26جون2017

07 مهر 1395 نوشته شده توسط 

دکتر هما هودفر عزیز به شهرتان مونترال خوش آمدید

سردبیر

در آخرین ساعت‌های کار، پیش از ارسال مجله برای چاپ، خبری خوش از راه رسید: پروفسور هما هودفر آزاد و راهی کانادا شد.
استاد و پژوهشگری که برای ملاقات خانواده به سرزمین مادری‌اش رفته بود در ماه ژوئن دستگیر و به سنگین‌ترین جرائم متهم شد. امری که در ایران نه تازه است و نه نادر: دستگیر می‌شوی، به سنگین‌ترین جرائم قابل تصور متهم می‌شوی، و بعد از مدتی که احیانا معامله‌ای سیاسی در داخل یا در سطح جهانی انجام می‌شود آزاد می‌شوی. و به همین راحتی یک انسان بازیچه‌ای می‌شود در دستانِ تباهِ سیاستمداران.
در سرزمین مادری ما این کار سابقه‌ای دارد به قدمت نظام حاکم بر آن، کاری که بی‌تردید در بی‌احترامی مطلق به انسان و شأن انسانی ریشه دارد. آنها که احترام به حق انسان برایشان بیش از یک شعار نیست به راحتی روزنامه‌نگار جوانی را دستگیر، متهم و برای سال‌ها روانه زندان می‌کنند، جوانی‌اش، سلامتی‌‌اش و باارزش‌ترین‌های زندگی‌اش را از او می‌گیرند و گاه فرد را تا آنجا تحقیر می‌کنند که سال‌ها بعد از آزادی نیز زمان می‌برد تا بتواند به زندگی کمابیش عادی بازگردد، اگر دوباره زندگی عادی مقدور باشد. و تاسف‌بار اینکه همه این تجاوزات با نام خدا و دین خدا انجام می‌شود.
دکتر هما هودفر، که به گفته خانواده‌اش از یک بیماری نادرِ عصبی رنج می‌برد، بزودی دوباره در مونترال خواهد بود اما کی دوباره می‌تواند به زندگی عادی بازگردد خدا می‌داند. او در زمانی اشتباه در محلی اشتباهی بود و طعمه‌ی جنگ‌های سیاسیِ پشت صحنه شد. شاید اگر مذاکرات پنهانی ایران و کانادا زودتر شروع شده و به بار نشسته بود هرگز او مجبور نمی‌شد شرائط سخت زندان اوین را تحمل کند و فرصت می‌کرد با ادامه تحقیقات‌اش به انسان‌ها خدمت می‌کند چناچه تمام زندگی‌ حرفه‌ای‌اش صرف خدمت بوده است.
خانم هما هودفر من به عنوان یک انسانِ ایرانی،‌به سهم خودم، از شما پوزش می‌خواهم به خاطر آنچه در این چهار ماه به شما رفته، و در شهرتان مونترال به شما خوش‌‌آمد می‌گویم.