23می2019

14 مرداد 1394 نوشته شده توسط 

مجلس کانادا منحل و طولانی‌ترین مبارزات انتخاباتی تاریخ کانادا آغاز شد

با تصمیم نخست‌وزیر،‌ستفن‌ هارپر 

مجلس کانادا منحل شد

استفن‌ هارپر، نخست وزیر دولت فدرال حدود ساعت ده بامداد روز یک‌شنبه دوم اگوست با دیوید جانستون، فرماندار کل کانادا ملاقات کرده و خواستار انحلال مجلس چهل و یکم شد. پس از پذیرش این درخواست، استفن‌هاپر در برابر ریدو‌هال، محل اقامت دیوید جانستون در اتاوا، طی سخنرانی کوتاهی رسما شروع مبارزات انتخاباتی را برای دوره چهل و دوم مجلس اعلام کرد.
نخست وزیر پس از سخنرانی‌اش به چند پرسش خبرنگاران هم پاسخ گفت و با این ترتیب دوره مبارزات انتخاباتی رسما آغاز شد که برای نخستین بار در هشت دهه گذشته یازده ‌هفته هفته طول خواهد کشید. دوره‌ای چنین طولانی برای مبارزات انتخاباتی به عنوان یک امر بی‌سابقه، بحث‌های زیادی را در میان مردم، در رسانه‌ها و رسانه‌های عمومی مثل فیس بوک برانگیخته است. البته لازم به ذکر است که تنها یکبار در آستانه انتخابات 1984 که روز 4 سپتامبر بود، جان ترنر، نخست وزیر و رهبر حزب لیبرال بر اساس ملاحظات استراتژیک روز چهارم جولای را روز شروع مبارزات اعلام کرد. مبارزات انتخاباتی آن دوره حدود 60 روز شد. در آن انتخابات حزب لیبرال که سالها به رهبری پیر ترودو در قدرت بود از حزب محافظه‌کاران پیشرو شکست سختی خورد و محافظه‌کاران پیشرو به دولت اکثریت دست یافتند.
P25.harper
این انتخابات بسیار گران تمام می‌شود
در بررسی‌هایی که تحلیلگران عرضه می‌کنند این تصمیم ‌ هارپر در گام اول این مشکل را بوجود می‌آورد که انتخابات بسیار گرانتر تمام می‌شود. مارک گارنوو، نماینده متشخص لیبرال پارلمان روز جمعه در یک کنفرانس خبری ضمن انتقاد از‌ هارپر و اعتراض به این تصمیم نخست وزیر گفت (نقل به مضمون) «برگزاری انتخاباتی با 37 روز انتخابات مبارزاتی است که برای مالیات دهندگان، مردم کانادا، 375 میلیون دلار خرج دارد و حالا بخاطر این تصمیم هارپر که فقط برای در قدرت ماندن است، مردم باید 275 میلیون دلار اضافه بپردازند.»
