20آوریل2019

10 شهریور 1395 نوشته شده توسط 

با سهیل صائب

ارسام انوری
آرزوی من ایجاد یکدلی در جامعه هنری ایرانیان است
P22-MShajarian and JeanDuring
سهیل صائب متولد 1351 در تهران و فارغ‌التحصیل رشته آمار از دانشگاه شهید بهشتی تهران، فراگیری تنبک را از سال 1365 و به تشویق پدر، نزد استاد جمشید محبی در مرکز حفظ و اشاعه موسیقی آغاز کرد و با استاد محمد اخوان تا مراحل پیشرفته ادامه داد. وی همچنین دوره‌های آشنایی با موسیقی سنتی و ردیف استاد صبا را نزد استاد مهدی آذرسینا گذرانده است. از جمله فعالیت‌های هنری او می‌توان به آموزش تنبک و نوازندگی و اجرا با گروه موسیقی دلنواز در جشنواره‌های مختلف مونترال و اتاوا اشاره کرد.

آقای سهیل صائب؛ لطفا از شروع ساز و وارد‌شدن خود به دنیای موسیقی برایمان بگویید.
بنده به تشویق پدر و توصیه یکی از آشنایان خانوادگی و از هنرمندان اصفهان که قبل از انقلاب در صدا و سیما گوینده بودنند و در منزلشان مرتب برنامه‌ها و نشست‌های موسیقی توسط بزرگانی همچون کسایی، شهناز، ناهید و ... برگزار می‌گردید، در سال 1365 به کلاسهای مرکز حفظ و اشاعه موسیقی مراجعه و ثبت نام شدم. در آن زمان موسیقی حرام بود و مرا چندین مرتبه به‌علت حمل ساز دستگیر کردند بنابراین از مرکز، درخواست صدور کارت مجوز تردد با ساز کردم تا به مشکل بر نخورم و در جواب می‌گفتند:
«ما به شما کارت می‌دهیم؛ ولی هیچ تضمینی وجود ندارد که شما و ساز را مجددا نگیرند. تنها راه حل این است که ساز همراه خودتان نیاورید.» و به همین شکل و بدون ساز به مرکز حفظ و اشاعه موسیقی در خیابان ویلای تهران می‌رفتم و شاگردی استاد جمشید محبی را می‌کردم و ساز تنبک را در حدود سه سال زیر نظر ایشان فراگرفتم.

P22-soheil-saeab-ejra-dar-festival
بعد از دبیرستان و ورود به دانشگاه متاسفانه کمی از موسیقی فاصله گرفتم ولی دوباره فراگیری موسیقی را نزد استاد آذر سینا با نواختن ویلن شروع و به موازات، درک و شعور موسیقی که در روند کلاس‌های ایشان جاری بود را دنبال کردم و به تدریج تعلیم تکنیک نواختن ویلن به اولویت دوم تبدیل شد. پس از آن نیز به یادگیری دوره‌های تکمیلی نوازندگی تنبک نزد استاد اخوان پرداختم.

برای پیگیری و کمک در رابطه با ساز و موسیقی، خانواده چقدر نقش دارد؟
پیگیری‌های جدی پدرم که مشوق اصلی ما بودند در زمینه شروع و ادامه فراگیری موسیقی مهم‌ترین نقش را داشت. بنده تنبک می‌نواختم و دو برادرم تار و سنتور می‌نواختند، و این علاقه ما را برای تمرین با هم بیشتر می‌کرد البته آن زمان به اجرا زیاد فکر نمی‌کردیم. پدرم همیشه به ما می‌گفتند: چیزی که برای شما در آینده باقی می‌ماند همین موسیقی است و شاید تنها خاطره‌ای که از من همواره می‌توانید به یاد داشته باشید این تشویق و حمایت در راه موسیقی است.

به‌عنوان کسی که در بخش موسیقی کار می‌کند سهل صائب خود را در چه دسته‌ای قرار می‌دهد، مدرس، آهنگساز، نوازنده؟
بنده از زمانی که نواختن تنبک را شروع کردم همیشه با برادرانم تمرین می‌کردم و با اینکه سوابق تدریس تنبک را دارم؛ ولی بیشترین زمان را به تمرین با گروه‌های موسیقی گذراندم و زیاد سراغ تکنوازی نرفتم چون همیشه اطرافم نوازنده‌هایی بودند که با آن‌ها تمرین می‌کردم. اگر سوال شما را هم بخواهم جواب دهم نوازنده گروه هستم.
P22-Delnavaz-Ensemble
از گروه‌نوازی‌هایتان در مونترال برایمان بگویید؟
بنده بیش از سه سال است که در مونترال هستم و از همان اوایل با یکی از دوستان قدیمی آقای علی مهبان که نوازنده تار و از شاگردان هوشنگ ظریف هستند گروهی را تشکیل دادیم به نام گروه دلنواز و پس از تمرینات مرتب و پیوسته اجراهای متعددی به روی صحنه بردیم. هسته اصلی گروه که شکل گرفت با خواننده و نوازنده‌های مختلفی همکاری کردیم. هدف اصلی ما ارائه و ترویج موسیقی ایرانی است و اجراهایمان را بیشتر به سمت موسیقی‌های نوستالژیک قدیمی و موسیقی گلها سوق داده‌ایم.

