15دسامبر2017

11 خرداد 1396 نوشته شده توسط 

شمع‌هایت را من فوت می‌کنم

به بهانه سیصد و هفتاد و پنجمین سال تشکیل شهر مونترال
سجاد صاحبان زند
P28
فقط با یک محاسبه عجیب و غریب است که مونترال ۳۷۵ می‌شود ، وگرنه هر جور که چرتکه بیاندازی این شهر یا پیرتر است یا جوان‌تر. قدیمی‌ترین وسیله دست ساخت بشری که در مونترال کشف شده، مربوط می‌شود به چهار هزار سال قبل ، اما احتمالا دوستان شواهد دیگری دارند که معتقدند 8 هزار سال قبل کسانی در این منطقه جهان می‌زیسته‌اند. این‌که دقیقا این افراد چه کسانی بودند و به چه زبانی حرف می‌زدند، مشخص نیست. حدس‌های وجود دارد اما این حدس‌ها در حد گمان است چون ساکنان بومی و اولیه کانادا ثبت مکتوب تاریخ نداشتند یا به هر دلیلی شواهد بسیار کمی از خود به جا گذاشته‌اند.
ژاک کارتیه ۵۳۶ سال پیش (در سال ۱۵۳۵ میلادی) وارد این منطقه شد، البته او نه از طریق سرمایه‌گذاری آمده بود و نه از طریق اسکیل وورکر. وقتی آمد به کلاس‌های «میک» یا جای دیگری نرفت که زبان بومیان منطقه را یاد بگیرد، شاید به دلیل این‌که وام و بورسی در کار نبود. حدود ۲۰۰ کلمه روی کاغذ نوشت تا وضعیت مردمان منطقه را شرح دهد. آن روزها در محل فعلی «مونترال قدیم» روستایی وجود داشت که آن را «هوچلوگا» می‌نامیدند. ژاک کارتیه درباره مردمانی نوشت که در این منطقه زندگی می‌کردند و احتمالا اشاره‌ای به پوست حیوانات P28-Old-Montreal 01در سال ۱۶۰۵ پا به جزیره گذاشت. وقتی او آمد، در این‌جا دیگر کسی زندگی نمی‌کرد. فرضیه‌های متعددی وجود دارد که چرا یک‌دفعه این‌جا خالی از سکنه شده، اما مهترین فرضیه این است که ساکنان اولیه مونترال به غرب کانادا مهاجرت کرده باشند. شاید هم ژاک کارتیه به جای دیگری رفته بود. تلاش شامپیلن برای برقرار کردن تجارت پوست با مشکلاتی همراه بود. شاید آن‌روزها کسی فکر نمی‌کرد که در این منطقه شهری ساخته خواهد شد و این شهر بزرگترین شهر استان کبک و دومین شهر بزرگ کانادا و یکی از شهرهای مطرح آمریکای شمالی خواهد بود.
