19جون2019

22 مرداد 1393 نوشته شده توسط 

ما مونترالی‌ها و کنفرانس دوسالانه ایرانشناسی

هفته گذشته مونترال شاهد بزرگترین اجتماع علمی و پژوهشی حول محورِ تاریخ و فرهنگ ایران بود که تا کنون در این شهر برپا شده است: صدها پژوهشگر و علاقه‌‌مندِ تاریخ و فرهنگ این سرزمین باستانی در هتل هیلتون گرد‌‌آمدند و طی ده‌ها میزگرد و سخنرانی و سمینار به تبادل نظر درباره ایران نشستند.
کاری که تیم سازماندهی این برنامه، با مدیریت دکتر مهرزاد بروجردی کرد، دست‌کم برای مونترالی‌ها بی‌سابقه بود و گمان می‌‌کنم برای هر ایرانی و هر علاقه‌مند به ایران بی‌نهایت ستودنی.
شاید به جرات بتوان ادعا کرد که تاریخ به عنوان سیاسی‌ترین عرصه تحقیق و پژوهش بیشتر از هر عرصه دیگری مورد تعرض و جعل قدرت‌مندان قرار گرفته است. و در کشورهای استبدادزده همچون کشور خودمان که قدرت در دست گروه حاکم متمرکز است تاریخ‌نویسی در حقیقت ابزاری است برای ترویج ایدئولوژی گروه حاکم. در کشور ما در بسیاری از موارد تا انجا پیش رفته‌اند که نه تنها تلاش کرده‌اند تا بسیاری از حقایق تاریخی را کتمان کنند بلکه در بعضی موارد با «تاریخ‌سازی» تلاش به وارونه جلوه‌دادن واقعیت‌های تاریخی داشته و دارند. در چنین فضایی است که اهمیت تلاش انجمن بین‌المللی ایران‌شناسی صدچندان می‌شود.
هرگاه کاهش توجه به تاریخ و فرهنگِ ایران را در محیط‌های آکادمیک بین‌المللی را یز مد نظر قرار بدهیم (که این نیز به طور مستقیم و غیرمستقیم تحت تاثیر مشکلات سیاسی ایران و دیگر کشورهای است) یک بار دیگر اهمیت این کنفرانس و تلاش‌های انجمن بین‌المللی ایرانشناسی و دست‌اندرکاران آن برجسته‌تر می‌شود.
اگر مونترالی‌های علاقه‌مند به فرهنگی و به ایران، در اساس با نکات طرح شده در بالا موافق باشند این سوال مطرح می شود که نقش ما مونترالی‌ها در این برنامه چه بود؟ تا جه حد از آن حمایت کردیم و تا چه اندازه می‌توانستیم کمک کنیم و نکردیم؟ اگر کم‌توجهی کردیم، چرا؟ مگر فعالان فرهنگی چه باید بکند که سازمان‌دهندگان این برنامه صورت نداده بودند؟