22سبتامبر2017

26 مرداد 1396 نوشته شده توسط 

موفقیت برای افغان‌های کانادا

شهرام یزدان‌پناه
هفته گذشته فرصتی دست داد تا در جمع اعضای انجمن زنان افغان مونترالی پای صحبت‌های مریم منصف، وزیر امور زنان کانادا بنشینیم. بودن در یک جمع این‌چنینی برای من تازگی داشت مخصوصا شنیدن درددل‌ها و مشکلات زنان افغان، حسابی من را احساسی کرد. زنانی که با توجه به سابقه سخت و دردناکی که از وطن مادری به ارث برده‌اند، حساس و شکننده شده‌اند و گریستن برای گوشی شنوا را دارویی موثر یافته‌اند. برایم جالب بود که این شیرزنان سختی کشیده چگونه به داشتن دختری از میان خودشان در دولت کانادا افتخار می‌کردند و این موضوع چقدر برای همه آن‌ها انگیزه ایجاد کرده است.
ما به صدمین سالگرد استقلال افغانستان بسیار نزدیک هستیم اما با این حساب هیچ مرد و زن افغان تا به امروز روی خوش صلح و آرامش را در آن سرزمین ندیده است. تنها خاطره و یادمانی که کودکان مهاجر افغان از سرزمین مادری با خود به ارمغان می‌آورند، جنگ و خون و سلاح است. تعصبی دردناک که گویا سر تمام شدن ندارد.
روزی نیست که خبری وحشتناک از افغانستان قلب‌ها را نلرزاند، ترورها، قتل‌ها، فساد و هزار گرفتاری دیگر که زندگی افغان را با دشواری روبرو کرده است. در این میان صحبت کردن از آینده قدری نامرتبط به نظر می‌رسد اما افغان‌های شجاعی که این همه سختی و مرارت را تحمل کرده‌اند باید جنگ و بدبختی را در گوشه‌ای از ذهنشان رها کنند و به آینده نگاه کنند.
به همین دلیل افغان‌هایی که شانس مهاجرت و اقامت در کانادا را داشته‌اند، یک فرصت بزرگ در اختیار دارند. فرصت بزرگی که مسئولیت بزرگی هم برایشان به ارمغان می‌آورد. امروزه مسئولیت بزرگ هر افغان که در خارج از سرزمین مادری خود زندگی می‌کند، موفق شدن تا عالی‌ترین درجات ممکن است. موفقیت برای زنان و مردان جوان افغان دیگر فقط یک هدف شخصی نیست بلکه وظیفه‌ای ملی است. چراکه ملت افغانستان به قهرمان احتیاج دارد. حالا چه صنعتگری ساکن لانگوی باشد، چه مالک یک سوپرمارکت در لاول یا استاد دانشگاه کنکوردیایی که در مرکز شهر زندگی می‌کند.
این ملت لایق بهترین‌هاست.