نکته مهمتر که علاوه بر گارنوو، شانتال هوبر و بروس اندرسون، مفسران سیاسی برنامه خبری ناشنال سی بی سی به آن اشاره و آنرا تجزیه و تحلیل کردند این‌ست که محافظه‌کاران ذخیره مالی‌شان برای خرج کردن در انتخابات از احزاب لیبرال و ان دی پی بسیار زیادتر است. بر اساس گزارش سازمان انتخابات کانادا محافظه‌کاران تا پایان سال گذشته 20 میلیون و 500 هزار دلار، حزب لیبرال 15 میلیون و ان دی پی 9 میلیون و 500 هزار دلار پول از طرفدران خود جمع کرده بوده‌اند اما علاوه بر این پول انجمن حزبی حوزه‌های انتخاباتی محافظه‌کاران هم مجموعا 19 میلیون دلار در مقابل لیبرال‌ها که 8 میلیون، ان دی پی که 4 میلیون و 400 هزار دلار، حزب سبز که یک میلیون و 200 هزار دلار و بلوک کبکوا که تنها 410 هزار دلار در سطح حوزه‌ها جمع کرده اند، پول به صندوق‌هایش ریخته شده است. یعنی حزب محافظه‌کار در صندوق‌های انجمن‌های حزبی حوزه‌هایش بیش از مجموع حزب لیبرال، ان دی پی، سبزها و بلوک کبکوا پول آماده هزینه کردن دارد و این امر حالا که مبارزات انتخاباتی از 37 روز به 77 روز افزوده شده، برای محافظه‌کاران امتیاز بزرگی است. علاوه بر این در هر روز از مبارزات انتخاباتی هر حزب می‌تواند 37 /1 از کل مبلغ مجاز برای کل انتخابات را خرج کند که با توجه کل 20 میلیون دلار 675 هزار دلار می‌شود. حالا جمع 77 روز به ازای هر روز 367 هزار دلار می‌شود 50 میلیون دلار که تنها محافظه‌کاران برای خرج کردن در اختیار دارند. نکته مهم‌تر اینکه اشخاص حقوقی سوم ( بجز احزاب) هم در روزهای مبارزات انتخاباتی می‌توانند به میزان محدود و بر حسب قوانین انتخاباتی علیه حزبی یا به نفع حزب دیگری تبلیغ کنند. به عنوان نمونه اتحادیه‌های کارکنان دولت و بخش عمومی تا کنون بر علیه‌ هارپر تبلیغ می‌کردند اما از شروع رسمی مبارزات انتخاباتی به اندازه محدودی می‌توانند در این زمینه هزینه کنند.
در زیر به مناسبت آغاز رسمی مبارزات انتخاباتی در کانادا، به چگونگی اوج‌گیری استفن هارپر، در ساختار سیاسی کانادا می‌پردازیم. در شماره‌های بعدی «هفته»، در بخش ویژه انتخابات 2015، به معرفی دیگر شخصیت‌ها و حزب‌های مطرح در صحنه سیاست کانادا خواهیم پرداخت.

قدرت‌گیری، استفن هارپر یک محافظه‌‌کارِ بویژه باهوش
زمانی که هارپر به رهبری حزب تازه‌زاد محافظه‌کار رسید و برای اولین بار به عنوان رهبرِ حزب در انتخابات 2004 شرکت کرد،‌ مشخصه اوضاع سیاسی کانادا وضعیت نابسامان حزب لیبرال بود. حزب لیبرال آن روزها بار سنگین آبروریزی مالی را بر دوش داشتند. پل مارتین که دخالتی در ماجرای آبروریزی معروف به فدرالیسم در کبک نداشت با همه اعتبارش، وارث اوضاعی شده بود که نمی‌توانست در کوتاه مدت راه برون رفتی از آن پیداکند. (تا به امروز هم هنوز لیبرال‌ها بطور کامل نتوانسته‌اند از این ماجرا خلاص شوند.) آلیانس کانادایی به رهبری استاکول‌دی در مجلس سی و هفتم 66 کرسی و حزب محافظه‌کاران پیشرو به رهبری جو کلارک 20 نماینده داشت. هارپر در فاصله 2000 تا 2004 به رهبری آلیانس می‌رسد، آلیانس را طی مذاکرات مفصل پشت پرده با محافظه‌کاران پیشرو به رهبری پیتر مک‌کی ترکیب می‌کند و آماده انتخابات 2004 می‌شود. باید یادآوری کنیم با وجود اینکه این دو حزب هر دو احزاب دست راستی تاریخ کانادا بودند اما آلیانس عمدتا یک حزب دست راستی افراطی و نماینده محافظه‌کاران تندروی غرب کانادا بود. حزب محافظه‌کاران پیشرو اما حزبی دست راستی اما متمایل به مرکز با اساس و اصولی شبیه حزب لیبرال بود. نکته دیگر اینکه بسیاری از پیشکسوتان مخافظه‌کاران پیشرو با این ترکیب بویژه به رهبری هارپر مخالف بودند. جو کلارک یکی از برجسته‌ترین این چهره‌هاست که این ادغام سیاسی را اشتباه می‌دانست و با آن مخالف بود. خانم فلورا مک دونالد که هفته پیش در سن 89 سالگی در گذشت و زمانی کاندیدای رهبری حزب محافظه‌کاران پیشرو بود و اولین زنی است که در تاریخ کانادا وزیر امور خارجه شد هم با این امر مخالفت جدی داشت. ژان شاره هم که دوره‌ای رهبر این حزب بود بعد از به رهبری رسیدن هارپر به‌کلی همکاریش را با حزب قطع کرد. هوشمندی از خصوصیات غیر قابل انکار استفن هارپرِ سیاستمدار است. مایک ‌هاریس، روزنامه نگار، مفسر و محقق امور سیاسی در بحث در باره کتاب مشهورش «حزبی یک نفره» با استیو پکین، مجری برنامه سیاسی «آژندا» هارپر را بخاطر این هوشمندی‌اش و با احترام «جانورِ سیاست» می‌خواند.
