20ژانویه2017

03 شهریور 1395 نوشته شده توسط 

نقش من در سهم اندک بانو از المپیک

سردبیر

پرونده این شماره به بهانه برگزاری مسابقات المپیک و پیروزی درخشان خانم‌های ورزشکار کانادایی، به بررسی محدودیتها و محرومیت‌های جامعه بانوان ایرانی پرداخته است. موضوعاتی که به شکلی مشابه می‌توان نمونه‌های ضعیف‌تر یا شدیدتر آن را نزد بانوان افغان، تاجیک، ترک، کرد، بلوچ یا عرب هم یافت. پای‌بست‌ها و زنجیرهای فرهنگی محدود کننده‌ای که با نگاهی گناه‌آلود به فعالیتهای اجتماعی زنان، آنان را خانه‌نشین کرده و از سرنوشت‌سازترین بخش جامعه، پیکره‌ای مسخ شده و دستورپذیر ساخته است.
نکته مهم اینجاست که همه ما با وجدان خود خلوت کنیم و از خود بپرسیم سهم ما در روی دادن این اتفاق نازیبا چقدر است. فرقی نمی‌کند مرد هستیم یا زن، اگر مرد هستیم چقدر به حقوق برابر، تساوی انسانی و احترام متقابل اعتقاد داریم و اگر زن هستیم چقدر ایمان داریم که حقی از ما پایمال شده و به چه میزان برای احقاق این حق تلاش کرده‌ایم. آنوقت است که می‌توانیم درباره نقش تک تک افراد جامعه در شکل‌گیری سهم اندک بانوان ورزشکار ایرانی، افغان یا عرب صحبت کنیم.
شاید اگر مرد هستیم در ساده‌ترین شکل ممکن تعامل با خانمهای دور و بر خودمان، همین الان باید از خود بپرسیم چه سهمی از کارهای خانه شامل آشپزی، روفت و روب و نگهداری از بچه ها را سهم خودمان می‌دانیم. درباره سهم خودمان صحبت می‌کنیم و نه درباره محبت کردن به همسرمان و انجام بخشی از وظایف خانه‌داری صرفا برای اینکه به خانم خانه!!! کمکی کرده باشیم.
راستش را بخواهید سهم اندک بانو در المپیک ربطی به این دولت و آن رژیم و این رهبر و آن رییس‌جمهور ندارد. این سهم اندک، زندانی است که ما در ذهن خودمان برای خانم‌های جامعه‌امان ساخته‌ایم. زندانی که در آن به زن به چشم خدمتکار خانه و ابزار ارضای جنسی نگاه می‌شود. پس این‌بار که خواستیم درباره حق و حقوق بانوان کشورمان صحبت کنیم، قبل از هر چیز از خودمان سوال کنیم بانوان در چهاردیواری خانه ما چه حق و حقوقی دارند. چرا که جامعه از فرهنگ و احترامی که درون همان چهاردیواری موج می‌زند، شکل می‌گیرد.
ایمان دارم که اگر فقط یک‌بار به این شکل به یک معضل اجتماعی نگاه کنیم، الگویی تکرار شونده برای سایر گرفتاری‌های جامعه بحران‌زده خود خواهیم یافت. الگویی که به ما یادآوری می‌کند این من و تو هستیم که جامعه را می‌سازیم و فرهنگ و منش جامعه تاثیر گرفته از آن تربیتی است که ما در خانه خود آموزش می‌دهیم یا می‌آموزیم.