منطقه کبک تا سال ۱۷۶۰ فرانسه‌نو نامیده می‌شد. منبع روشنی وجود ندارد که آیا در این زمان یا قبل آن مونترال نام فعلی‌اش را یافته باشد. در سال‌ ۱۶۴۱ ، زمانی که پل مزونوف و همراهانش به اینجا آمدند هنوز اسمی خاصی برایش نداشتند. در ۱۷ می سال ۱۹۴۲ اسم شهر را «ویل مری» گذاشتند و قرار شد شهری باشد برای تبلیغ مسیحیت، همان طور که کبک سیتی قرار بود شهری تجاری باشد. تا این ‌جای کار هنوز اسمی از مونترال موجود نیست. در سرشماری ۱۶۶۶ ، جمعا ۱۶۵۹ نفر در این شهر جدید زندگی می‌کردند که سهم بومی‌ها ۱۰۰۰ نفر و سهم مهاجران ۶۵۹ نفر بود. این تنها سرشماری جمعیتی است که در آن تعداد بومی‌ها از مهاجران بیشتر است. تعداد جمعیت مهاجران در سال ۱۷۱۶ افزایش قابل ملاحظه‌ای پیدا کرد. در این سال ۴۴۰۹ اروپایی و ۱۱۷۷ بومی در این شهر زندگی می‌کردند. آیا می‌توان منطقه‌ای با ۱۶۰۰ نفر جمعیت را شهر نامید؟ ویل مری تا سال ۱۶۶۶ فقط حدود ۱۶۰۰ جمعیت داشت و شاید گذاشتن اسم شهر بر آن کمی غیر متعارف باشد. حتی شاید برای آن‌که منطقه‌ای را شهر بنامیم، یک جمعیت ۵ هزار نفری هم کافی نباشد.P28-TSFemmeLettresBallons-1
نخستین باری که به طور رسمی اسم مونترال را می‌شنویم به سال ۱۸۳۲ بر می‌گردد. در این سال ، مونترال به عنوان شهر پذیرفته شد. یعنی تا قبل از این مونترال به عنوان یک شهر شناخته نمی‌شده است. در سال ۱۸۳۲ مونترال شبیه آن چیزی شد که ساموئل شامپلین انتظارش را داشت. تجارت پوست که با مخالف Mohawk ها همراه بود، به شهر برگشته بود و جمعیت هم افزایش قابل ملاحظه‌ای پیدا کرده بود. در این سال‌ها بود که مونترال از کبک سیتی جلو زد، هرچند مرکز استان کبک ، کبک سیتی باقی ماند. در سرشماری ۱۸۴۴، مشخص شد حدود 44 هزار نفر در مونترال زندگی می‌کردند یعنی بیش از ۱۰ برابر سال ۱۷۱۶. در سال ۱۹۱۱، جمعیت شعر بار دیگر ۱۰ برابر شد و به حدود 468 هزار نفر رسید. در این سال بود که مفهوم حومه شهر مونترال مطرح شد، چون مونترال و حومه‌اش بیش از 528 هزار نفر جمعیت داشتند. یعنی فقط حدود ۴۰ هزار نفر در اطراف شهر زندگی می‌کردند.
شاید برایتان جالب باشد که مونترال در سال ۱۸۶۰ بزرگترین شهر انگلیسی زبان آمریکای شمالی بوده است. یعنی از نیویورک، واشنگتن، لس آنجلس و تورنتو بزرگ‌تر بود و در ضمن شهری انگلیسی زبان به حساب می‌آمد. این شهر توسعه‌اش را از کناره‌های کوه مونت‌رویال شروع کرد و معمار اولیه‌اش، یعنی طراحش فردیک لا اولمستد بود، همان کسی که ساختار اولیه نیویورک را هر طراحی کرده است. ساختمانی که بر فراز مونت‌رویال ساخته، بلندترین نقطه شهر است، از همه آسمان‌خراش‌ها بلندتر. پس اگر زمانی خواستید از دست سیل فرار کنید، حتما به این ساختمان بروید.
چهره شهر از سال ۱۹۱۸ تا ۱۹۸۳ کم‌کم تغییر کرد، زمانی که فرانسوی‌نشین‌های شهرها و روستاهای اطراف کم‌کم به داخل شهر آمدند و مونترال انگلیسی‌زبان را تبدیل به شهری فرانکوفون کردند، چنان‌چه این روزها مونترال بعد از پاریس، دومین شهر بزرگ فرانسوی زبان جهان است. مونترال به مدت ۴ سال پایتخت ایالات متحده کانادا بود، یعنی در سال‌های ۱۸۴۴ تا ۱۸۴۹. با این حساب تغییر پایتخت از مونترال به تورنتو ربطی به فرانسوی شدن این شهر در سال‌های بعد ندارد. تاثیری که فرانسوی شدن بر مونترال گذاشت به سال‌های دهه ۱۹۷۰ برمی‌گردد، زمانی که بخش عمده‌ای از شهر فرانسوی شده بود و زبان رسمی فرانسوی اعلام شد. در آن‌سال‌ها تجارت اصلی مونترال در دستان انگلیسی زبان‌ها بود و اصرار در به‌کار گیری زبان فرانسه باعث شد تا بسیاری از شرکت‌های انگلیسی‌زبان دفاتر اصلی خود را با تورنتو منتقل کنند، مونترالی که در سال ۱۹۶۷ و به مناسبت تولد ۳۵۰ سالگی‌اش تحول بسیاری یافته بود. بسیاری از زیر ساخت‌های شهر در این سال شکل گرفت و بخش دیگری از تحولات در سال ۱۹۷۶ انجام شد، زمانی که مونترال میزبان المپیک تابستانی بود و بسیاری از کشورها از جمله ایران در آن شرکت داشتند. اگر به دهکده المپیک رفته باشد، پرچم ایران را حتما دیده‌اید که در اهتزاز است.

