24ژانویه2017

16 ارديبهشت 1394 نوشته شده توسط 

روز جهانی کارگر جنبش سبزی‌‌ که به سرخی گرائید

P25.IMG 2865

ن. نوری زاده
این آدرس ایمیل توسط spambots حفاظت می شود. برای دیدن شما نیاز به جاوا اسکریپت دارید

در اول ماه مه ۱٨٨۶ اتحادیه‌های کارگری شهر شیکاگو متشکل از اصلاح‌طلبان، سوسیالیست‌ها و آنارشیست‌ها* (Anarchists) همراه با کارگران حرفه‌ای و ساده در مرکز شهر گرد آمدند تا ٨ ساعت کار در روز را از دولت خواستار شوند.
بین ۲۵ آوریل تا ۴ مه این سال کارگران چندین مرتبه در نقاط مختلف گرد آمدند تا خیابان‌های شهر را به تسخیر خود درآورند. در روز شنبه اول ماه مه حدود ٣۵ هزار کارگر متحدا دست از کار کشیدند و به خیابان‌ها آمدند. در سوم و چهارم مه ده‌ها هزار کارگر به آنها پیوستند و سیل خروشانی از اعتراضات کارگری را به نمایش گذاشتند. آنان از کارخانه‌ای به کارخانه‌ای دیگر در حرکت بودند تا کارگران مردد را به پیوستن به صف متحد خود تشویق نمایند. تسخیر خیابان‌های شهر چنان غرور آفرین بود‌‌ که خواسته کارگران را افزایش داد. تا آن موقع‌‌که کارگران فقط خواهان ٨ ساعت کار در روز بودند اعلام کردند‌‌ که بر‌ای ٨ ساعت کار طاقت‌فرسا، کارفرمایان می‌باید دستمزدی معادل ۱۰ ساعت کار را به کارگران بپردازند. پلیس با مشاهده چنین گردهمائی و تظاهرات کارگران‌‌ که در تاریخ کشور سرمایه‌دار آمریکا بی‌سابقه بود به وحشت افتاد و چندین مرتبه تلاش کرد‌‌ که صف متحد آنان را در هم بشکند و آنان را متفرق سازد. تلاش آنان بی‌نتیجه ماند و پلیس به ناچار متوسل به خشونت و به‌کارگیری سلاح گرم‌ شد. ابتدا پلیس در محل درودگری مک‌کورمیک (McCormick) به روی کارگران آتش گشود و ۲ کارگر را در جا از پای درآورد. آنارشیست‌‌‌‌‌‌‌‌ها با مشاهده خشونت وحشیانه پلیس از کارگران خواستند‌‌ که در میدان ‌هایمارکت (Haymarket) ‌‌که در غرب خیابان راندولف (Randolph) واقع‌شده بود به جمع دیگر کارگران بپیوندند. همان موقع اعلامیه‌ای بی‌نام و نشان بین کارگران پخش‌ شد‌ ‌که آنان را بر‌ای انتقام (Revenge) فرا می‌خواند.

