18اکتبر2018

24 فروردين 1396 نوشته شده توسط 

فوزیه کوفی؛ قهرمان حقوق زن افغان

P54-s
فوزیه کوفی دختر عبدالرحمن؛ در سال ۱۳۵۴ خورشيدی در ولسوالی کوفاب ولایت بدخشان متولد گردید. فوزیه کوفی در یک ولایت شمال‌شرقی افغانستان به دنیا آمده است، ولایتی که با کشورهای تاجکستان، پاکستان و چین هم مرز است. وی از زمانی که به دنیا آمده، تا امروز با فرهنگی که به مردها ارزش بیشتری نظر به زنان قایل است، درگیر بوده است. فوزیه کوفی که فرزند نوزدهم پدرش است، می‌گوید: «او نمی‌خواست دختری به دنیا بیاورد. این کار رنجی بر رنج‌هایش می‌افزود و از تولد من زیاد خوشحال نبود. اما بعدا او به من بسیار محبت کرد و به الگوی رفتار من تبدیل شده بود. او هم‌چنین از چهره‌های فعال حقوق زنان افغانستان است و نقش زیادی در تصویب قانون منع خشونت علیه زن در افغانستان داشته است.
او در تجارت و اداره از پوهنتون پرستین اسلام آباد ماستری گرفته و سند لیسانس در رشتۀ حقوق و علوم سیاسی را از پوهنتون کابل به دست آورده است. خانم کوفی برای تحصیل رنج‌های فراوانی را کشیده است. او که نخستین دختر باسواد خانواده اش بود، پیوسته از سوی برادرانش با طعنه و حتا گاهی با خشونت‌های فیزیکی مواجه می‌شد. خانم کوفی با اشاره به یکی از برادرانش می‌گوید: «وقتی او ناراحت می‌شد، می‌گفت که تو نمی‌توانی به مکتب بروی و بکس و کتاب مرا پاره می‌کرد. فوزیه کوفی بار اولی را که با یک مرد صحبت کرده است، به یاد دارد. او آن زمان دانش آموز صنف چهارم بود و پسر کاکای خود را نکوهش کرده بود؛ چون او بدون این که از خانم کوفی نامی ببرد، وی را صدا زده بود، چیزی که در آنزمان خیلی معمول بود.
با وجود این همه مشکلات، او به تحصیل ادامه داد و بعد از سقوط رژیم طالبان، او اولین زنی بود که در دفتر سازمان ملل در کابل کار کرد. خانم کوفی در نامه ای به دختر مورد علاقه اش نوشته است: اینجا زنی می‌جنگد تا در آینده افغانستان را رهبری کند. شوهرش که در زندان طالبان به مرض توبرکلوز مبتلا شده بود، دو سال بعد جان خود را از دست داد و دو کودک را به او واگذار کرد. فوزیه کوفی در زندگینامه اش که در سال ۲۰۱۲ نوشته، گفته است: «ازدواج دوباره خیانتی است به خاطرات شوهرم. من هنوز این را با قدرتی احساس می‌کنم که در هفته‌های بعد از مرگ او احساس می‌کردم. اما سیاست به نوعی به شوهرم تبدیل شده است.

P54-n s
فوزیه کوفی می‌گوید که او در فعالیت‌های سیاسی اش از هیلاری کلینتون، وزیر خارجه ی پیشین ایالات متحده الهام می‌گیرد. کوفی از چندین سال بدین‌سو به عنوان نماینده مردم در مجلس راه یافته است و طالبان از دیر زمانی در راستای کشتن خانم کوفی، ناکام مانده اند در حالی‌که چندین بار قصد داشتند وی را به قتل برسانند. وی می‌گوید که محافظانش به او خبر داده بودند که طالبان دوباره قصد ترور او را دارند.
خانم کوفی در این مورد گفت: این مشکل هر روزه‌ی من است و مشکل بزرگی است. من می‌توانم به سنگاپور و سایر کشورهای زیبای جهان بروم و مانند سایر زنان زندگی انسانی داشته باشم. اما فکر می‌کنم ماندن من در افغانستان می‌تواند سهم کوچکی باشد برای ایجاد تغییرات در زندگی سایر مردم.
جاوید کوهستانی، تحلیلگر مسایل سیاسی در مورد فوزیه کوفی گفته است: او یک سیاستمدار پرتلاش و برجسته‌ی افغانستان است، اما فرهنگ سنتی افغانستان زنان را دستکم می‌گیرد. مردم ما از رهبرانی حمایت می‌کنند که اسلحه داشته باشند.
خانم کوفی که از دو سو قصد طالبان جان سالم به در برده است، مصمم است عنوان قهرمان حقوق زن در افغانستان را به خود اختصاص دهد. تصمیم و اشتراک خانم کوفی در انتخابات ریاست جمهوری آزمون بزرگی برای مردم افغانستان بود و نشان داد که در عقاید و افکار مردم افغانستان، به خصوص در مورد زنان، در جریان یک دهه ی گذشته، چه تغییراتی به میان آمده است.
فوزیه کوفی گفته بود که که نوع (جنس) او و همچنان محدودیت دسترسی او به منابع مالی، مهم‌ترین نقاط ضعف او بودند و باعث شد تا او در مقابل رقیبانش در انتخابات ریاست جمهوری کم بیاورد. فوزیه کوفی برای نامزد شدن در انتخابات ریاست جمهوری آمادگی گرفت اما موفق نشد، اگر حمایت می‌شد او نخستین رییس جمهور زن در افغانستان می‌بود، او در این باره گفته است:من باید سنتهای بیجا را زیر پا می‌کردم. رویارویی با این رسوم که خود چالش بزرگی اند، به اندازه ای مشکل است که پیشانی خود را بر سنگ بکوبید.
خانم کوفی می‌گوید که جامعه‌ی جهانی باید در افغانستان بمانند و از برگشت دوباره‌ی طالبان در این کشور، جلوگیری کنند. طالبانی که در زمان شان زنان را وادار کرده بودند که در صورت خارج شدن از خانه باید سرتاپای‌شان را بپوشانند و حق تحصیل، کار و دسترسی به مراقبت‌های صحی را از آن‌ها گرفته بودند.
در ویکی پدیا فعالیت‌ و کارکردهای این زن فعال و مبارز چنین درج شده است:
استاد زبان انگلیسی در دانشکده طب فیض آباد؛ از ۱۹۹۷ تا ۲۰۰۰ میلادی
مسئول بخش روابط بین المللی انجمن رضا کاران زنان بدخشان؛ از ۱۹۹۷ تا ۲۰۰۰ میلادی
مسئول مرکز تربیوی و فرهنگی جیحون؛ از ۱۹۹۸ تا ۲۰۰۲میلادی
مسئول دارالایتام کمیته ناروی؛ از ۱۹۹۹ تا ۲۰۰۰ میلادی
معاون برنامه‌ها در دفتر یونیسف ولایت بدخشان؛ از ۲۰۰۰ تا ۲۰۰۲میلادی
نماینده بدخشان و نایب دوم در مجلس نمایندگان افغانستان؛ از ۱۳۸۴ تا کنون
منبع: مجله‌ی بلومبرگ