خسته شدید؟
اگر تا این‌جای کار شما را با اعداد و ارقام خسته کردم ، از این به بعد تلاش خواهم کرد فقط برایتان داستان تعریف کنم تا خستگی را از تن‌تان دربیاورم. این مطلبم کمی شبیه داستان مهاجرت ما شد. در ابتدا کمی سختی داشت تا راه و چاه را پیدا کنیم و قرار است از این به بعد همه چیز رو به خوبی برود، البته اگر سیل خانه‌مان را نبرد.
شاید برایتان جالب باشد که مونترال بیشترین تعداد رستوران را در کانادا دارد و بعد از نیویورک، بیشترین تعداد رستوران در آمریکای شمالی مربوط می‌شود به شهر ما. اما نکته منحصر به فرد رستوران‌های مونترال، منوهای غذایی آن است. از این حیث ، ما یکی از منحصر به فردترین شهرهای جهانیم. منوهایی متفاوت و گاهی کاملا با هم متفاوت. به هر حال برای شهری که مارک تواین آن را « شهری با کلیساهای بلند» نامیده و در عین حال اولین آبجوسازی آمریکای شمالی در آن ساخته شده، عجیب نیست این‌همه تنوع غذایی داشته باشد.
اما مونترالی‌ها علاوه بر شمکو بودن و پذیرش فرهنگ‌ها و سلیقه‌های گوناگون، بسیار فرهنگی هم هستند. مونترال در سال ۲۰۰۶ و برای نخستین بار از سوی یونسکو به عنوان شهری فرهنگی انتخاب شد و دلیل این ماجرا با ساختار چند فرهنگی و در عین حال فعالیت‌های گوناگون فرهنگی – هنری برمی‌گردد.
مونترال یکی از بزرگترین شهرهای زیرزمینی جهان را در اختیار دارد. تونلی که این بخش از مونترال را ساخته ۳۲ کیلومتر طول دارد و بیش از ۲ هزار معازه را به هم وصل می‌کند. شما از طریق هفت ایستگاه مترو می‌توانید به این شهر زیر زمینی دسترسی داشته باشد. شاید برایتان جالب باشد که مونترالی‌ها از این بخش زیرزمینی‌ شهر بیشتر در تابستان‌ها و برای فرار از گرما استفاده می‌کنند تا در زمستان. البته با توجه به تغییرات جمعیتی شهر شاید در سال‌های آینده ، استفاده زمستانی شهر بیشتر از کاربرد تابستانی‌اش باشد.
شاید برایتان جالب باشد که در شهری زندگی می‌کنید که میزبان بیشترین مراسم بین‌اللملی است. مونترال را شهر شماره یک مراسم جهانی می‌نامند، شهری که سیرک‌های تابستانی‌اش معروف است، میزبان المپیک ۱۹۷۶، اکسپوی ۶۷ و بسیاری از فستیوال‌های دیگر از جمله فستیوال‌های موسیقی جاز بوده است. فستیوال آبجو، فستیوال خنده، فستیوال بین‌اللملی آتش بازی، جشنواره فرانکوفولی، جشنواره فیلم مونترال، فستیوال برای همجنسگراها و بسیاری دیگر از فستیوال‌ها در شهر ما برگزار می‌شود و خیلی‌ها را به شهر ما می‌کشاند.