P25.IMG 2907
در نزدیکی‌‌‌‌‌‌‌‌های غروب روز ۴ مه انبوه کارگران در خیابان دپلین (Des Plaines)‌‌ که در شمال خیابان راندلف (Randolph) واقع‌ شده بود به آرامی تجمع کردند. شهردار شیکاگو کارتر اچ هاریسون،( Carter H Harrison) مجبور‌شده بود تا در جمع کارگران حاضر شود و به خواسته‌‌‌‌‌‌‌‌‌های آنان گوش کند. پلیس دستور داشت‌‌ که مزاحم گردهمائی آرام کارگران نشود تا شهردار بتواند سخنانش را به پایان برساند. مدتی نگذشت ‌‌که ناگهان فریادی از جمع کارگران برخاست مبنی بر این‌‌که «صد‌ای کارگر را نمی‌توان خفه کرد» (throttle) و به‌دنبال آن صد‌ها پلیس تحت فرمان و نظارت بازرس جان بانفیلد (John Bonfield) به طرف کارگران یورش آوردند ‌‌که در این موقع بمبی دست‌ساز به میان کارگران پرتاپ‌شد و عده‌ای کارگر و یک پلیس را به ‌قتل رساند. این سناریو ‌‌که گویا از جانب پلیس طراحی ‌شده بود بهانه مناسب را بر‌ای آنان فراهم ساخت تا جنبش کارگری را به‌طور همه‌جانبه سرکوب کنند. در نتیجه پلیس وحشیانه به صف کارگران حمله برد و بی‌محابا بر روی آنان آتش گشود. در این یورش تعداد نامشخصی از کارگران کشته و زخمی‌شدند‌‌ که در میان آنان ٨ پلیس نیز مشاهده می‌شد. شهردار به حمایت از صاحبان کارخانه‌ها و کارفرمایان تجمع هرگونه گردهمائی را ممنوع اعلام کرد و پلیس ‌‌که کنترل اوضاع را از دست داده بود مجبور گشت ‌‌که روزنامه‌های مستقل را بر‌ای نشر آزاد اخبار توقیف نماید تا روزنامه‌‌های وابسته بتوانند یک‌جانبه نظر دولت مبنی بر خیانت آنارشیست‌ها در فریب دادن کارگران را تئوریزه کنند. روزنامه‌های وابسته ضمن برشمردن خیانت رهبران کارگران، جنبش کارگری را به بیگانگان (foreign-born) نسبت دادند و تهدید نمودند ‌‌که هر نوع اعتراضی را‌ شدیدا سرکوب خواهند کرد. پلیس‌‌که موفق‌ شده بود صدها کارگر را دستگیر کند و صف راهپیمائی آرام آنان را درهم شکند، هیچگاه هویت پرتاب‌کننده بمب را فاش نساخت و به‌جای آن ٨ رهبر برجسته کارگران را همراه با چند نویسنده به جرم‌ قتل بازداشت نمود. سپس در فرد‌ای همان روز دادگاه فرمایشی به ریاست قاضی جوزف ائی گری Joseph E) (Gary با ۱۲ هیئت منصفه دستچین‌شده تشکیل گردید. در این دادگاه هیچ مدرکی دال بر ارتکاب خشونت از طرف متهمین و یا رابطه آنان با فرد پرتاب‌کننده بمب ارائه نشد و فقط دادستان‌ها توانستند روی نوشته‌‌ها و سخنان رهبران جنبش تکیه و تمرکز کنند. دادگاه هر ٨ نفر را مجرم شناخت و از این تعداد ۷ نفر را به مرگ محکوم کرد‌‌ که حکم دو نفر از آنان به ۱۵ سال حبس تغییر نمود.
در ۱۱ نوامبر ۱٨٨۷ چهار نفر از رهبران کارگران در زندان کوک کانتی (Cook County) بردار آویخته ‌شدند و یکی از آنها قبل از اینکه ماموران بر‌ای اجر‌ای حکم اعدام به سراغش روند در زندان دست به خود کشی زد.
در مراسم خاکسپاری کارگران اعدامی صدها هزار تن از مردم جهت اد‌ای احترام نسبت به آنان حاضر‌ شدند. در سال ۱٨۹٣ جان پیتر التگلد (John Peter Altgeld) فرماندار شیکاگو کارگرانی را‌‌ که به حبس محکوم‌شده بودند به علت نبود سند و مدرک جرم و نیز صدور ناعادلانه حکم دادگاه مورد عفو قرار داد.
در همان سال به پاس تقدیر از شهد‌ای ‌هایمارکت (Haymarket martyrs) بنای یادبودی در گورستان والدیم (Waldheim) ساخته‌شد. در سال ۱٨٨۹ پلیس آمریکا بر‌ای رد گم کردن جنایات خود «مجسمه پلیس» را به خاطر بزرگداشت افسران پلیس‌‌که در چهارم ماه مه کارگران را بخاک و خون کشیده بودند در میدان ‌هایمارکت بنا نمود‌‌ که دانشجویان همراه با مردم بعد از تلاش‌های فراوان آن مجسمه‌‌که به «مجسمه جنایت» مشهور‌ شده بود را توانستند تخریب کنند. اما شهردار شیکاگو دگربار آنرا بازسازی کرد و محکم‌تر از گذشته در دید همگان قراد داد. در سال ۱۹۷۰ بر‌ای چندمین بار «مجسمه جنایت» مورد حمله قرار گرفت و به‌طور کامل سرنگون‌ شد. پلیس شیکاگو بعد از تعمیر آن مجبور‌ شد ‌‌که مجسمه را به درون آکادمی پلیس انتقال دهد و آنرا در گوشه‌ای از ساختمان نصب نماید.
کارگران سراسر جهان روز اول ماه مه ۱٨٨۶ را به‌عنوان نماد جهانی در دفاع از حقوق کارگران گرامی می‌دارند و پیام تراژیک میدان ‌هایمارکت (Haymarket Square) را با برگزاری سخنرانی‌ها و برپائی نمایشگاه‌ها و راهپیمائی‌های بزرگ، بمثابه مقاومت و پایداری مبارزات کارگران و زحمتکشان همواره زنده نگه می‌دارند.

