21آگوست2017

11 خرداد 1396 نوشته شده توسط 

یک کیک، 3 جشن تولد

شهرام یزدان‌پناه

هفته‌ای که گذشت برای همکاران ما در مجله، هفته ویژه‌ای بود. ما در حالی سالروز 9 سالگی «هفته» را جشن می‌گرفتیم که روز قبل از آن گالری «مکیک» هم 10 ساله شدن خودش را به شادی نشسته بود و پرونده این هفته ما هم به 375 سالگی شهر مونترال اختصاص داشت.
مونترال به عنوان پایتخت فرهنگی آمریکای شمالی، بستر بسیار مناسبی را برای بالندگی موسساتی مثل «هفته» و «مکیک» فراهم آورده است. مراکز فرهنگی متعدد، رویدادهای هنری بی‌نظیر و اندیشمندان و متفکران طراز اول از مونترال یک دانشگاه به بزرگی خود این جزیره ساخته است. دانشگاهی که از دل آن اندیشه نوین در پیوند با هزار و یک فرهنگ شرقی و غربی موجود در آن به وجود می‌آورد.
ما در مجله هفته از این جامعه چند فرهنگی استفاده‌های زیادی برده‌ایم، آنقدر که ما را در مسیر «سرزمین نوروز» قرار داد. سرزمینی که با هر بهار، تازه می‌شود و با هر تابستان بارور. مجله هفته یکی از معدود رسانه‌های کامیونیتی در سرتاسر دنیاست که در آن می‌توان فارسی را در کنار دری و ترکی یافت. آرزو داشتیم آنقدر توانمندی مالی داشتیم که بتوانیم کردی و لری و بلوچی و سایر زبان‌های موثر در محدوده جغرافیایی خود را هم به ضمیمه‌هایمان اضافه کنیم. آرزویی که می‌دانیم دست‌یابی به آن دور نیست.
حالا که بحث به اینجا کشید خوب است یادی بکنیم از تاثیر بزرگی که گالری «مکیک» در توسعه فرهنگی و هنری مونترال مخصوصا در جامعه ایرانیان به جای گذاشته است. شکی نیست که هنرمندان تازه مهاجر فراوانی، پرواز خود به سمت شهرت و اثرگذاری هنری را از این گالری کوچک در قلب پلاتوی مونترویال آغاز کرده‌اند. هنرمندانی که امروز با تلفیق در جامعه میزبان، به مهره‌ای موثر از مجموعه بزرگ تولیدکنندگان فکر و اندیشه کانادایی، تبدیل شده‌اند.