27آوریل2017

07 مهر 1395 نوشته شده توسط 

گفت‌وگوی اختصاصی هفته با مدیر عامل انجمن آلزایمر مونترال

هنوز شناخت درستی از این پدیده نداریم
P28-1-Gerald-Hubert

       آقای Gerald Hubert مدیر عامل انجمن آلزایمر مونترال: 
       رسیدن به اینجا که هستیم کار آسانی نبود اما هنوز کار بسیار در پیش داریم

بیش از 35 سال از گشایش انجمن آلزایمر مونترال می‌گذرد. این انجمن فعالیت خود را از سال 1981 آغاز کرده است و می‌توان آن را یکی از نخستین مراکز آلزایمر کانادا به حساب آورد. مرکز ملی آلزایمر کانادا، فعالیت خود را تنها دو سال پیشتر آغاز کرده بود و پس از آن بنا شد که مراکز گوناگونی در سراسر این کشور پهناور به کسانی که آلزایمر دچار شده اند، خدمت‌رسانی کنند. مرکز آلزایمر مونترال، نخستین مرکزی است که در استان کبک و پس از مرکز ملی آلزایمر آغاز به کار کرد و حتی می‌توان آن را نخستین مرکز فرانسوی زبان آلزایمر جهان نیز به حساب آورد. در طول سال‌های پس از گشایش مرکز آلزایمر مونترال، مراکز دیگری در استان کبک گشوده شده اند، به طوری که هم اکنون 20 مرکز آلزایمر در این استان فعالیت دارند و البته مرکز مونترال را باید بزرگترین آن‌ها به حساب آورد.
جرارد هوبر بیش از دو دهه است که در این مرکز به فعالیت مشغول است. او که فعالیتش را از سال 1993 شروع کرده، 15 سال است که مدیرعاملی مرکز آلزایمر مونترال را به عهده دارد. او درباره سال‌های نخستین فعالیت مرکز آلزایمر استان کبک به «هفته» می‌گوید: «چهار سال بعد از گشایش مرکز آلزایمر مونترال، ما چهار مرکز دیگر در استان کیک داشتیم. در این سال، یعنی در سال 1985، مرکزهای آلزایمر استان کبک به هم مرتبط شدند تا انجمن آلزایمر این استان شکل بگیرد. پس از آن بود که انجمن آلزایمر کبک با انجمن ملی آلزایمر جهان مرتبط شد تا تبادل اطلاعات بیش از پیش صورت گیرد.»

P28-2-Alzheimer-Montreal2

P28-3-Alzheimer-Montreal3

     ساختمانی که مسئولان و همکاران انجمن آلزایمر مونترال به آن افتخار می‌کنند. آقای هوبر می‌گوید تلاش زیادی شد تا انجمن یک ساختمان مناسب برای ارائه  خدمات اش داشته باشد و بالاخره موفق شدیم.

