17آگوست2017

19 آبان 1395 نوشته شده توسط 

گفت‌وگوی اختصاصی هفته با اعظم علی:هنر گذرنامه نمی‌خواهد

به بهانه کنسرت گروه «نیاز» در مونترال
پریسا رجبیان

P28-Azam-Ali-Niyaz-05

خواننده ای فرای مرزها

وی زادهٔ ۱۳۴۹ در تهران است، ولی از سن ۴ سالگی در هند بزرگ شده و از فرهنگ آن کشور تاثیر زیادی گرفته است. در سال ۱۹۸۵ او و خانواده‌اش به آمریکا مهاجرت کردند و از همان سال‌ها به نوازندگی سنتور روی‌آورد. پس از تکمیل آموزش سنتور نزد منوچهر صادقی راهش را در آواز و خوانندگی ادامه داد. به این ترتیب آواز را به شکل رسمی سنتی در موسیقی کلاسیک غربی، سنتی ایرانی و هندی و اروپای شرقی دنبال کرد.
او در سال ۱۹۹۶ با گرگ الیس گروه وس را پایه‌گذاری کرد که تا سال ۲۰۰۴ چهار آلبوم ارائه کردند. در کنار گروه وس او عضو گروه ایرانی دیگری به نام نیاز نیز می‌باشد.
همچنین آوازهای او در موسیقی فیلم‌های مختلفی به‌کار رفته است. از جمله آن‌ها همکاری او با برایان تیلر در فیلم‌های موهبت الهی، پاپاراتزی و مخصوصا در اجرای آهنگ اینما نوشیف در مجموعهٔ تلویزیونی فرزندان تل ماسه فرانک هربرت است.
از کارهای دیگر او آواز متن سریال تلویزیونی فرار از زندان را می‌توان نام برد. همچنین او به همراه گرگ الیس، بن واتکینز و لکزمی شانکار در فیلم‌های زمین میدان جنگ، اسطوره‌های زمین‌دریا، طلوع مرگ، انقلاب‌های ماتریکس آوازهایی اجرا کرد. او در سال ۲۰۰۷ خواننده اصلی گروه کر در موسیقی فیلم ۳۰۰ به آهنگ‌سازی تلر بیتس بود. او همچنین آهنگی به نام Coma با نوازده مشهور گیتار الکتریک باکت‌هد و خواننده بند System of a Down، سرج تانکیان اجرا کرده است.
P28-3-Ramin-Torkian-Azam-Ali-Carmen-Rizzo

                  اعظم علی و گروه نیاز به زودی در مونترال: جمعه 18 نوامبر
یکی از اجراهای اصلی امسال جشنواره موندیال مونترال، اجرای گروه نیاز است که اعظم علی و رامین ترکیان از ارکان اصلی این گروه هستند. آن‌ها در این اجرا، بخش‌هایی از آخرین آلبوم خود را در غالبی مولتی مدیا به مخاطبانشان عرضه می کنند، به این ترتیب که موسیقی، رقص، نور و تصویر در کنار هم قرار گرفت تا موقعیتی دراماتیک و نمایشی را شکل دهد. گروه موسیقی نیاز فعالیت خود را از سال 2005 آغاز کرده و رامین ترکیان و اعظم علی بنیانگذار آن بودند. آنها در کنسرت‌های گوناگون خود، با توجه به فرم و متحوا از چهره‌های دیگر موسیقیایی بهره می‌گیرند. به باور این دو هنرمند، وقتی از هنر و کار هنری حرف می‌زنیم، کشور محل تولد و جنسیت هنرمند در کمترین حد الویت قرار می‌گیرد. به بهانه کنسرتی کهدر راه است سراغ این دو هنرمند رفته‌ایم تا درباره اجرایشان، کارهایشان و برنامه‌های آینده‌شان بیشتر بدانیم.