مونترال سرگرم‌کننده ترین پارک‌ها را استان کبک دارد و از این نظر دومین شهر کاناداست و سالانه گردشگران بسیاری از پارک‌های این شهر دیدن می‌کنند. شاید برایتان جالب باشد که سالانه سه میلیون گردشگر فقط از پارک سنت هلن بازدید می‌کنند.
مونترال را در عین حال باید شهری دانشجویی هم به حساب آورد. در سال ۲۰۱۳، بیش از هزار دانشجوی خارجی در ۱۱ دانشگاه بزرگ مونترال تحصیل می‌کردند. وجود چهار دانشگاه با رنکینگ بین‌اللملی از مونترال شهری دانشجویی ساخته است، دانشگاه‌هایی همچون کنکوردیا، مک‌گیل، یوکم و مونترال.
در أخرین سطرها هم یادی می‌کنم از اسطوره موسیقی پاپ، جان لنون. او ترانه «به صلح فرصتی بدهیم» را زمانی نوشته که در اول ژوئن سال ۱۹۶۹ در هتل کویین الیزابت اقامت داشت. این هتل پذیرای بسیاری از شخصیت‌های مشهور جهانی از جمله ملکه الیزابت دوم، فیدل کاسترو، ایندیریا گاندی، نلسون ماندلا، دالای لاما و جان تراولتا بوده است. زمانی که جان لنون در اتاق شماره ۱۷۴۲ این هتل زندگی می‌کرد، این ترانه مشهورش را نوشت، ترانه‌ای که بعدها به نماد صلح تبدیل شد. آیا صلح‌طلبی مونترالی‌ها روی او تاثیری چنین شگرف داشته است؟

گردشگرانی که مهمان ۳۷۵ سالگی مونترال هستند
گردشگران بسیاری هر سال به مونترال می‌آیند، و این داستان تازه‌ای نیست. در سال ۱۹۶۷، اکسپوی مونترال بسیاری را به این شهر کشاند. در آن سال، مونترال پیشنهاد داده بود که برپا کننده اکسپوی جهان باشد، اما مقر این اکسپو که در پاریس قرار دارد این پیشنهاد را نپذیرفته بود و مسکو به عنوان شهر برپا کننده انتخاب شد. اما چندی بعد مسکو انصراف داد تا شهر ما میزبان اکسپوی جهانی باشد. این انتخاب با پافشاری ژان دارپو، شهردار آن‌روزهای مونترال صورت گرفت. مکانی که در جزیره سنت هلن، نماد اکسپوی ۶۷ را در خود دارد، تا کمی قبل زیر آب بود. به منظور ساختن این ساختمان، قسمتی از زمین اطراف جزیره با مهندسی کامل و همه مسایل محیط زیستی احیا کردند تا این بنا در تلاشی شبانه‌روزی در مدت حدود یک سال ساخته شود. اسم جشنواره را هم با تاثیر از کتاب « Terre des Hommes» ، «انسان و دنیایش» نام نهادند.
انتظار می‌رود حدود ۱۱ میلیون گردشگر تابستان امسال به مونترال بیایند که از نظر تعداد، بعد از المپیک ۱۹۷۶، بیشترین تعداد توریست خواهد بود. با این حساب امسال و به مناسبت ۳۷۵ سالگی شهر، سیصد برابر بیشتر از سال قبل میهمان خواهیم داشت. مراسم بسیاری برگزاری می‌شود که شرکت در بسیاری از آن‌ها رایگان است.