به گفته هوبر، انجمن آلزایمر کبک در طول سال‌های فعالیتش همواره به مراکز دیگر جهانی در ارتباط بوده است چرا که تبادل اطلاعات می‌تواند به کمک‌رسانی این مرکز کمک کند تا با آخرین دستاوردهای علمی آماده خدمت‌رسانی باشد. او درباره شیوه خدمت‌رسانی انجمن آلزایمر کبک می‌گوید: «یکی از وظایف انجمن آلزایمر کبک این بوده که به همه افرادی که در سراسر کبک به این عارضه دچار هستند، خدمت‌رسانی کند و از همین روست که هم اکنون 20 مرکز در این استان به فعالیت مشعولند. این انجمن موظف شده است که علاوه بر ایجاد هماهنگی بین مراکز گوناگون، بهترین سرویس را به کسانی که دچار این بیماری هستند یا در شرف آن قرار دارند، ارایه کند.»
مرکز آلزایمر مونترال در طول 35 سالی که از فعالیتش می‌گذرد، تحولات قابل توجهی یافته است. مدیر عامل فعلی این مجموعه، حمایت از بیماران، ارایه اطلاعات و آموزش را مهمترین وظیفه این مرکز می‌داند و می‌افزاید: «ما برنامه‌های ویژه‌ای برای اطلاع‌رسانی به بیماران یا کسانی که خواستار آن هستند داریم. یکی از برنامه‌های ما رسیدگی به وضع افرادی است که در مراحل نخستین بیماری قرار دارند.»
یکی از فعالیت‌های مرکز آلزایمر مونترال نظرسنجی‌ای بود که این مرکز در سال 2000 انجام داد. بر اساس این نظرسنجی که با تحلیل دقیق همراه بوده است، تغییراتی در شیوه‌های کاری مرکز آلزایمر مونترال داده است. یکی از این تعییرات توجه به پدیده چندفرهنگی در این شهر فرانسوی-انگلیسی آمریکای شمالی است. هرچند به گفته هوبر، هنوز تا رسیدن به شعار «خدمات ویژه، برای گروه‌های هدف ویژه» فاصله وجود دارد، اما فعالیت‌هایی در این عرصه وجود دارد که می‌تواند نوید روزهای بهتر را به همراه داشته باشد. او می‌افزاید: «در فرهنگ‌های گوناگون، نگاه‌های متفاوتی به پدیده‌هایی همچون بیماری و پیری وجود دارد. آن چه برای ما اهمیت دارد، توجه به این فرهنگ‌ها و برخورد با مراجعه‌کنندگان بر اساس این پیشزمینه‌های فرهنگی و اجتماعی است. در نتیجه ما در ابتدا مصاحبه بسیار کوتاهی با افراد انجام می‌دهیم و این گفت‌وگو به ما کمک می‌کند تا شناخت بیشتری از پسزمینه فرهنگی او داشته باشیم. البته این شناخت به مرور زمان هم افزایش می‌یابد.ما باید بتوانیم ارتباط خوبی با همه مراجعه‌کنندگان با هر زبان و پسزمینه فرهنگی داشته باشیم.»
مدیرعامل مرکز آلزایمر مونترال که هم اکنون علاوه بر دفتر اصلی واقع در خیابان نوتردام، پنج شعبه دیگر هم در این شهر دارد، ارایه اطلاعات را یکی از وظایف مهم این مرکز برمی شمرد. او با بیان این که باید به مراکز نگهدای سالمندان و CHSLها اطلاعات در این مورد داشته باشند، می‌گوید: «هرچند این مراکز وظیفه‌ای برای درمان ندارد، اما می‌توانند بسیار کمک کنند تا بیماران وظعیت بهتری داشته باشند. از سوی دیگر، همین که بدانند آلزیمیری‌ها دنیای متفاوتی دارند، گام بزرگی حاصل شده است.»
برگزاری همایش‌های عمومی، فعالیت‌های گروه حمایتی، جلسات و برنامه‌های آموزشی در طول هفته و آخر هفته، مشاوره و برنامه‌های تفریحی بخشی از فعالیت‌های مرکز آلزایمر مونترال است. هوبر در توضیح بیشتر می‌افزاید: «من به هیچ وجه آلزایمر را یک بیماری نمی دانم. همه ما یک روز بد داریم و یک روز بد. شاید آلزایمر روز بد ما باشد. ما باید به‌عنوان یک پدیده به آن نگاه کنیم و برای آن برنامه‌ریزی داشته باشیم. ما هنوز شناخت درستی از این پدیده نداریم و از همین رو باید بخشی بزرگ از فعالیت خود را به پژوهش اختصاص دهیم.»
جرالد هوبر، در ادامه به تحولات گسترده مرکز آلزایمر مونترال اشاره می‌کند. به گفته او برای مقایسه این تحولات باید به سقف بودجه این مرکز توجه شود. به گفته او در سال 1993، بودجه‌ای معادل 350 هزار دلار در اختیار این مرکز قرار داشت و با توجه به خدماتی که ارایه می‌کرد، به کمبود 50 درصدی منابع مالی روبرو بود. بودجه در حال حاضر مرکز آلزایمر مونترال بین 2 تا 2.5 میلیون دلار در سال است. او با ذکر این که نیمی از بودجه از سوی دولت تامین می‌شود، تامین کردن نیمی دیگر از آن را یک چالش می‌داند. او ادامه می‌دهد: «ما کمک‌های بسیار زیادی را از مردم سخاوتند دریافت کرده ایم. مثلا تاسیس مرکز نگهداری اسناد به کمک یک دختر ورزشکار و شناگر به دست آمد. او فعالیت‌هایی را برای جمع آوری کمک‌ها انجام داد و با این بودجه ما مرکز نگهدای اسناد را شکل دادیم. ساختمان فعلی مرکز که بر خلاف ساختمان‌های پیشین اجاره‌ای نیست هم به کمک افراد سخاوتند خریداری شده است. در سال 1993، تنها یک خانم با پخت شیرینی و دریافت کمک از همسایگانش به تنهایی 6 هزار دلار به مرکز کمک کرد.»
با این همه چالش اصلی مرکز آلزایمر مونترال را باید جای دیگری جست. مدیر عامل این مرکز که هم اکنون خدمات گوناگونی را ارایه می‌دهد، حفظ کیفیت این خدمات و توسعه منتطقی، مطابق نیازها را یک چالش مهم ارزیابی می‌کند و می‌گوید: «شروع کردن بسیاری از فعالیت ها، چندان دشوار نیست، مهم این است که بتوانیم در ابتدا آن‌ها را ادامه دهیم و در عین حال کیفیت را هم حفظ کنیم.»
مرکز آلزایمر مونترال هم اکنون 55 کارمند تمام وقت و نیمه وقت دارد. علاوه بر این افرادی بسیاری با تخصص‌ها و تجربه‌های گوناگون به طور داوطلبانه با این مرکز همکاری می‌کنند. هوبر با بیان این که نیروی انسانی یکی از سرمایه‌های این مرکز است، می‌افزاید: «خوشبختانه افراد با کیفیت بسیاری با شغل‌ها و دانش متفاوت با همکاری می‌کنند. شاید یکی از چالش‌های ما این باشد که چطور این نیروها را مدیریت کنیم و بتوانیم مطابق نیازها از آن‌ها بهره ببریم.»