ترکیان: همواره به نوآوری علاقه‌مند بوده‌ایم
گروه نیاز در اجرای خود در جشنواره موندیال مونترال، شیوه‌ای نو در اجرا را در برابر مشتاقان به موسیقی قرار خواهد داد. در این شیوه، تلفیقی از رقص، موسیقی با فناوری‌های هنر دیجیتال ارایه می‌شود، شیوه‌ای که در چند وقت اخیر دغدغه اعضای گروه نیاز بوده است. سوال را از این جا شروع می‌کنیم که گروه کارش را چگونه به این جا رسانده است. رامین ترکیان از سابقه‌ی 10 ساله نیاز می‌گوید و از علاقه‌شان به نو آوری. او در توضیح بیشتر می‌گوید: «ما به‌عنوان هنرمند همواره علاقه‌مند بوده‌ایم تا نوآوری‌هایی در کارمان داشته باشیم. در ابتدای به دنیا آمدن نیاز، موسیقی اکوستیک اکترونیک یک نوآوری جدید به حساب می‌آمد و برای بعضی‌ها قابل هضم نبود، ولی بعد از گذشت ده سال نسبت به شناخت این مدیوم رویه ایی معمول ایجاد شد. ما در آن روزها از این سبک بهره بردیم و البته تلاش کردیم امضای خودمان را داشته باشیم.» به باور ترکیان، یک هنرمند سعی می‌کند تا همیشه چند قدم جلوتر باشد و ببیند به کدام سمت می‌رود. او از مولتی‌مدیا به‌عنوان سبکی که در حال حرکت است یاد می‌کند و می‌گوید: «برای مثال قبلا در کنسرت‌های مبتی بر مولتی مدیا، فقط از ویدئوپروجکش به‌عنوان تصویری در بک گراند استفاده می‌شد، اما موزیسین‌ها در حال حاضر به دیجیتال سینماگرافی رسیده اند؛ یعنی صحنه‌ای به وجود می‌آید که تماشاگر درون اثر قرار می‌گیرد و قسمتی از صحنه می‌شود. این تکنولوزی تا کنون تنها برای کنسرت‌های بزرگ خوانندگانی همچون مدونا و پل مکارتنی در صحنه‌‌های بسیار بسیار بزرگ اتفاق می‌افتد.» به گفته این آهنگساز، این اجرا یکی از اولین کنسرت‌هایی است که سعی می‌کند این تکنولوژی را روی صحنه کوچک، ولی با همان ایده و کیفیت اجرا کند و از این جهت باید آن را دارای نوآوری در سطح جهانی دانست.
طرح اجرای این کنسرت، با استقبال برگزارکنندگان جشنواره موندیال مونترال روبه رو شد. اعظم علی، دیگر عضو گروه، با بیان پرهزینه بودن کنسرت‌هایی با بهره گیری از این سبک، از فناوری بسیار پرهزینه آن می‌گوید و ادامه می‌دهد: «خوشبختانه برگزارکنندگان جشنواره موندیال حمایت خوبی از ما کردند و همین حمایت سبب شد تا ما بتوانیم آن را به مرحله اجرا برسانیم. هدف این بود که چنین سبکی در سالن کوچکی که 500 یا 600 نفر گنجایش دارد، میسر شود که شد و این نکته با حمایت مالی درخورتوجه برگزار کنندگان جشنواره میسر شد.»
P28-Azam-Ali-Niyaz-01
اعظم علی: تماشاگران معاصر انتظار بیشتری از موسیقی دارند
برگزاری کنسرت‌هایی که با سبک مولتی مدیا برگزار می‌شوند، علاوه بر هزینه‌های بسیار، نیاز به هماهنگی و انرژی بسیار دارد، این است که این سوال برایمان طرح می‌شود که گروه تا چه اندازه می‌خواهد روی این طرح زمان بگذارد، «سبکی که صحنه و تماشاگر تبدیل به یک مجموعه می‌شوند و روی یک خط مرز مشترک تصویری و داستانی بسیار ظریف حرکت می‌کنند.» ترکیان در پاسخ به این پرسش از دو کنسرت گروه که در راه است خبر می‌دهد. به گفته او، در یکی از دو کنسرت، اجرایی شبیه به آن چه گروه پیش از این تجربه و اجرا کرده روی صحنه خواهد رفت، اما در کنسرت دیگر، تلاش می‌کنیم تا به زبان مولتی مدیا با مخاطب خود ارتباط برقرار شود. او ادامه می‌دهد: «نسل جدید عادت دارد و می‌داند که موسیقی را باید با تصویری دید. آن دورانی که افراد بیایند و فقط هدفون بگذارند و موسیقی گوش کنند، یا تنها در سالن‌ها برای شنیدن موسیقی بیایند گذشته است. البته این نوع اجرای موسیقی به طور قطع ادامه خواهد یافت و طرفداران خود را خواهد داشت، اما تماشاگرانی هستند که از موسیقی انتظار بیشتری دارند و در جستجوی جذابیت بیشتر هستند.» به باور این هنرمند، مولتی مدیا یا موسیقی‌ای که از چند رسانه بهره می‌گیرد، یکی از مسیرهایی است که تمرکز مخاطب را به خود جلب می‌کند و این شیوه تا کنون موفق بوده است.

