24فوریه2017

17 آذر 1395 نوشته شده توسط 

توی بار جا خوش کردم

بهروز مایل زاده
P42-03
ﺗﻮی ﺑﺎﺭ ﺭﻭی ﺻﻨﺪلی ﺟﺎ ﺧﻮﺵ ﻛﺮﺩه ﺑﻮﺩﻡ، ﻧﻪ ﺩﻭﺳﺖ ﺩاﺷﺘﻢ ﺑﺎ کسی ﺣﺮﻑ ﺑﺰﻧﻢ ﻧﻪ ﺩﻟﻢ ﻣﻴﺨﻮاﺳﺖ ﭘﺎﺷﻢ، ﺗﻠﻮﻳﺰﻳﻮﻥ اﻭﻥ ﮔﻮﺷﻪ‌ی ﺑﺎﺭ ﺭﻭﺷﻦ ﺑﻮﺩ ﻣﻨﻢ ﻋﻴﻦ ﻣﻨﮕﻼ ﺧﻴﺮﻩ ﺷﺪه ﺑﻮﺩﻡ ﺑﻪ ﺑﺎﺯی ﻫﺎکی ﺭﻭﻱ ﻳﺦ، ﻫﻴﭻ ﻭﻗﺖ ﻫﻢ هیچی اﺯﺵ ﻧﻔﻬﻤﻴﺪﻡ، ﺩﻟﻢ ﻫﻢ ﻧﻤﻴﺨﻮاﺩ ﺑﻔﻬﻤﻢ ﺑﻪ ﮔﻴﻼﺱ ﻣﺸﺮﻭﺑﻢ ﻳﻪ ﻧﮕﺎﻩ اﻧﺪاﺧﺘﻢ ﺗﻮ ﺩﻟﻢ ﮔﻔﺘﻢ ﺑﺎ ﻫﻤﻴﻦ ﻧﺼﻔﻪ ﻳﻚ ﺳﺎﻋﺖ ﺩﻳﮕﻪ ﻻﺱ ﻣﻴﺰﻧﻢ ﺗﺎ ﺣﺎﻟﻢ ﺑﻴﺎﺩ ﺳﺮ ﺟﺎﺵ، ﻣﺮﺩﻡ ﺩﻭﺭ و ﺑﺮم ﻣﻴﻮﻣﺪﻥ و ﻣﻴﺮﻓﺘﻦ ﺣﺮﻑ ﻣﻴﺰﺩﻥ، اﻣﺎ ﻣﻦ ﺧﻮﺷﻢ نمی اﻭﻣﺪ ﮔﻮﺵ ﺑﺪﻡ ﺑﻔﻬﻤﻢ ﭼﻲ ﻣﻴﮕﻦ، ﻫﻤﻴﻦ ﻗﺪﺭ ﻛﻪ ﺑﻮﺩﻥ و ﺿﺮﺿﺮ ﻣﻴﻜﺮﺩﻥ ﺧﻮﺏ ﺑﻮﺩ، ﺣﺲ ﺧﻮبی ﺑﻮﺩ. ﺁﺩﻣﺎ ﺣﺎﻟﻤﻮ ﺟﺎ ﻣﻴﺎﺭﻥ، ﻫﻤﻴﻦ ﻛﻪ ﻫﺴﺘﻦ، ﻫﻤﻴﻦ ﻛﻪ ﺩﻭﺭ و ﺑﺮﻡ می ﭘﻠﻜﻦ، کی اﻫﻤﻴﺖ ﻣﻴﺪﻩ چی ﻣﻴﮕﻦ اﺻﻼ ﺑﻪ ﺷﺨﻢ اﺳﺐ ﺣﻀﺮﺕ ﻋﺒﺎﺱ!
ﻛﺮﻳﺴﺘﻴﻨﺎ ﺑﺎﺭ ﺗﻨﺪﺭ هی ﺣﻮاﺳﻤﻮ ﭘﺮﺕ ﻣﻴﻜﺮﺩ، ﺑﺎ اﻭﻥ ﭼﺎﻗﻮی ﺁﺷﭙﺰﺧﻮﻧﻪ اﻳﻦ ﻟﻴﻤﻮﻫﺎ ﺭﻭ ﺗﻨﺪ ﺗﻨﺪ ﺧﻮﺭﺩ ﻣﻴﻜﺮﺩ ﻣﻴﺰﺩ ﺳﺮ ﮔﻴﻼﺳﺎی ﻣﺸﺮﻭﺏ ﻣﻦ ﻫﻤﺶ ﻧﮕﺮاﻥ ﺑﻮﺩﻡ ﺩﺳﺘﺸﻮ ﺑﺒﺮﻩ، ﻫﻤﺶ ﻳﺎﺩ ﺯﻟﻴﺨﺎ و ﻋﺰﻳﺰ ﻣﺼﺮ می اﻓﺘﺎﺩم ﺗﻮ ﺩﻟﻢ ﻣﻴﮕﻔﺘﻢ ﺑﭙﺎ ﺧﻮﻧﻴﻦ و ﻣﺎﻟﻴﻦ نکنی ﺧﻮﺩتو