آیا همه مونترالی‌ها از برگزاری جشن‌های ۳۷۵ سالگی خوشحالند؟
درست است که تابستان امسال شهر ما بیشترین تحرک را خواهد داشت و قرار است به زنده‌ترین شهر آمریکای شمالی تبدیل شود، اما کسانی هستند که انتقادات بسیاری را به این ماجرا دارند. برخی از کارشناسان شهری معتقدند که مونترال در سال‌های اخیر بسیار ضعیف عمل کرده است. می‌گویند که در سال ۱۹۶۷، یعنی در ۳۲۵ سالگی مونترال فعالیت‌های زیربنایی بسیاری برای این شهر انجام شده و بخش مهمی از هویت صنعتی و مدرن شهر به آن سال برمی‌گردد، اما در سال‌های اخیر فعالیت‌ها بسیار سطحی و فاقد کارشناسی بوده‌اند. برخی هم شهرداری مونترال را متهم به حیف و میل می‌کنند.P28-O-DENIS-CODERRE-facebook
اعتراض‌هایی در سطح شهر برگزار شده و مقالاتی در رسانه‌ها در نقد جشن‌های ۳۷۵ سالگی مونترال نوشته شده است که نشان می‌دهد همه از برپایی این جشن‌ها راضی نیستند. در این میان اعتراض نیروهای پلیس از همه جالب‌تر است. نصب چند بیلبورد در شب افتتاح جشن‌ها ۳۷۵ سالگی مونترال در انتقاد به عملکرد دنیس کودر، شهردار مونترال، بسیار قابل توجه بود. نیروهای پلیس معتقدند که شهردار این شهر حقوق و میزایای آن‌ها را به درستی پرداخت نمی‌کند و پول‌ها را صرف کارهایی می‌کند که اهمیت کمی دارند. طبق گزارش رادیو کانادا، نیروهای پلیس از دسامبر ۲۰۱۴، بدون قرارداد هستند.
مطابق برآوردها حدود یک بیلیارد دلار برای مراسم امسال هزینه خواهد شد. بخشی از این هزینه‌ها برای بازسازی بخش‌هایی از شهر خرج می‌شود و بخش دیگر برای خود جشن‌ها. البته شهر درآمدزایی هم خواهد داشت و بخشی و شاید بیشتر از این شهر به آن برگردد.
                                               
از همین الان برای تابستان و سیصد و هفتاد و پنجمین سالگی مونترال برنامه‌ریزی کنید
خوشبختی بدون صرف حتی یک سنت
کاوه رحمانی
برای کسانی که تجربه اولین سال‌شان را در مونترال می‌گذارانند، تابستان مفهوم خاصی ندارد. فصل گرمی است که مطابق روال سال می‌آید و قرار است بعدش پاییز داشته باشیم. اما آن‌هایی که چند سال در این شهر چند ملیتی زندگی کرده‌اند ، تابستان معنی و مفهوم ویژه خود را دارد. برای کسانی که روزها ، هفته‌ها و حتی‌ ماه‌هایی همه چیز سفید دیده‌اند و نمی‌توانسته‌اند بدون یک کاپشن چند کیلیویی به خیابان بیایند ، تابستان یعنی یک موقعیت منحصر به فرد. درست به همین دلیل ، وقتی دمای هوا کمی از ۱۰ درجه بالاتر می‌روند ، مردم جامه از تن بر می‌کنند و به خیابان‌ها می‌ریزند. مونترال برنامه‌های تابستانی زیادی دارد که هر سال تکرار می‌شوند از جشنواره جاز بگیرید تا ده‌ها برنامه دیگر که می‌توانید بدون پرداخت حتی یک سنت ببینید‌شان. امسال به مناسبت تولد سیصد و هفتاد و پنج سالگی شهر ، چندین برنامه‌ جدید برپا خواهد شد و برخی از برنامه‌های قدیم ، ویژه‌تر می‌شوند. در ادامه چند برنامه را به طور مختصر معرفی خواهم کرد. البته به طور حتم خبرهای مرتبط به برنامه‌های دیگر و حتی همین برنامه‌ها در صفحات خبر خواهند آمد.
P28-Mode-Expo-67
 Mode Expo 67
اکسپو مد ۱۹۶۷
برای بسیاری از ما که دوست داریم کمی بیشتر با پیشینه مونترال آشنا شویم ، اکسپوی مد ۱۹۶۷ مکان خوبی است. پنجاه سال از نمایشگاهی می‌گذرد که به مناسبت صدمین سالگرد تولد کانادا و سیصد و بیست‌ و پنجمین سالگی مونترال برپا شد. در این نمایشگاه که از ۱۷ مارس آغاز شده و تا اول اکتبر ادامه دارد می‌توانید به موزه مک‌کورد ( Musée McCord) بروید و ببنید که در آن سال مردم چه چیزهایی را دیدند. علاوه بر دیدنی‌های مربوط به آن سال و برنامه‌هایشان، موزه بخش‌های متنوع دیگری را هم به نمایش گذاشته است. البته برنامه‌های جالبی با موضوعات تقریبا مشابه در موزه استورات برپاست و تا ۸ اکتبر ادامه خواهد داشت.