P28-Azam-Ali-Niyaz-04
از اعظم علی می‌خواهیم که نظر خود را در این باره بگوید. او از اهمیت تلفیق چند هنر و نزدیکی آن‌ها به هم می‌گوید و می‌افزاید: «مرز‌های بین هنرهای گوناگون این روزها در حال شکسته شدن است. ما هم از این بیان هنری بهره می‌گیریم. در ابتدا، ما از رقص استفاده بسیار زیادی می‌کردیم و دلیل این بهره گیری در نوآوری‌هایی است که در رقص وجود دارد. رقص مرتبا در حال شکستن مرزها و رسیدن به نوآوری است.» او سپس به آشنایی گروه و ژغون اشاره می‌کند و می‌گوید: «وقتی برای اولین بار با او آشنا شدیم، او آن چنان شناخته شده نبود، اما علاقه زیادی به کار داشت و با توجه به استعدادی که داشت، کار به خوبی پیش رفت. نتیجه کار ما، تلفیقی است از رقص، موسیقی، اجرا هنری(پرفورمنس) و حتی تصویر. گفت‌وگوی این رسانه‌ها (مدیوم)‌های هنری، وقتی با مشارکت مخاطب همراه می‌شود، زیبایی شکل می‌گیرد.»

ترکیان: گروه نیاز فرای مرزهای ایران است
در ادامه بحث می‌خواهیم به چند نکته دیگر از فعالیت‌های گروه نیاز بپردازیم. این گروه موسیقی در آلبوم‌هایی که ارایه کرد، چند رویکرد را اغلب حفظ کرده است. شعرهای انتخابی آن‌ها در یک آلبوم، بسیار خاص و البته به چند زبان هستند (ترکی، عربی، هندی و کردی)، با این همه می‌توان صدایی واحد را در موسیقی شنید، چه در یک آلبوم و چه در آلبوم‌های گوناگون. می‌پرسیم که این سبک هنری چگونه تبدیل به اثر هنری می‌شود و فرایند این شکل گیری چگونه است. ترکیان از بیان این پرسش ابراز خرسندی می‌کند و می‌گوید: «یکی از چیزهایی که به آن افتخار می‌کنیم این است که اگرچه نیاز گروهی است که پایه‌ها و ستونش ایرانی است اما فقط به ایران تعلق ندارد. این گروه در مقیاسی دیگر، به نسلی تعلق دارد که خارج از ایران بزرگ شده، زندگی کرده و تحت تاثیر موسیقی و فرهنگ‌های بسیار گوناگون بوده است.» ترکیان بر این باور است که گروه نیاز خواسته تا چیزهایی را که فرهنگ‌های دیگر به آن‌ها هدیه می‌کنند بپذیرند و این یک امکان برای امکان ایجاد یک صدای قوی تر است. او ادامه می‌دهد: «به همین دلیل زمانی که صحبت از اجرای روی صحنه می‌شود ما به دو دسته از موسیقی می‌اندیشیم: دسته از موسیقی که با سبک، حس و حال خودمان همخوان تر است و دسته‌ای دیگر که در آن از زمینه‌های فرهنگی دیگر برای غنی کردن موسیقی خود بهره می‌گیریم. این موسیقی که به‌عنوان زمینه در اجرا مورد استفاده ما قرار می‌گیرد، برای ما بسیار با اهمیت است.»
