23جون2017

04 خرداد 1396 نوشته شده توسط 

دولت کانادا و انتخابات ایران

شهرام یزدان‌پناه
این انتخابات هم تمام شد. بعضی‌ها اسمش را می‌گذارند انتصابات، بعضی‌ها تحریمش می‌کنند، بعضی‌ها تحدیدش می‌کنند، بعضی کشورها با همه ادعای دموکراسی اجازه نصب صندوق رای را برایش نمی‌دهند، اما مردم ایران در نهایت این انتخابات را انتخاب کردند. حالا بعضی‌ها می‌گویند مردم گول خوردند، پول گرفتند، گوسپندند بلانسبت، از یک سوراخ چند بار گزیده می‌شوند یا حتی خائن هستند. اما مردم این انتخابات را خواستند، به رای‌شان حتی اگر شمرده نشود که شد، احترام گذاشتند، به جای انقلاب و آشوب و هرج و مرج، صندوق رای را جایی برای فریاد زدن یافتند و مثل یک چشمه کم زور و بی‌جان به رخنه آرام اما مداوم خود در دل سنگ ادامه دادند.
در این میان بی‌آبروترین بازیگر این نمایش، دولت کانادا بود. دولتی با ادعای پر افاده دموکراسی که حاضر نشد دموکراتیک‌ترین کار دنیا را برای ایران انجام دهد . ایرانی که به قول خودشان و به قول خیلی از هم‌وطنان مخالف، دموکراسی در آن به نخی نازک وصل است و به ادعای تندروترها این نخ خیلی وقت است پاره شده. حالا گیرم کلی حرف و حدیث پشت سرش هست، گیرم در مشروعیت این انتخابات تردید وجود دارد، گیرم که اصلا این انتصابات بود. شکل و شمایلش که رای گیری به روش دموکراتیک بود. از انتخابات ریاست جمهوری آمریکا که بدتر نبود با آن همه حرف و حدیث در پشت سرش، بود؟
دولت کانادا که می‌بایستی قاعدتا در چنین بزنگاه‌هایی تبلیغ‌کننده و توسعه‌دهنده روش‌های دموکراتیک برای تغییر رویه و روش حکومت‌ها باشد، عملا گزینه ضد آنچه از این کشور انتظار می‌رود را در پیش گرفت آنهم به بهانه‌ای واهی‌تر که نداشتن روابط دیپلماتیک و بسته بودن سفارت ایران در کانادا بود.
به نظر می‌رسد نمایندگان ایرانی مجالس ایالتی و فدرال باید فشار مضاعفی را بر دولت لیبرال وارد کنند تا به قول خود برای بازگشایی سفارت که عدم وجودش، بهانه‌ای برای عدم تمکین دولت کانادا در برگزاری انتخابات ایران در کانادا بود، عمل کند.
نداشتن روابط دیپلماتیک با یک کشور، حتی اگر آن کشور دیکتاتورترین و فاسدترین دولت روی زمین را داشته باشد، شرایط را برای آن رژیم جهت قلدری بیشتر فراهم و مردم بی‌گناه را در تنگنا قرار می‌دهد. بستن سفارت یک قهر کودکانه است، باید تمام شود!