد که از سوی تقریبا تمام کشورها پذیرفته شده و عمل میگردد. رای دادن در انتخابات کشورها در کشور دیگر همواره در درون سفارتخانه (یا کنسولگری ها) که قسمتی از خاک آن کشور است انجام میشود و در واقع اتفاقی است در درون مرزهای کشوری در کشور میزبان و هیچگونه الزامی متوجه کشور میزبان در اینمورد نیست بنابراین از دیدگاه من تمام آن کلمات احساسی و هیجان برانگیز و بقولی صغرا و کبرا چیدن و اتصال آن انتخابات به نوع امریکایی و اینکه کانادا خارج از عرف سیاسی میبایست امکانات رای گیری را برای شهروندان دوتابعیتی خود با کشوری که رابطه رسمی سیاسی ندارد ایجاد نماید انیظار بیموردی بود.
منهم چون بسیاری دیگر از شهروندان کانادایی گاه با بسیاری از رویدادها و یا عملکرد دولتها در عرصه سیاسی کانادا اختلاف نظر دارم اما اینکه بنویسیم "کانادا دولتی با ادعای پر افاده دموکراسی" ، بدون شک کم لطفی و خطای آشکار و تا اندازه ای توهین به فهم خوانندگان است. نداشتن رابطه سیاسی و بسته بودن سفارتها "بهانه واهی" و یا "بازی کودکانه" نیست. شرایط سیاسی، اتخاذ سیاستهای همگونه میان دولتهایی که بهر دلیل موجه یا غیر موجه تمایلی در داشتن رابطه باز و سالم با رژیم و دولت فعلی ایران ندارند تصمیمی است که به دولت کانادا، که نماینده منتخب اکثریتی است که آنرا انتخاب نموده، مربوط میشود و ما بعنوان کانادایی های ایرانی تبار باید با حضور بیشتر در صحنه سیاسی و مشارکت در آن به افزایش وزنه و نفوذ خود در این صحنه بیافزاییم تا قادر باشیم خواسته های منطقی خویش را در زمان های مورد نیاز مطرح و به نتیجه برسانیم. شما و سایر کسانی که دستی در نگارش و انعکاس اخبار و رویدادها دارند وظیفه سنگین تری دربازپخش درست و هدایت مخاطبان خود دارید و امیدوارم برای صرف بالابردن تیراژ از ایجاد فضای احساسی و استفاده کلمات شورانگیز پرهیز کرده و سعی بیشتر را در زمینه مسئولیت روزنامه نگاری خود نمایید. موفقیت شما را آرزو دارم.
حسین صمیمی

جناب آقای صمیمی گرامی،
از اینکه نسبت به مطالب چاپ شده در مجله حساس هستید، بینهایت سپاسگزارم. از آن بیشتر بسیار ممنونم که دیدگاه روشنگرانه خود را با تحلیل و نگاه دقیق برای مجله ارسال کردید.
از اینکه شما به کار بردن واژه «بی‌آبرو» در متن سخن سردبیر شماره قبل مجله هفته را «بسیار سخیف، خارج از نزاکت و عرف» یافتید بسیار خجالت زده‌ام. البته که آگاه هستم در مورد موضوعات خاصی، این کلمه معنی زشتی دارد اما امیدوارم شما با من موافق باشید که دنیای سیاست از آن وادی کاملا جداست. تصور من این است که آن «پستی و دنائت» مورد نظر شما فقط در آن وادی، مصداق دارد. از طرفی دیگر اگر راستش را بخواهید من فکر می‌کنم در دنیای سیاست، پیدا کردن سیاستمدار باآبرو، کار سختی است.
همچنین خیلی شرمنده شدم وقتی شما خطاب قرار دادن دولت لیبرال را «کم لطفی»، «خطای آشکار» و «توهین به فهم خوانندگان» برداشت کرده‌اید و احتمال داده‌اید که این متن هیجانی و حساسی صرفا برای بالا بردن تیراژ مجله بوده است.
من را باور کنید یا نه، سخن سردبیر جایی نیست که ما از آن برای بالا بردن تیراژ استفاده کنیم. کلمات «شورانگیز» استفاده شده در سخن سردبیر شماره 440 مجله هفته، حاصل هوای شورانگیز و پرامیدی بود که من از ایران استنشاق می‌کردم. امیدی که در یک لیوان تقریبا خالی، فقط چند قطره باقی مانده آب در ته لیوان را می دید و می خواست باور کند که می‌شود با همان چند قطره، صحرای خشک ایران را سبز کرد. راستی مگر این مردم در طول تاریخ بارها ثابت نکرده‌اند که این امیدشان میوه می‌دهد؟
من از شما و همه خوانندگان هفته بابت به کار بردن کلمه «بسیار سخیف، خارج از نزاکت و عرف» توسط اینجانب در سخن سردبیر هفته پیش و «پستی و دنائتی» که در بار معنایی آن نهفته بود و همچنین «خطای آشکار» اینجانب در خطاب قرار دادن دولت کانادا و «توهین به فهم خوانندگان» که از متن من برداشت شده بود عذرخواهی می‌نم و تمنا دارم آن را به «بی‌آبرویی» من ببخشید.
در پایان باز هم از شما ممنونم و اگر اجازه بدهید، از این به بعد بیشتر از قلم کارشناسانه شما در مجله هفته استفاده شود.
ارادتمند
شهرام یزدان پناه
سردبیر