ترکیان به‌عنوان نمونه از بهره گیری این گروه از اشعار رابعه البصری یاد می‌کند و می‌گوید: «وقتی آهنگی را انتخاب می‌کنیم، می‌خواهیم مشخص باشد که این تم از کجا و کدام مرز آمده و قرار است چه نقشی در کار ما داشته باشد. مثلا آلبوم آخرمان، به رابعه البصری و بغداد پرداخته‌ایم. اگر چه فقط هفت شعر از این شاعر به جا مانده، اما مولوی و عطار از او بسیار یاد کرده اند و او را می‌توان مادر صوفی گری دانست. اعظم علی بحث را با بیان این که در اجرای آخرشان بر اساس آلبوم آخرشان قرار داشته، می‌افزاید: «این اجرا سه بخش دارد و داستان و خط داستانی در آن اهمیت بسیار دارد.»

ترکیان در توضیح بیشتر می‌گوید: «داستان زندگی رابعه، مثل یک سایه در اجرای کنسرت حضور دارد. شیوه ما بیان زندگی او به نوعی بازی با نور و فرم است: در مرحله ی نخست این اجرا، سیاهی همه جا را گرفته است. این نوعی نگاه نمادین به دوران اول زندگی رابعه است. او چهارمین دختر یک خانواده است و اسمش را از همین رو، رابعه گذاشته‌اند. پدرش آن قدر بی‌بضاعت است که دخترش را می‌فروشد و این دوران بسیار تاریکی در زندگی رابعه است و از همین رو اسمش را البصری گذاشته‌اند. او دوران تاریکی را می‌گذراند تا این که یک روز مالک او، رابعه را در یک نور روحانی، در حالت نشسته می‌بیند و دچار عذاب وجدان می‌شود. به او می‌گوید که تو آزادی و می‌توانی بروی و بزرگ‌ترین گناهی که می‌توانم بکنم این است که تو را نگه دارم و او را آزاد می‌کند. این داستانی است که عطار در کتاب تذکره الاولیا در اختیار ما گذاشته است.» به گفته ترکیان، رابعه اولین کسی بود که گفت به دوزخ و برزخ اعتقادی ندارد. او اعتقاد داشت خدا یگانه و در همه انسان‌ها در برابر او یکسان هستند. ترکیان با بیان این که این نوع نگاه، پدید آورنده نوعی عشق است و می‌توان آن را نخستین قدم به سوی سوفیسم دانست، ادامه می‌دهد:«بخش دوم اجرای ما که بیانگر دوران تکاپوی رابعه است، با نوعی بازی نور و رنگ همراه است. بخش سوم اجرای ما به رنگ سفید ختم می‌شود و نمایشگر دورانی است که رابعه خودش را پیدا می‌کند و مریدان خود را دارد. عطار و مولونا از این دوران رابعه هم بسیار یاد می‌کنند.»