هارپر گام اول را با استفاده از تمام نیروهایی که می‌توانست به اختیار بگیرد با رسیدن به رهبری به اپوزسیون در انتخابات 2004 با 99 کرسی (تقریبا مساوی با مجموع کرسی‌های دو حزب ادغام شده) در مقابل دولت اقلیت پل مارتین با 135 کرسی برداشت. پس از انتخابات 2004 در سال 2006 که لیبرال‌ها موقعیت‌شان ضعیف‌تر شده بود از هارپر شکست خوردند و هارپر در دو مین گام بلند خود نخست وزیر شد.
از ششم فوریه 2006 که هارپر سوگند خورد، کانادا کم‌کم شاهد شیوه و راستای تازه‌ای در حکومت‌داری شد. این شیوه که دکترین‌ هارپر خوانده می‌شود، تا به آنجا گسترده شد که برای خودش مکتبی شد که برخی آن را «هارپریسم» می‌خوانند. شیوه اجرای بسیار از امور کشوری به مرور تغییرات محسوس و چشمگیری پیدا کرد. تا کنون صدها مقاله و دهها کتاب در باره آنچه در یک دهه اخیر در کانادا و بوسیله‌ هارپر به وقوع پیوسته به نگارش در آمده که به همین موضوع پرداخته است. در انتخابات 2008‌ هارپر به دولت اقلیتی با کرسی‌های بیشتر (143 کرسی) رسید و حالا‌ هارپر بیشتر از پیش، آنچه را خود می‌پسندید و در هر زمینه ای عملی می‌کرد.
این سیاستمدار بویژه باهوش با درایت تمام و با توجه با استحکام سیستم بانکی کانادا توانست، بهتر از همه کشورهای پیشرفته جهان (جی 8)، کانادا را با موفقیت از بحران اقتصادی که جهان را فرا گرفته بود عبور دهد.
هارپر همزمان تغییراتی هم در سیاست خارجی کانادا داد. ماموریت ارتش کانادا در افغانستان را که در دوران لیبرال‌ها و به عنوان یک ماموریت صلح (حفاظت از امنیت کابل) شروع شده بود، به ماموریت جنگی و نبرد با طالبان در قندهار تبدیل کرد. تعداد 150 کانادایی در این ماموریت جان باختند. کانادا پس از جنگ کره در سالهای دهه 50 در صحنه بین‌المللی عمدتا به عنوان نیروی صلح در مناقشات حضور یافته بود حالا‌ هارپر به کانادا نقشی دیگر می‌داد. در زمینه سیاست خارجی که می‌توان مثال‌های زیادی زد یکی دیگر از مهمترین آنها خروج از توافقنامه « کیوتو» بود. یکی از مبتکران این پیمان کانادا بود که برای برنامه ریزی در زمینه حفظ محیط زیست و جلوگیری از گرمایش جهانی از طریق جلوگیری از تولید گازهای گلخانه و از جمله گاز کربن منعقد شده بود. در داخل از همه مهمتر لغو پیمان کلونا بود. این پیمان به مبلغ پنج میلیارد دلار با رهبران اقوام بومی بوسیله مارتین برای بهبود آموزش و زندگی این اقوام بسته شده بود. از نظر رابطه با مطبوعات، به عقیده بسیاری از روزنامه‌نگاران دوره ده ساله حکومت‌ هارپر دشواری‌های زیادی برای رسانه بوجود آورد. مثلا انتشار اخبار به بیرون از دفتر نخست وزیری با کنترل شخص نخست وزیر انجام می‌شود.
