17نوامبر2017

10 فروردين 1396 نوشته شده توسط 

با یوسف علاقه‌بند، از اصفهان تا صحنه‌های جهانی شمشیربازی

یک سال اول، فقط می‌باختم!

هدی حسینی
P46-1-opening-Yousef-Alaghehband-fencing-coach-001
یک صحنه تاریک، خطی از نور و دو مبارز سفید پوش رو در روی هم. برق شمشیر تیز و نور سبز و قرمزی که هر از چندی روشن می‌شود. صحنه شمشیربازی مثل صحنه تئاتر است. تئاتری بی‌دیالوگ انسانی، چون حرف‌ها را شمشیرها می‌زنند. صدای آمرانه داور است که فرمان حرکت را صادر می‌کند و بعد از آن هیچ صدایی رساتر از همان شمشیرهای فلزی نیست. یوسف علاقه‌بند نزدیک به سه دهه است که بازیگر سفیدپوش این صحنه است و کودکی و جوانی اش با آن پیوند خورده. حالا هم که مربی و استعدادیاب شده از این صحنه چندان دور نیست و نظاره‌گرد شاگردان و استعدادهایی است که خودش کشف کرده و پرورش داده. گفت‌وگویی با این مربی قهرمان و مدال‌آور داشته‌ایم که در زیر می‌خوانید.
کمی از بیوگرافی خودتان از کودکی و نحوه انتخاب رشته شمشیر بازی بفرمائید؟ خاطره جالبی هم اگر دارید لطفا تعریف کنید؟
من یوسف علاقه بند هستم. سی و هشت سال دارم. و حدود سه دهه است که در شمشیربازی فعالیت می‌کنم. این ورزش را از کودکی در شهر اصفهان آغاز کردم. گرایش من به این ورزش از آنجایی شروع شد که هیات شمشیربازی اصفهان یک طرح استعدادیابی در سطح استان برگزار کرده بود و افرادی که مقام نخست دو و میدانی دانش آموزان را به دست آورده بودند برای تست های مقدماتی ورودی به هیات شمشیربازی دعوت می‌کردند و نهایتا تنها فردی که شانس راه یافتن به هیات شمشیربازی را پیدا کرد، من بودم.
در ابتدا تمرینات شمشیربازی برایم کمی سخت بود و منتظر پایان تابستان بودم که دیگر ادامه ندهم ولی قبل از اجرای این تصمیم همراه تیم نوجوانان استان اصفهان به مسابقات کشوری تهران اعزام شدیم و مقام آوردیم. کم‌کم جذابیت این رشته را متوجه شدم و این باعث شد حدود بیست سال در تیم اصفهان در پست بازیکن و سپس مربی فعالیت کنم.
زمانی که بازیکن بودم در مسابقات کشوری و بین‌المللی مقام‌های اول تا سوم انفرادی یا تیمی داشته‌ام.

P46-IMG 0039
در هفده سالگی به عنوان کم سن‌ترین مربی اولین دوره‌ی مربیگری ملی را پشت سر گذاشتم و این شد آغاز فعالیت مربیگری‌ ام. در بیست و دو سالگی به عنوان جوان ترین مربی بین‌المللی دنیا ( تا آن زمان) پس از یک دوره ی نسبتا طولانی با دریافت مدرک مستر به طور رسمی به عنوان مربی بین‌المللی شناخته شدم.
به غیر از ایران و کانادا در کشورهای استرالیا، چین و امریکا نیز به صورت حرفه‌ای به عنوان مربی و سرمربی فعالیت کرده ام. همچنین در کنار مربیگری، داوری نیز انجام می‌دهم. آخرین داوری که قضاوت کردم فینال مسابقات شمشیربازی بانوان در چامبلی بین امریکا و کانادا بود که من به عنوان داور ایرانی و بی طرف این فینال را داوری کردم. در امریکا نیز مدتی به کارمندان و فرزندان کمپانی معروف یاهو آموزش شمشیربازی می‌دادم در ایران علاوه بر هیات شمشیربازی استان اصفهان، هدایت تیم ذوب اهن را هم به عهده داشتم و سه سال پیاپی قهرمان لیگ برتر ایران شدیم..