niaz

در ادامه بحث، اعظم علی به طور جزیی تری به اجرا می‌پردازد. او از نقش پردازی تانیا یاد می‌کند که به‌عنوان رقاص رقص سما در اجرا حضور دارد. این موسیقیدان با بیان این که تانیا در واقع نقش رابعه را بازآفرینی می‌کند، می‌گوید: «تانیا رقصی را اجرا می‌کند که پیش از آن اغلب مردان آن را اجرا کرده‌اند. او در بخشی از برنامه، چرخشی با رنگ‌های سفید و قرمز دارد که بسیار زیباست. او در بخش آتش هم بسیار خوب عمل می‌کند، بخشی که برای ما نماد آزادی حقوق زنان است. او در بخشی دیگر، حجابش را کنار می‌گذارد و می‌رقصد. ما تا کنون چنین نگاهی به رقص سماع نداشته‌ایم.»
از اعظم علی می‌خواهیم کمی بیشتر درباره شعر صحبت کند، به ویژه درباره بخشی که رو عبارت «من حرامم» تاکید شده است و انگار به شرایط زندگی زنان در ایران اختصاص دارد. او با بیان این که رامین ترکیان این شعر را نوشته، آن را بسیار پرقدرت می‌داند و می‌گوید: «من همیشه فکر می‌کردیم این شعر برای ما ایرانی‌ها، بسیار پرمعنا باشد، اما در کمال تعجب دیدم که برای بعضی از مخاطبان کمی گیچ کننده بود. برخی از مخاطبان ایرانی ما نمی‌دانستند که عبارت «من حرامم، کنیز راه خدایم» دقیقا چه معنایی دارد. البته ما در این اجرا، بیش از آن که به مخاطبان ایرانی خود بیندیشیم، به اجرا خود در قالب یک پرفورمنس فکر می‌کردیم.»

P28-Azam-Ali-Niyaz-07

به نوشته دانشنامه ویکی پدیا: نیاز یک گروه موسیقی ایرانی به سبک فیوژن است که سه عضو اصلی آن عبارتند از رامین ترکیان از گروه اکسم آو چویس، اعظم علی از گروه وس و کارمن ریزو ایتالیایی که بخش موسیقی رایانه‌ای و الکترونیکی را برعهده دارد.
این گروه که موسیقی تلفیقی را اساس کار خود قرار داده، توانسته با نگاه جدیدی که به موسیقی سنتی ایرانی داشته‌است و به‌دلیل قالب عرفانی و شرقی‌اش مورد پسند برخی مخاطبان خاص غیر ایرانی نیز قرار بگیرد. گروه نیاز موفق شد در اولین آلبوم خود به همین نام، با موسیقی منحصر به‌فرد خود، ترکیبی از موسیقی سنتی جهان و موسیقی الکترونیک را به‌وجود بیاورد.
اعظم علی: حسین علیزاده زندگی موسیقیایی من را عوض کرد
بازتاب رفتار تماشاگرانی که به در اجرای گروه نیاز در مونترال حضور داشتند، نشان از آن داشت که از موسیقی پر انرژی کار لذت برده‌اند. شاید بتوان بخشی از این انرژی را به انتخاب سازها مرتبط دانست و شاید اشعاری که در قالب فلکلور هستند. می‌پرسیم که انتخاب ساز‌های کوبه‌ای مثل دف، تا چه اندازه می‌تواند در این شور آفرینی موثر باشد. رامین ترکیان، همکارش عظم را پرچمدار اصلی این اجرا می‌داند و می‌گوید: «شاید اگر اعظم شور و هیجان را برنمی انگیخت، در صحنه هیچ اتفاق جالبی نمی‌افتاد. اعظم با خود انرژی را روی صحنه ‌آورد و بقیه اجراگران و نوازندگان هم با او همراه شدند.» او دلیل دیگر علاقه مخاطبان را، توجه اش به ریتم می‌داند و ادامه می‌دهد: «هر آهنگی که می‌نویسیم بر پایه ی ریتم نوشته می‌شود، نه با ملودی. یعنی ما سنگ بنای کار خود را بر پایه ی ریتم می‌گذاریم و ادامه می‌دهیم. توجه ما به ریتم همیشه باعث شور و هیجان می‌شود و ما همیشه به آن توجه داشته‌ایم.»