AURA
آئورا
دوستان ما در صفحات دیگر پرونده در مورد کلیسای نوتردام نوشته‌اند. به طور مختصر عرض کنم که اگر خواستید از این کلیسیای تاریخی بازدید کنید الان بهترین فرصت است. داخل کلیسا را چراغانی کرده‌اند، موزیک ارکسترال می‌زند و معماری داخلی‌اش دلفریب‌تر از همیشه در انتظار شماست. این برنامه تا ۳۱ دسامبر ادامه خواهد داشت.
P28-What-we-offer
indigenous
آشنایی با هنر ساکنان اولیه کانادا
از سال ۲۰۱۰ برنامه‌هایی با عنوان شب‌های هنری توسط دانشگاه یوکم برگزار می‌شود و در آن هنر ساکنان اولیه و بومی کانادا به نمایش در می‌آید. اگر دوست دارید ایندی‌جینس‌ها را از نزدیک ببنید و هنرشان را بیشتر بشناسید، این بهترین فرصت است. در یک غروب دل‌انگیز، محیطی آرام را تجربه خواهید کرد. برای دیدن این برنامه‌ها می‌توانید اولین پنجشنه هر ماه به L’Escalier بروید. یعنی اول ژوئن، هفتم سپتامبر، پنجم اکتبر، دوم نوامبر و هفتم دسامبر می‌توانید از این برنامه‌ها لذت ببرید. نکته بسیار مهم رایگان بودن برنامه است. البته برنامه بسیار جالبی با موضوع مشابه روز سوم ژوئن در بوتینیکال گاردن برپا می‌شود. این برنامه هم رایگان است.
P28-Viejo-Montreal-2-w-Canada150-y-375MTL
 spectacle
جشنواره بزرگ نمایش‌های خیابانی
به عنوان یک مونترالی می‌توانیم افتخار کنیم که بزرگترین جشنواره نمایش خیابانی آمریکای شمالی در فاصله روزهای ششم تا سی‌ام ژوییه در Quartier des spectacles برپا می‌شود. در طول این روزها ۶۰ گروه نمایشی بسیار خوب نمایش خیابانی ۸۰۰ نمایش را به مناسبت سیصد و هفتاد و پنج سالگی مونترال اجرا خواهند کرد. این نمایش‌ها با حضور هنرمندانی از فرانسه، اسپانیا، استرالیا، انگلستان، هلند و کانادا برپا می‌شوند و البته ۲۰ گروه نمایش کبکی هم حضور دارند.
در این جشنواره می‌توانید شاهد نمایش‌های کوتاه، نمایش‌های آکروباتیک، طنز و جدی باشید. البته اگر دیر رسید و نتوانسید نمایش‌ها را از نزدیک ببنید، می‌تواند از پروژکتورهایی که تصاویر نمایش‌های را روی دیوارهای اطراف پخش می‌کنند، آن‌ها را ببنید.

celebrates
برنامه‌های شبانه کمدی با سلیبریتی‌ها
اگر می‌خواهید شبی خندان داشته باشید، برنامه‌های کمدی پارک طبیعی سنت ژاک را از دست ندهید. برنامه‌های ویژه گروه Sucré Salé جایی است که شما را مهمان هنرمندان مطرح کبکی خواهد کرد. نزدیکترین برنامه به زمان انتشار مجله دوم ژوئن ساعت ۱۸:۳۰ است. برنامه‌ها به زبان فرانسوی اجرا می‌شوند و حواس‌تان باشد حتما هواشناسی را ببنید، چون برنامه در فضای باز اجرا می‌شود. البته این گروه در پارک‌ها و زمان‌های دیگر هم برنامه خواهند داشت.