P46-IMG 3994

شاید جالب باشد که بدانید وقتی شمشیربازی را شروع کردم حدود یک سال هر شب در اصفهان بازی های انفرادی را می‌باختم و فقط در مسابقات تیمی کشوری همراه تیم می‌توانستم پیروز بشوم. البته دلیلش این بود که من یک تازه کار بودم و سایر رقبای من در اصفهان قهرمانان آسیا بودند و در این مدت یکسال نیز هیچ عضو جدیدی نداشتیم که من بتوانم حتی یک شب از او ببرم! ولی تلاش های زیاد نتیجه داد و بالاخره یک شب بردم و شد پله ای برای بردهای بعدی.
از شاگردانی که پرورش دادید، بگویید؟
تعدادی از شاگردانم را همچون آقایان پویان عشاقی در رشته سابر و پیمان امساکی در رشته اپه آموزش مربیگری دادم که شاگردان این عزیزان هم در مسابقات کشوری و بین‌المللی به مقام های متعدد قهرمانی دست یافتند. مربی تیم ملی جوانان ایران ، اقای مهدی رضایی زنجان نیز از شاگردان سابق من است که هنوز هم به ایشان و سایر مربیان مشاوره و برنامه ارایه می‌دهم. در ایران علاوه بر مربیگری به عنوان تنها استعداد یاب کشور فعالیت می‌کردم که طبعا دشواری های خاص خودش را داشت ولی الان دیدن همان دانش آموزان سابق - که در زنگ ورزش در حیاط مدرسه گل کوچک بازی می‌کردند- در لباس تیم ملی شمشیربازی ایران، خستگی این راه را از تنم بیرون می‌کند. خوشبختاته این عزیزان در میدان های بین‌المللی خوش می‌درخشند.
از کی تصمیم به مهاجرت گرفتید؟ مشکلات بدو ورود به یک کشور جدید و تلاش برای وفق پیدا کردن با زندگی تازه برای شما چطور بود؟ منظورم از لحاظ شخصی و خانوادگی است؟
در واقع من در طول زندگی ام چند بار به خاطر فعالیت حرفه ای مربیگری به چندین کشور از جمله کانادا، امریکا و چین مهاجرت کرده ام. مهاجرت اصلا کار آسانی نیست مثلا برای مجوز کار در هر کشوری علی رغم داشتن مدارک جهانی، مجبور به گذرانذن دوره های خاص آن کشور و دریافت گواهینامه های مربوطه بودم که بسیار کار وقتگیری است ولی در کنار مشکلات همیشه سعی کردم نیمه ی پر لیوان را ببینم و برای تطبیق با محیط با افراد محلی بیشتر کار کنم.