اعظم علی در پاسخ به این سوال، به دسته بندی شنوندگان فارسی زبان موسیقی می‌پردازد. به باور او، برخی از مخاطبان ایرانی، موسیقی سنتی را می‌پسندند، آن هم به سنتی ترین
شکل ممکن اش. برخی هم موسیقی پاپ را دوست دارند. او با نقد این که متاسفانه هر دوی این نگرش‌ها، از یک طرف بام می‌افتند، می‌گوید: «ما همیشه دلمان خواسته تا مابین این دو نوع نگاه حرکت کنیم. یعنی از یک سو می‌خواهیم اجرای موسیقی ما با سکون و سکوت همراه نباشد و مثلا مخاطب بتواند برقصد و حرکت کند و از سوی دیگر فقط هم برای رقص نباشد و ما بتوانیم تولید معنا کنیم. برای من بسیار مهم است که کاری را انجام دهم که دوست داشته باشم. متاسفانه تا کنون بیش از 60 یا 70 درصد مخاطبان ما غیر ایرانی بوده اند و به همین دلیل اهداف ما تحقق پیدا نکرده است.»

ترکیان در ادامه به نقاط مشترک فکری خود با اعظم علی می‌پردازد. به گفته او، یکی از نقطه‌نظرهای مشترک اش و اعظم علی این است که هر دو ایشان به موسیقی دراماتیک و تصویری بسیار علاقه دارند. ترکیان ادمه می‌دهد: «از همین رو ما ناخودآگاه جذب موسیقی‌هایی مثل موسیقی فیلم شدیم. در این جا صحبت از هیجان نیست، بلکه واکنشی‌ست که از توجه به موسیقی دراماتیک دارد.» اعظم علی در ادامه به علاقه افراد مختلف و شیوه نگاه متفاوت به موسیقی اشاره می‌کند و می‌گوید: «من معتقدم ما به انواع موسیقی احتیاج داریم. خود هم با موسیقی سبک، بیشتر احساس هیجان می‌کنم و برای موسیقی پاپ احترام قایلم. بعضی از مواقع خود من با دوستانم می‌خواهم شاد باشم دلم و برقصم و نمی‌خواهم درباره‌ی چیزی فکر کنم. ولی این نوع هیجانی که ما در اینجا و این اجرا از آن صحبت می‌کنیم برای هدفی است. ما قصد بیان محتوایی را داریم که برای بیانش، این غالب پر انرژی را نیاز داریم.» او بیان این که دوران کودکی اش را در هند گذرانده، ادامه می‌دهد: «در دوران کودکی ام، موسیقی‌هایی را که مادرم دوست داشت می‌شنیدم مثل هایده و موسیقی‌های محلی. اما بعد از آن دیگر موسیقی ایرانی گوش نمی‌کردم و زمانی هم که به آمریکا آمدم اصلا موسیقی ایرانی گوش نکردم تا اینکه به توصیه‌ی دوستی یک سی دی از آثار حسین علیزاده به دست من رسید و با شنیدن آن موسیقی، کلاً زندگی من عوض شد و ناگهان همه چیز مثل نخ‌هایی که قرار است بهم متصل شوند و هنوز جدا هستند دانه دانه به هم وصل شدند. با شنیدن موسیقی حسین علیزاده این اتفاق افتاد.»