در انتخابات 2011 بالاخره‌ هارپر توانست با بدست آوردن 166 کرسی به دولت اکثریت برسد. به عقیده نمایندگان و رهبران بسیاری از احزاب از آنزمان تاکنون نقش پارلمان کانادا به عنوان مرکز دمکراتیکِ تصمیم‌گیری در امور مهم مملکتی کمرنگ شده است. در جریان تصمیم برای شرکتِ کانادا در سرکوب داعش در عراق و سوریه، خبر ابتدا در نیویورک بوسیله‌ نخست‌وزیر، آقای هارپر، منتشر شد. این موضوع بشدت با اعتراض توماس مولکر و ترودو و خانم الیزابت می‌قرار گرفت.
البته مثال‌های زیادی در باره مکتب «‌هارپریسم» در زمینه‌های مختلف می‌توان بدست داد. مثلا در خاورمیانه حمایت بی قیدوشرط از سیاست‌های یک جناح سیاسی در اسرائیل روش جدیدی است که به کلی با رویه‌ای که کانادا سالها در سیاست خارجی خود در خاورمیانه دنبال کرده، تفاوت پیدا کرده است.‌ بنا به اظهارات بسیاری از ناظران، هارپر اعتقادی به وجود و کارکرد سازمان ملل ندارد. در ده سالی که نخست وزیر کانادا بوده، تنها دوبار در مجمع عمومی این سازمان سخنرانی کرده است. کانادا که تقریبا همیشه در میان 15 عضو شورای امنیت کرسی و جایگاهی داشته است. این جایگاه را به کشورهای درجه دومی مثل پرتقال واگذار کرده است. لوایح بودجه کابینه‌های‌ هارپر هیچگاه سر فرصت بررسی نشده اند. دیگر لوایح هم به دلیل اینکه محافظه‌کاران در مجلس اکثریت دارند، با تصمیم‌ هارپر برای مدت زمان مشخصی به تشخیص او مورد بحث قرار می‌گیرند. هرگاه متممی از سوی اپوزیسیون پیشنهاد شود، عملا و در کمتر مواردی وارد لایحه مورد نظر می‌شوند. کوین کیج، مسئول پارلمانی بودجه که مقامی غیرحزبی است روایت می‌کند که برای انجام کارش، مدارک لازم در اختیارش گذاشته نمی‌شده و به‌همین دلیل از مقام خود کناره‌گیری کرد.‌ هارپر با شعار «مسئولیت‌پذیری، شفافیت و مبارزه با فساد» بویژه در انتخابات 2004 بر سر کار آمد اما بسیاری از ناظران با بررسی کارنامه او بر این باورند که‌ هارپر به هیچکدام از این اصول عمل نکرده است. آبروریزی‌های مکرر در رمینه‌های مختلف به تعداد قابل توجه ای می‌رسند. چند تن ازسناتور‌های انتخابی‌اش تحت تعقیب پلیس آرسی ام پی قرار گرفته و یا در دادگاه در حال محاکمه هستند. جنجال سناتور خلع شده مایک دافی یکی از بزرگترین آبروزیزی سنا در طول تاریخ فعالیت آنست. منشی پارلمانی اش «دین دل ماسترو» به علت تقلب در انتخابت محکوم به حبس شده است. این اواخر یکی از بی‌سابقه ترین اقدامات‌ هارپر به تصویب رساندن لایحه سی 51 که به لایحه « ضد تروریسم» مشهور شده، بوده است. مردم در سطح وسیع و چهره‌های متشخص سیاسی و اجتماعی کانادا از جمله ژان کریتین، برایان مالرونی، جو کلارک و جان ترنر چهار نخست وزیر پیشین خواستار لغو این لایحه شده‌اند و آنرا ناقض منشور حقوق و آزادیهای شهروندی کانادایی‌ها می‌دانند. مخالفان می‌گویند این لایحه که برای حفاظت کانادا و کانادایی‌ها در مقابله با تروریسم مطرح و تصویب شده اگر بخواهد به اجرا درآید در عمل زندگی و آزادی‌های مردم را از میان می‌برد. در این لایحه به ماموران آرسی ام پی و امنتیتی عملا اختیارات تام بدون نظارت داده شده که هر کسی را به این اتهام که مظنون به فعالیت تروریستی است مورد بازجویی قرار دهند و یا حتی بدون دستور قاضی و دادگاه دستگیر کنند. زمزمه‌های نیاز به تغییر مدت‌هاست شنیده می‌شود اما تا دوشنبه شب 19 اکتبر نمی‌توان گفت کانادا به چه سمت و سویی خواهد رفت و دوشنبه 19 اکتبر روزی است که مردم، حرفشان را با آرای خود خواهند زد.