P46-IMG 4310

یکی از بهترین و پر خاطره ترین مهاجرت های من و همسرم در شهر شانگهای چین رقم خورد جایی که به عنوان تنها مربی خارجی در بزرگترین باشگاه شمشیربازی جهان به نام وانگو در کنار بزرگترین مربیان چینی صاحب مدالهای رنگارنگ المپیک مشغول به کار شدم. بزرگترین مشکلی که در چین داشتم مساله ی زبان بود. چون در چین درصد بسیار کمی از مردم زبان انگلیسی می‌دانند . البته در باشگاه تمام بازیکنان مسلط به زبان انگلیسی بودند و از این لحاظ مشکلی نداشتم. در شانگهای من و همسرم هیچ وقت تنها نبودیم چرا که تقریبا همیشه بعد از اتمام کار با دوستان و همکاران چینی که بسیار انسانهای خونگرمی هستند، رفت و آمد می‌کردیم.
از نظر حمایت مسوولان ورزشی یا میزان استقبال و علاقه مندی ها هم اشاره بفرمایید؟
خوشبختانه با مدیران ورزش کانادا و فدراسیون شمشیربازی کبک ارتباط خوبی داریم و این آشنایی به قبل از مهاجرت من به کانادا بر می‌گردد؛ چرا که این همکاران فعلی، رقیبان قدیمی من در مسابقات مختلف بودند . در واقع سالها پیش، رو در رو و حالا در کنار هم مشغول فعالیت شمشیربازی هستیم.
P46-YOUSEF-ALAGHEHBAND-FENCING-COACH---2-CANADA
الان در چه سطوح سنی و فنی با تیم های رسمی و یا ملی در حال همکاری هستید؟ چه مسابقاتی رفته اید و چه دستاوردهایی داشته اید؟
در حال حاضر به عنوان مربی خصوصی برخی از بازیکنان تیم ملی نیز همکاری می‌کنم. مسابقه که خیلی زیاد رفته ایم و در طول سالهای مربیگریم در هر کشوری که بوده ام تقریبا تعدادی مدال کشوری یا بین‌المللی همراه با سایر اعضای تیم دریافت کرده ایم.
در مورد تیم شمشیربازی معلولان هم صحبت بفرمائید؟
حدوده پانزده سال پیش در ایران به فکر راه انداختن تیم شمشیربازی معلولین افتادم. برای همین، اقدام به دریافت مجوز فعالیت از فدراسیون جانبازان و معلولین ایران را کردم که متاسفانه با پاسخ منفی مسوولین رو به رو شدم. تا اینکه چند سال قبل این آرزو در کانادا محقق شد. به مراکز معلولین زیادی در مونترال مراجعه کردم و پس از مراحل زیاد اداری تعدادی را استعدادیابی کردم و سپس آموزش دادم و تیمی تشکیل دادیم. بعد از مدتی از شروع تمرینات جدی که با معلولین داشتیم قرار شد که من به عنوان مربی تیم ملی معلولان کانادا در کنار سرمربی تیم، هدایت تیم کانادا را در مسابقات جهانی بر عهده بگیرم. سرانجام با تمرینات فشرده و سخت با کمتر از یکسال تمرین توانستیم برای اولین بار در تاریخ ورزش کانادا مقام پنجم تیمی دنیا را در مسابقات جهانی به دست بیاوریم.

P46-Canadian-National-Wheelchair-Fencing-Team-Yousef-Alaghehband-3
اگر در بین جامعه ایرانی نیز شخص معلول و علاقمند به شمشیربازی وجود داشته باشد، بنده با کمال افتخار می‌توانم ایشان را آموزش دهم و با توانایی ها یی که دارم این عزیزان را به تیم ملی معلولین کانادا وارد نمایم. تخصص حرفه ای من قهرمان پروری (هم در شمشیربازی و هم در شمشیربازی با ویلچر) است. من باور دارم معلولیت مانع قهرمانی نیست.
از چه زمان آموزش در مراکز ورزشی مونترال را آغاز کردید؟ آیا در شهرهای دیگر هم این فعالیت را انجام می‌دهید؟
حدود هفت سال پیش ، فعالیتم را در مونترال آغاز کردم، البته حدود یک سال را در تورنتو، در ریچموند هیل مربیگری کرده ام. اولین شعبه ی باشگاهم را سال 2012 در مونترال راه اندازی کردم ولی دو سال بعد با توجه به پیشنهاد مربیگری خوبی که از طرف چین داشتم ناچارا باشگاه را تعطیل کردم. کمتر از یک سال پیش به خاطر مسایل شخصی به کانادا برگشتم و مجددا باشگاهی با نام «سیلور سورد» تاسیس کردم که شعبه ای از سیدنی استرالیاست و زمانی که در استرالیا بودم امتیاز شعبه ی کانادا را از سرمربی این باشگاه، آقای دکتر آرش کارپور، مربی تیم ملی استرالیا گرفتم.
در حال حاضر به غیر از مونترال در شهر شربروک و نانز آیلند با کمک - مربی های کانادایی که دارم ، مشغول آموزش شمشیربازی هستم. هر از گاهی هم به برخی مربیان کانادایی درس پیشرفته ی مربیگری می‌دهم.
توصیه هایتان برای علاقمندان این رشته چیست؟ آیا شرط سنی برای آغاز یادگیری شمشیربازی وجود دارد؟
در کانادا شرط سنی خاصی وجود ندارد. به طور مثال ما در کلاس هایمان از پنج سالگی پذیرش داریم. مسن ترین عضو باشگاه هم حدودا شصت ساله است. اما در مسابقات پیشکسوتان که در مونترال هر ماه برگزار می‌شود، شمشیربازان هشتاد ساله نیز شرکت می‌کنند.
توصیه ی من به افرادی که به شمشیربازی علاقه دارند این است که اگر می‌توانند یک بار از نزدیک بازی و تمرینات را تماشا کنند؛ اگر دوست داشتند یک جلسه امتحان کنند و سپس در یک دوره شرکت کنند.