توضیح‌ها
*آنارشیست‌ها به مالکیت خصوصی و نهاد‌‌های دولتی معتقد نیستند و به جای آن مشوق جامعه تعاونی (Cooperative Society) و اتحادیه‌‌های داوطلب هستند. آنارشیست‌های شیکاگو در واقع از کارگران حرفه‌ای مهاجری بودند ‌‌که به اتحادیه بین‌المللی کارگری (IWPA) پیوستند. در سال ۱٨٨۶، ۲۶ گروه ناحیه‌ای بطور منظم در جلسات سخنرانی‌‌که در مورد «مسائل اجتماعی» (the social question) تشکیل می‌شد به بحث مجادله می‌پرداختند. آنارشیست‌ها توانستند از میان این گروه‌های ناحیه‌ای سازمان مستقل خود را تشکیل دهند.
در خلال دهه ۱٨٨۰ اتحادیه بین‌المللی کارگری ۷ روزنامه به زبان‌های آلمانی، چک، نروژی و انگلیسی منتشر می‌کرد. برگزاری راهپیمائی‌های اعتراضی، برپائی نمایشگاه‌ها و فستیوال‌‌های هنری و اجر‌ای نمایشنامه‌ها و تاتر از طریق کانون‌‌های متعدد آنارشیست‌ها انجام می‌گرفت ‌‌که روزنامه‌‌های اتحادیه در این رابطه نقش مهمی ایفا می‌کردند.
بیشتر آنارشیست‌ها عضو اتحادیه‌های کارگری بودند. آنان توانستند در سال ۱٨٨۴ مرکز اتحادیه کارگری (CLU) را بنیان نهند ‌‌که در شهر‌‌های بزرگ دار‌ای نمایندگی‌های فعال بود. در سال ۱٨٨۶ مرکز اتحادیه کارگری در «جنبش ٨ ساعت کار» اول ماه مه شرکت فعال داشت تا جائی ‌که راهپیمائی‌های اعتراضی کارگران را در این روز سازماندهی می‌کرد. در واقعه ‌هایمارکت (Haymarket Affair) ۱٨٨۶ ، ٨ عضو برجسته آنارشیست‌ها مجرم شناخته ‌شدند‌ ‌که حکم اعدام در مورد چهار نفر آنان اجرا ‌شد.
از آن تاریخ به بعد طبق قانون به آنارشیست‌ها اجازه راهپیمایی گسترده در ایالت شیکاگو و دیگر ایالات آمریکا داده نشده است.