18نوامبر2017

28 مرداد 1395 نوشته شده توسط 

به بهانه سالروز استقلال افغانستان

سردبیر

روز 19 آگوست میان بخش‌های گسترده‌ای از مردم و نخبگان به عنوان روز استقلال افغانستان ثبت شده است. گرچه نهم حوت، ششم جوزا و هفته اول سنبله هم به عنوان روزهای این سالگرد مهم مطرح بوده‌ و هستند.
مستقل از اینکه دعوای میان تاریخ‌دانها به کجا می‌انجامد و کدام تاریخ برنده نهایی این مناسبت می‌شود امروز بسیاری 28 اسد را برای بزرگداشت استقلال کشور جشن می‌گیرند. به هر حال در این روز به سال 1919 معاهده‌ای میان انگلستان و امان‌الله خان امضا شد که در سال 2021 منتهی شد به بازپس گرفتن لگام سیاست‌ خارجی افغانستان از امپراتوری انگلستان.
به‌سختی می‌توان در این اصل تردید کرد که استقلال یکی از نیازهای ذاتی انسان است. هرکودکی به موازات رشد عقلی خواهان اعمال اراده خویش می‌شود و می‌خواهد امور خود را به دست و به اختیار خودش اداره کند. به نظر می‌آید این امر در رابطه با جوامع انسانی هم صدق می‌کند و جامعه‌هایی که به هر دلیل استقلال‌شان ربوده می‌شود به اشکال مختلف نارضایتی خود را نشان می‌دهند تا جایی که برای کسب استقلال از داروندار و جان خود می‌گذرند.
اما آیا با توجه به شرائط جهان امروز می‌توان استقلال سیاسی را حفظ کرد بی‌آنکه مدیران نظام به‌استقلال‌رسیده اتکا به مردم خود را جایگزین اتکا به نیروی خارجی کنند؟ آیا اتکا‌نکردن به نیروی مردمی که دل در گرو آب و خاک و فرهنگ خود دارند خواه‌نا‌خواه و دیریازود به بازگشت قدرت به غریبه‌های ناآشنا با دردهای جامعه نمی‌انجامد؟
تجربه به این پرسش پاسخ مثبت می‌دهد. اما آیا باید سپردن قدرت به مردم را به سیاست‌مداران سپرد تا استقلال و آزادی تامین شود؟ به برای اینکه استقلال و مردمی بودن یک نظام تضمین شود؟ این سوال دوم بی‌تردید پاسخ‌اش منفی است. تک‌تک اعضای یک جامعه در اینکه جامعه به سمت استقلال و آزادی یا دیکتاتوری و وابستگی سوق داده‌شود نقش دارند. به دست آوردن و حفظ هر چیز باارزشی مستلزم صرف هزینه است و ما تا آن حد که حاضر به صرف هزینه شویم می‌توانیم در تحویل گرفتم لگام آزادی و استقلال‌مان نقش داشته باشم.
آقای داوود قیومی، رایزن فرهنگی سفارت افغانستان در اتاوا در برنامه‌ی جشن استقلال در مونترال گفت: انتقاد کافی نیست باید دست دردست هم کار کنیم.
با تاکید براینکه آزادی انتقاد و انتقاد‌پذیری یک سیستم سیاسی برای حفظ سلامت آن یک الزام غیر قابل انکار است باید با آقای قیومی موافقت کرد: انتقاد کافی نیست.
باید در میدان حضور داشت، مسئولیت پذیرفت، تلاش کرد، پیگیر بود، هزینه داد و به آرامی میوه‌ی آن را چید: آرامش و رفاه نسبی، صلح و آزادی.
امروز ما در غرب پناه گرفته‌ و به آرامش نسبی رسیده‌ایم برای اینکه مردمان بسیاری طی ده‌ها و سده‌ها مسئولیت پذیرفته و هزینه پرداخته‌اند، از آنها ممنونیم.
در پایان به همه خوانندگان عزیز بویژه خوانندگان افغان‌تبار سالروز استقلال افغانستان را تبریک می‌گویم و برای این سرزمین بلادیده صلح و آرامش آروز می‌کنم.