21فوریه2017

31 تیر 1394 نوشته شده توسط 

تکنیک «باوِن» چیست؟

P50.bowen2
بخش اول

در خانواده‌ی درمان‌های تماسی که روز‌به‌روز گسترده‌تر می‌شود تکنیک باوِن Bowen یکی از جدیدترین تکنیک‌هاست که شامل تعداد معدودی فن‌های ساده و ظریف است. مثل روش‌های مشابه و هم‌خانواده هدف آن بازگشت تعادل از دست رفته و مقابله با دردها و تقویت مکانیسم خوددرمانی بدن است. این روش بر روی عضلات و تاندون‌ها، اعصاب و فاسیا عمل می‌کند.
این روش درمانی درسالنی در سکوت و آرامش کامل انجام می‌شود و طبق تئوری برای این‌که کاربرد تکنیک‌های تماسی توسط درمانگر بتواند آثار خود را از طریق دستگاه عصبی انجام بدهد لازم است دستگاه عصبی را مشغول کند مثل سروصدا، موزیک، حرف‌زدن، ‌بو و امثال آن حذف‌شود. در این روش درمان‌گر چند دقیقه پس از آغاز کار از بیمار دور می‌شود و یا اطاق را برای دو دقیقه ترک می‌کند برای این‌که بدن بتواند اطلاعات وارد شده را جذب و کنترل کند و در غیاب پارازیت‌های محیط (محرک‌های عصبی، مثل صدا و بو ووو) پروسه خود درمانی بدن می‌تواند فعال شود.
نوع تکنیکی‌ که بیشتر از همه به کار می‌رود گذاشتن دو انگشت شصت در روی یک نطقه مشخص و فشار طولانی به فیبرها (عضلانی یا غیرعضلانی) است. بعد درمانگر یک‌باره فشار را بر می‌دارد و سپس طبق نتیجه به دست آمده همان تکنیک در نقاط مختلف و در اغلب اوقات در نزدیکی محل اتصال عضلات انجام می‌شود. همیشه حرکات قرینه هستند یعنی اول در یک طرف بدن و بعد در نقطه مقابل طرف دیگر که به آن Move می‌گویند.
طبق ادعای درمانگران این رشته و تئوری‌های مربوط به آن، در این روش کار روی نسوج در نقاط مخصوص، که گاهی همان نقاط طب سوزنی است بدن را اول به حالت پاراسمپاتیک (آرام و بدون استرس) در آورده و سپس حالت هورمونی عمیق در داخل بدن تولید می‌شود. برخی درمان‌گران کار خود را با موسیقی‌دانان مقایسه می‌کنند که انگشتان خود را در نقاط مشخصی از دسته‌ی ساز (مثلا گیتار) می‌گذارند و با فشار مورد لزوم باعث ویبراسیون (لرزش) سیم گیتار شده و این لرزش تمام گیتار را به حرکت آورده باعث تولید صدای مورد نظر می‌شود.
معمولا درمانگر اول حرکت Move را انجام می‌دهد تا بدن به حالت تنظیم کلی دربیاید و در مرحله دوم اعمالی را انجام می‌دهد که فکر می‌کند بیمارش احتیاج دارد.
عکس العمل نسوج بیمار به Move در اشخاص مختلف متفاوت است همین طور در یک شخص ممکن است که بیمار احساس یک آرامش عمیق داشته باشد و یا همه مشکلات احساسی‌اش را فراموش کند.
درمانگران این رشته مدعی هستند که درمان حتی چند روز پس از سانس درمانی ادامه دارد بنابراین به بیماران توصیه می‌شود که در این چند روز از سیستم درمانی دیگری استفاده نکنند که پیام‌های مختلفی به مغز نرسد.

ابداع‌گر روش «باون» بدون هیچ گونه تحصیلات عالی
خالق این سیستم درمانی توماس باون استرالیایی (1916-1982) تحصیلات عالی نداشت. در 15 سالگی مدرسه را ترک کرد و به عنوان یک کارگر شروع به کار کرد و هم‌زمان با علاقه زیاد به ورزش‌های مختلفی روی آورد و روش‌های مختلف درمانی با استفاده از تکنیک‌های دستی مربوط به آن ورزش‌ها را از مربیان خود یاد گرفت. افراد زیادی که او را می‌شناختند عقیده داشتند که او یک درمان‌گر طبیعی واقعی بوده ولی خود او عقیده داشت اکتشافات او بر روی نسوج و اینکه چگونه باید روی نقاط حساس کار کرد، یک هدیه خداوندی است و بر همین اساس شروع به درمان اطرافیان خود کرد.
از شروع سال‌های 1950 که درخواست درمان توسط بیماران زیاد شد توماس باون تصمیم گرفت که به طور تمام‌وقت به بیمارانش برسد. او در اوایل خودش را اُستئوپات معرفی می‌کرد ولی وقتی که این تیتر به استئوپات‌های دوره‌دیده اختصاص یافت، خودش را «درمان‌گر تماسی» معرفی می‌کرد و با این‌که تبلیغی درباره کارش نداشت در مواقعی تا 14 بیمار در ساعت را می‌پذیرفت. گاهی تعداد مراجعه‌کنندگان وی به بیش از 13 هزار نفر در سال می‌رسید. / ادامه دارد. بخش پایانی در شماره آینده!