ﺣﺎﻻ. ﻧﻤﻴﻔﻬﻤﻪ ﺩﻳﮕﻪ ﻣﻴﺰﻧﻪ ﺩﺧﻞ ﺧﻮﺩﺷﻮ ﻣﻴﺎﺭﻩ ﻋﻴﺶ ﻣﺎﺭﻭ ﻫﻢ ﺑﻬم ﻣﻴﺰﻧﻪ! اﻋﺼﺎﺑﻢ ﺧﻮﺭﺩ ﺷﺪ ﻳﻪ ﻧﺼﻔﻪ ﭘﻴك ﺭﻭ ﺭﻓﺘﻢ ﺑﺎﻻ ﺣﻮاﺳﻢ ﻧﺒﻮﺩ ﻣﻴﺨﻮاﺳﺘﻢ ﺑﺎﺵ ﻻﺱ ﺑﺰﻧﻢ،ﮔﻴﻼﺳﻮ ﮔﺬاﺷﺘﻢ ﺭﻭی ﻛﺎﻧﺘﺮ ﻋﻴﻦ ﻗﺮقی اﻭﻣﺪ ﺑﺎﻻ ﺳﺮﻡ ﺑﺎ ﻳﻪ ﻟﺒﺨﻨﺪ ﻣﻠﻴﺢ ﮔﻔﺖ ﺑﺮﻳﺰﻡ! ﺗﻤﺎﻡ ﺻﻮﺭﺗﺶ ﻟﺐ ﺑﻮﺩ، ﺑﻪ ﺭﻧﮓ اﺭﻏﻮاﻥ! ﻫﻬﻪ ﮔﻔﺘﻢ ﺑﺮﻳﺰ! ﺭﻳﺨﺖ! ﻧﻪ اﻳﻨﻜﻪ ﻓﻜﺮ کنی ﻣﻦ ﻣﺴﺖ ﺑﻮﺩﻡ ﻳﺎ این که ﻛﺮﻳﺴﺘﻴﻨﺎ ﺑﺨﺎﻃﺮ ﺩﻭﺯاﺭ اﻧﻌﺎﻡ ﺑﻪ ﻣﻦ ﻟﺒﺨﻨﺪ ﻣﻴﺰﺩ ﻧﻪ، ﺑﻪ ﻫﻤﻴﻦ ﺷﻴﺮﻳﻦ ﻛﺎﻡ ﺧﻮﺩﺵ ﺩﺧﺘﺮ ﻣﻬﺮﺑﻮنی ﺑﻮﺩ ﺩﻳﮕﻪ ﺑﺎﺑﺎ ﺑﻌﺪ اﺯ ﻳﻪ ﻋﻤﺮ زندگی ﻣﻴﻔﻬﻤﻴﻢ کی ﻣﻬﺮﺑﻮﻧﻪ ﻛﻲ اﺩای ﻣﻬﺮﺑﻮﻧﺎ ﺭﻭ ﺩﺭ ﻣﻴﺎﺭﻩ!
ﺩﺳﺖ ﻛﺮﺩﻡ ﺗﻮ ﺟﻴﺒﻢ ﻳﻪ ﺳﻜﻪ ﻳﻪ ﺩﻻﺭی ﮔﺬاﺷﺘﻢ ﺭﻭ ﻣﻴﺰ، ﺳﺮﻣﻮ ﭼﺮﺧﻮﻧﺪﻡ ﺳﻤﺖ ﺗﻠﻮﻳﺰﻳﻮﻥ، ﺗﺒﻠﻴﻎ ﺁﺑﺠﻮ ﺑﻮﺩ ﺩﻭﻧﻔﺮ ﺩاﺷﺘﻦ ﻟﺐ میﮔﺮﻓﺘﻦ ﻳﻪ ﻧﻴﮕﺎﻩ ﻛﺮﺩﻡ ﺑﻪ ﮔﻴﻼﺱ ﺧﻮﺩﻡ ﺩﻳﺪﻡ ﺷﺮاﺑﻪ! ﺗﻮ ﺩﻟﻢ ﮔﻔﺘﻢ ﻛﺎشکی ﺁﺑﺠﻮ ﺑﻮﺩ! ﻛﺮﻳﺴﺘﻴﻨﺎ ﻳﻪ ﺩﻻﺭی ﺭﻭ ﺑﺮﺩاﺷﺖ خیلی ﺣﻮاﺳﻢ ﺑﻮﺩ ﺑﺒﻴﻨﻢ ﺧﻮﺷﺤﺎﻝ ﻣﻴﺸﻪ ﻳﺎ ﻧﻪ، ﻧﻔﻬﻤﻴﺪﻡ، کی اﻫﻤﻴﺖ ﻣﻴﺪﻩ!
ﺻﺤﺒﺖ ﮊﻧﺮاﻝ ﺑﻪ اﻳﻨﺠﺎ ﻛﻪ ﺭﺳﻴﺪ ﺻﺪاﺵ ﻟﺮﺯﻳﺪ، ﮔﻔﺘﻢ ﮊﻧﺮاﻝ ﻳﻪ ﭼﺎﻱ ﺩﻳﮕﻪ ﺑﺮﻳﺰﻡ، ﮔﻔﺖ ﻣﻴﺪﻭنی؟، ﻫﻴﭻ ﻭﻗﺖ ﻋﺎﺷﻖ ﺑﺎﺭ ﺗﻨﺪﺭﺕ ﻧﺸﻮ، اﺯ ﻗﻤﺎﺭ ﻫﻢ ﺑﺪﺗﺮﻩ ﻫﻤﻴﺸﻪ ﺑﺎﺯﻧﺪﻩ ایی!