Eloizev
سیرک‌های مونترال
چند سیرک تابستان امسال در مونترال خواهند داشت که سیرک Éloize یکی از آن‌هاست. برنامه این سیرک به مناسبت سیصد و هفتاد و پنجمین سالگی مونترال روزهای ۱۷ و ۱۸ ژوئن در Beaudet Park برپا می‌شود. شما می‌توانید در هر ساعتی از روز به این پارک سر بزنید و برنامه‌های متفاوت‌شان را ببنید. برای ‌دیدن برنامه‌های این گروه نیازی نیست دست به جیب کنید.
P28-paperole 20
saint-leonard
برنامه‌های ویژه برای مهاجران
روز‌های ۲۹ ژوئن، ۱۵ و ۲۹ ژوئیه، ۱۲ و ۲۶ آگوست و ۱۶ سپتامبر، ساختمان ۵۹۶۰ خیابان ژان تالون میزبان مهاجرانی است که می‌خواهند بیشتر درباره مونترال بدانند. در این برنامه به تاریخ، فرهنگ و میراث مونترالی‌های پرداخته می‌شود و همچنین برنامه‌های مفرحی خواهند داشت. سفر گردشی، جشنواره موبایل، بازی‌های تاریخی و خانوادگی از جمله برنامه‌هایی است که می‌توانید در این روزها انتظار داشته باشید. این برنامه‌ها هم رایگان هستند.

 music
کنسرت موسیقی کانتری
روزهای چهارم تا ششم ماه اوت می‌توانید در خیابان سنت کاترین و پارک مورگان موسیقی کانتری مونترالی بشنوید، از موسیقی‌ها و تم‌هایی که قبل از آمدن اروپاییان به جا مانده تا موسیقی‌های ۳۰۰ سال قبل. این موسیقی‌ها در فضای باز و همچنین در محیط بسته اجرا می‌شوند و شما در این روز، با موسیقی مردمی مونترال آشنا خواهید شد. این برنامه‌ها هم قرار است رایگان باشد.

 cowboys
نمایش‌های کابوی و کاگیرل‌ها در ژاک کرتیه
روزهای پایانی ماه اوت شاهد حضور کابوی‌ها و کاگیرل‌های مونترالی در اولد پورت خواهید بود. برنامه با حضور موسیقی و نمایش زنده از ساعت ۸ روز پنجشنبه ۲۴ اوت آغاز می‌شود و با نمایش‌هایی در روز ۲۵ اوت ساعت ۷ غروب ادامه خواهد یافت. مهترین برنامه‌ها در روز ۲۶ اوت برگزار می‌شوند در دو نوبت ساعت ۷ و ۹ شب. در ساعت ۲ بعد از ظهر روز ۲۷ اوت ، برنامه اختتامیه برگزار می‌شود. در این جشنواره هم می‌توانید موسیقی کانتری مونترالی را بشنوید. این برنامه‌ها هم رایگان هستند.

P28-Demex Demolition St
ریخت و پاش در شهر
یا هویت‌سازی برای یک ملت

حجت صالحی
امسال مصادف است، با صد و پنجاهمین سال تاسیس منشور کانادا و 375 سالگی احداث شهر مونترآل و به همین مناسبت جشن‌ها و مراسم زیادی برگزار می‌شود و پروژه‌های عمرانی زیادی هم در دست اجراست و طبیعی است که صورت حساب این اقدامات هم رقم قابل توجهی باشد. اینجاست که سوال اصلی رخ می نماید: آیا این همه هزینه برای یک بزرگداشت منطقی است؟ چه نتیجه‌ای از این اقدامات حاصل می‌شود؟
این موضوع از چند زاویه قابل بررسی است. اول از منظر صرف اقتصادی. وقتی از این زاویه که البته بسیار مهم هم هست، به مسئله نگاه کنیم، آن وقت بحث اولویت‌بندی پیش می‌آید و هزینه و فایده اقتصادی و کارشناسان امر باید بررسی کنند که در مقابل این همه هزینه چه چیزی عاید شهر مونترآل می‌شود؟ شهری که با مشکلات بزرگی همچون بی‌خانمانی و خیابان خوابی، اعتیاد جوانان و حتی نرخ بالای بیکاری مواجه است، لزومی به این همه ریخت و پاش دارد؟ فایده اقتصادی این هزینه‌ها چیست؟ آیا افزایش احتمالی فرصت‌های شغلی در زمینه توریسم آنقدر هست که این هزینه‌ها را توجیه کند؟ این سوالی است که حتی نیروهای پلیس مونترآل را هم به اعتراض واداشت و با نصب بنرهایی در روز افتتاح جشن‌ها به این ریخت‌و‌پاش‌ها اعتراض کردند. هرچند آقای دنی کودر، شهردار مونترآل با توسل به این که این امر نشانه آزادی بیان است و همه حق دارند، نظر خود را اعلام کنند سعی کرد از تاثیر این اعتراض بکاهد، اما پاسخ اساسی برای این پرسش مهم ارائه نکرد.