آخرین اجرای گروه دلنواز در جشنواره اورینتالیس بوده درباره اجرایتان بگویید؟
برگزاری این جشنواره برای معرفی فرهنگ و موسیقی شرق بسیار حائز اهمیت است. بخش ایران این جشنواره به همت «خانه ایران» و با هدف اصلی قدرت‌بخشیدن به رشد و همبستگی جامعه ایرانی، برگزار گردید و ما هم اجرایی در کنار دیگر هنرمندان داشتیم. تنها مشکل موجود ، صدابرداری سر صحنه‌ای بود که گروه ما اجرا داشت و این ضعف در اجرای ما تاثیر بدی داشت البته این سال سومی بود که با همین شرایط اجرا داشتیم.
امسال دو خواننده جدید (یلدا و پیمان) به گروه ما پیوستند و سعید هم با ویلن گروه را تکمیل نمود. حدود نیم‌ساعت برنامه اجرا کردیم که با استقبال نسبتاً خوبی هم مواجه شد.

آرزوی موسیقایی که در ذهن دارید چیست؟
ایجاد همبستگی و یکدلی در جامعه کوچک ایرانی آن هم در خارج از ایران همانند دیگر جوامع که من اینجا به کرات می‌بینم و امیدوارم این اتفاق با استفاده از موسیقی صورت پذیرد.

در رابطه با فعالیت‌های هنری مدرسه دهخدا برایمان بگویید؟
مدرسه دهخدا سال‌های زیادی است که با هدف آموزش زبان فارسی و فرهنگ ایرانی در مونترال فعالیت می‌کند و چند سالی است که فعالیت‌های فوق‌برنامه هم به اهداف مدرسه اضافه شده است. رقص، نقاشی، تئاتر، موسیقی، خوشنویسی، روباتیک و حتی ورزش از جمله کلاس‌های موجود است و چون قصد داشتیم بخش فعالیت‌های فوق‌برنامه را گسترش دهیم، با نظرسنجی از خانواده‌ها و با درخواست‌های آن‌ها مبنی‌بر داشتن کلاس‌های فوق‌برنامه، از مدرسین و مربیان مربوطه دعوت به همکاری کرده و هرساله کلاس‌هایی را برگزار می‌کنیم.
یکی از انگیزه‌های این کلاس‌ها، برگزاری آن به زبان فارسی است؛ چرا که بچه‌هایی که در کانادا به دنیا آمده‌اند یا می‌خواهند فارسی را فراموش نکنند، می‌توانند رشته مورد علاقه خودشان را به زبان فارسی یاد بگیرند. و با اینکه زمان کمی برای تشکیل کلاس‌ها داریم (هفته‌ای سه تا چهار ساعت)، با همین زمان محدود بچه‌ها توانستند هم خواندن و نوشتن فارسی را یاد بگیرند و هم در کلاس هنری که علاقه دارند به زبان فارسی شرکت کنند.

پس برگزاری کلاس موسیقی که رابطه با علاقه‌مندی بچه‌ها دارد می‌تواند به یادگیری زبان فارسی آن‌ها هم کمک کند؟
دقیقا؛ چون با یک مربی که فارسی‌زبان است کلاس اداره می‌شود و این امر کمک می‌کند به ایجاد علاقه و ارتباط بیشتر با زبان فارسی.
P22-Shahin and Soheil
پیشنهاد شما برای خانواده‌هایی که بخواهند موسیقی را برای فرزندانشان انتخاب کنند چیست؟
بنه نظر بنده پدرها و مادرها باید کلاس‌های موسیقی را مانند کلاس‌های دیگر نظیر فارسی و ریاضی جدی بگیرند و موسیقی را باید قسمتی از زندگی فرزندانشان قرار دهند. بدون شک، موسیقی، در روند شکل‌گیری شخصیت و رشد افراد تاثیر به سزایی دارد و باید بصورت پیوسته و با صبر و شکیبایی، تشویق و حمایت دنبال شود. موسیقی تنها هنری است که در طول زندگی جریان دارد و با آن زندگی خواهید کرد، به نظر من موسیقی بخشی از زندگی است و نمی‌توان کلاس‌های آموزش موسیقی را فوق‌برنامه خواند. موسیقی خودِ برنامه است.

در پایان اگر مطلبی دارید بفرمایید؟
ابتدا از شما و هفته برای این گپ و گفت دوستانه تشکر می‌کنم و باز هم تأکید دارم که هدف این گفتگوها، آشنایی دوستان هنرمند به یکدیگر و تشکیل شبکه‌ای منسجم و هدفمند برای ایرانی‌های مونترال در هنر و موسیقی است که شما قدم بسیار بزرگی را در این راستا برداشته‌اید و در این زمینه برایتان آرزوی موفقیت دارم.
ممنون از وقتی که در اختیار ما گذاشتید.