اعظم علی با اشاره به این که پس از آشنایی با حسین علیزاده، با سیما بینا آشنا شد، از این دو چهره موسیقی به‌عنوان افرادی تاثیرگذار در زندگی موسیقیایی اش یاد می‌کند و می‌گوید: «پس از آشنایی با این چهره بود که متوجه شدم می‌خواهم چه کنم. البته ممکن است خانم سیما بینا کارهای من را دوست نداشته باشند، اما نکته مهم این است که من از موسیقی ایشان بسیار تاثیر گرفته ام. تلاش من این است که این فضا و جنس موسیقی فلکلور را به سهم خودم به آینده ببرم. .» او می‌افزاید: «وقتی این آهنگ‌ها را اجرا می‌کنم و جوان‌های آینده گوش می‌دهند ممکن است اصلا ندانند سیما بینا چه کسی هست یا اصلا ایشان را نشناسند و آهنگ‌هایشان را هم گوش نداده باشند، اما اکنون آمدند اینجا و گوش می‌دهند و امیدوارم توانسته باشیم روح موسیقی ایشان را منتقل کنیم. من و رامین در مصاحبه‌ها همیشه می‌گوییم موسیقی ما اتوبیوگرافی است. یعنی تجربه‌ی زیستم ماست یعنی آن چیزی را که زندگی کرده‌ایم به‌عنوان هنر ارائه می‌دهیم. موسیقی سنتی بخشی از وجود ماست. این موسیقی من را به دوران کودکی می‌برد، به دوران رهایی...»

ترکیان: خواندن به زبان‌های گوناگون توان ویژه‌ای می‌خواهد
به‌عنوان پرسش بعدی از تفاوت‌هایی می‌پرسم که بین موسیقی فلکلور از دیدگاه اعظم علی و دیگرانی که پیشتر کار کرده‌اند. گروه نیاز، موسیقی سنتی را با شیوه و بیان خود ارایه می‌دهد و به تکرار نمی‌پردازد. اعظم علی در پاسخ به این پرسش، افزوده شدن بخش مدرن به موسیقی سنتی را عنوان می‌کند و می‌گوید: «من با موسیقی الکترونیک بزرگ شده ام . از پانزده سالگی که به آمریکا آمدم، دوستانم موزیسین‌های الکترونیک و راک بودند و هنوز هم این سبک موسیقی را گوش می‌دهم و البته دوستش دارم. من باید سبک‌های موسیقی مدرن را بشناسم. اگر این سبک‌ها نشناسم، چگونه می‌توانم آن‌ها را با موسیقی سنتی ترکیب کنم. به عبارتی، تا زمانی که مرزها را نشناسم، چگونه می‌توانم آن‌ها بشکنم.»
اعظم علی، از گفت‌وگوی بین موسیقی سنتی و مدرن می‌گوید و معتقد است این دو سبک موسیقی می‌توانند به خوبی در کنار هم زندگی کنند و بر هم تاثیر بگذارند. او ادامه می‌دهد:«ما از یک فرهنگ آمدیم و وارد فرهنگ دیگری شدیم. به گمان من، این فرهنگ‌ها، هر چند از نظر ظاهری از هم دورند، اما در واقع ارتباطی بی‌حد با هم دارند. ما حتی وقتی به‌عنوان عکاس یا نقاش به کارهای گذشته ما نگاه می‌کنیم، می‌بینیم چقدر فرق کرده‌ایم و متفاوت شده‌ایم. رامین همیشه می‌گوید که امکان نداشت ما بتوانیم این موسیقی را در ایران بسازیم. یعنی باید اینجا زندگی می‌کردیم تا بتوانیم به این نوع نگاه برسیم.»
رامین ترکیان، یکی از استعدادهای اعظم علی را در چگونگی خواندنش به زبان‌های گوناگون می‌داند. او در این مورد می‌گوید: «اعظم استعداد بسیار خوبی در خواندن به زبان‌های گوناگون دارد. یعنی هر متن و هر زبانی را به او بدهید، به خوبی با آواز می‌خواند و مثلا آن چنان خوب آهنگ‌های ترکی را می‌خواند که وقتی به ترکیه رفته بودیم، آنها می‌خواستند با او ترکی صحبت کنند چون فکر می‌کردند ترکی می‌داند. حرف زدن در مورد این مساله ساده است، اما اجرایش واقعا استعداد می‌خواهد.»
اعظم علی در ادامه به این نکته اشاره می‌کند که او همواره به موسیقی ترکیه، افغانستان، عربی را با عشق گوش می‌دهد و از آن‌ها بسیار آموخته است. به باور او هنر گذرنامه نمی‌خواهد و به سادگی از مرزها رد می‌شود.