اما این گونه جشن‌ها و مراسم را از زاویه دیگری هم می‌توان دید. کانادا مانند بسیاری دیگر از کشورهای جهان در ردیف کشورهای غیر تاریخی قرار دارد. آنقدر جوان است که صد و پنجاه سالگی‌اش موضوع مهمی تلقی می‌شود. این مسئله غیر تاریخی بودن مونترآل آنقدر حاد است که ویلیام مکنزی، نخست‌وزیر دهه‌های بیست و سی قرن گذشته، می‌گوید اگر برخی از کشورها تاریخ بسیار طولانی دارند، ما جغرافیای بسیار گسترده‌ای داریم. در کنار این موضوع، کانادا کشوری است که بر دوش مهاجران ساخته شده است و لذا پذیرش تفاوت‌های فرهنگی، مذهبی و زبانی، امری اجتناب‌‌ناپذیر برای بقای این کشور است. نتیجه آن که فرایند ملت‌سازی که در کشورهای تاریخی مثل فرانسه در طول قرن‌ها اتفاق افتاده است، در کانادا هنوز در مراحل اولیه به سر می‌برد و هنوز ارائه تعریفی دقیق از هویت کانادایی، امری دشوار است. کشوری مثل فرانسه دارای تاریخ، ادبیات، فلسفه و سیستم سیاسی متمایز است که به ملت فرانسه هویتی در خور و جدا از سایر ملت‌ها می‌دهد، اما کانادا هنوز در مراحل ابتدایی این امر قرار دارد. البته این مشکلی است که آمریکایی‌ها هم با آن دست به گریبانند. هر چند آنها با توسل به مفهوم کوره ذوب (Melting pot) سعی کردند این مشکل را حل کنند، به این معنی که آن ها معتقدند هرکس از هرجای دنیا که به آمریکا بیاید خوش آمده اما آمریکا یک کوره ذوب است که همه خرده‌‌فرهنگ‌ها را در آن می‌ریزیم و در نهایت چیزی به اسم فرهنگ و هویت آمریکایی با شاخصه‌‌های خودش در می‌آوریم. به طور خلاصه می‌توان گفت یکی از اهداف برگزاری جشن‌های 150 سالگی کانادا و 375 سالگی مونترآل، تلاشی است برای ملت‌‌سازی و ایجاد هویت مشترک از طریق برجسته کردن دست آوردهای سالیان گذشته و ایجاد خاطرات مشترک برای مردمی که جز محل زندگی و تابعیت‌های اغلب اکتسابی و البته ورزش هاکی، اشتراک چندانی ندارند.
البته در این میان نباید از این مسئله هم غافل شد که امسال سال انتخابات شهرداری در مونترآل است و هم گروه آقای دنی کودر قصد دارد همچنان در قدرت بماند و هم احزاب مخالف قصد دارند جای آنها را بگیرند، لذا از این منظر هم می‌توان به قضیه نگاه کرد که هر دو طرف از این موضوع بهره‌‌برداری سیاسی می‌کنند. به این امید که حتی اگر این خرج و مخارج برای مونترآلی‌ها آبی نداشته باشد، شاید برای آن‌ها نانی تازه داشته باشد.