P46-SHERLAME1
البته بسیاری از افراد تصور می‌کنند که شمشیربازی ورزش گرانی است! من نمی گویم ارزان است اما نسبت به خیلی از ورزش ها هزینه اش مناسب تر و مفرح تر است. اکثر کارشناسان ورزشی بر این اعتقاد هستند که این ورزش اعتماد به نفس را بالا می‌برد. موجب افزایش سرعت تصمیم گیری می‌شود! یک بازیکن ممکن است در هر چند ثانیه با یک تهدید جدید رو به رو شود که باید تکنیک مناسب و مورد نظرش را خیلی سریع اجرا کند. بنابراین در یک مسابقه ی سه دقیقه ای بازیکن با دنیایی از تصمیم گیری مواجه می‌شود که تکرار آن قطعا در تصمیم گیری های مسایل زندگی اش کمک شایانی می‌کند.
با انجام تمرینات شمشیربازی ، میدان دید و سرعت عمل نیز به شدت افزایش پیدا میکند. تمرکز و دقت هم بالاتر می‌رود. در این ورزش اگر یک ثانیه حواس پرت شود ، کار تمام است و ضربه را به راحتی دریافت می‌کنید. در واقع با انجام شمشیربازی دقت در مسایل روزمره نیز بالا خواهد رفت.
میزان استقبال ایرانیان از کلاس های شما چطور بوده؟
از زمانی که من به مونترال آمدم و فعالیت مربیگری ام را با بچه های تیم ملی به صورت خصوصی شروع کردم، فرصتی نبود که با غیر از کانادایی ها کار کنم . در طول سالیان گذشته هم فرصت تبلیغات نبود اما خوشبختانه از چند ماه پیش افتخار این را دارم که با تعدادی از هموطنان ایرانی مشغول تمرین هستیم و تیم ایرانی بزرگسالان ما اماده ی رقابت با سایر تیم ها در مسابقات است. از این بابت که بعد از چندین سال مجددا به هموطنان ایرانی اموزش شمشیربازی می‌دهم بسیار خوشحال هستم. اما اکثر اعضای باشگاه ما را غیر ایرانیان تشکیل می‌دهند.

P46-IMG 0044
شمشیربازی یکی از قدیمی ترین ورزشهای ایرانیان است. اولین ورزشکار ایرانی که به المپیک رفت یک شمشیرباز بود به نام فریدون ملکم که در المپیک 1900 پاریس به عنوان تنها نماینده ی ایران در دوره ی قاجاریه به بازی های المپیک اعزام شد.
در پایان از فرصتی شما و مجله هفته که به من دادید تشکر می‌کنم امیدوارم شما و همکارانتان در مجله هفته همیشه شاد و تندرست باشید.

آقای یوسف علاقه‌بند گرامی از شما سپاسگزاریم