P25.trudeau
روزشمار انتخابات 2015: 74 روز تا انتخابات باقی مانده
نظر سنجی: براساس آخرین نظرسنجی‌هایی که اریک گرنیه، تحلیلگر سی بی سی در تحلیل خود برای بررسی موقعیت احزاب در شرایط کنونی بکار گرفته، ان دی پی 32 و یک دهم درصد، حزب محافظه‌کار 31 و 6 دهم درصد، حزب لیبرال 25 و 6 دهم درصد، حزب سبز و بلوک کبکوا بطور مساوی هر کدام 4 و 9 درصد و بقیه نزدیک به صفر درصد طرفدار دارند. این نتایج با درنظر گرفتن و ترکیب ریاضی با متد ویژه ای از نتایج نظرسنجی‌هایی که بوسیله چند بنگاه نظرسنجی و از جمله دو بنگاه سنجش افکار فوروم و اکوس انجام شده، بدست آمده و روز 28 جولای منتشر شده است. بر اساس این نتایج اگر انتخابات امروز برگزار می‌شد، ان دی پی بین 114 تا 146 کرسی، حزب محافظه‌کار بین 113 تا 140 ، حزب لیبرال بین 62 تا 94 ، حزب سبز یک تا دو کرسی و بلوک کبکوا هم حداکثر یک کرسی بدست می‌آوردند. تغییر عمده اینکه بنظر اریک گرنیه، تحلیلگر سی بی سی لیبرال‌ها نسبت به نظرسنجی‌های اخیر به اندازه نامحسوسی بر طرفدرانشان در سطح کشور اضافه شده است و ان دی پی همچنان در میان این احزاب گرچه با اختلاف کم اما همچنان حامیان بیشتری بین مردم دارد. پارلمان 388 کرسی دارد و برای رسیدن به اکثریت باید دست کم 170 کرسی بدست آورد.

حدود 47 درصد ان.دی.پی را مدیر اقتصادی بهتری می‌دانند
چند هفته اخیر خبرهای مربوط به اوضاع اقتصادی کشور، کانادایی‌ها را به شدت نگران کرده است. مقام مسئول بودجه مجلس رسما اعلام کرد که امسال دولت یک میلیارد دلار کسری بودجه خواهد داشت. بیلان اشتغال در ماه مه نگران کننده بود. ارزش دلار کانادا این هفته باز هم سقوط کرد و به میزانی پائین تر از بحران اقتصادی 2008 رسید. جو الیور مدعی شده که دولت کسری بودجه را رفع و یک میلیارد و 400 هزار دلار اضافه بودجه خواهد داشت. آنچه مسلم است اعداد و ارقام روشن اوضاع اقتصادی را نشان می‌دهند. صندوق بین اللملی پول هم رشد اقتصادی سه ماهه اول کشور را خیلی پائین تر از آنچه پیش بینی شده بود، اعلام کرد. گلوبال نیوز یک نظر سنجی بویژه در باره اقتصاد انجام داده که نتایج آنرا همین سه شنبه منتشر کرده است. برای آینده 47 درصد مردم اظهار امیدواری کرده اند که ان دی پی می‌تواند به وضعیت اقتصادی سروسامان بدهد در مقابل 41 درصد لیبرال‌ها و 32 درصد محافظه‌کاران از نظر مردم قدرت اینکار را دارند. مفسر گلوبال می‌گوید بنظر می‌رسد اقتصاد موضوع کلیدی انتخابات فدرال خواهد بود.
P25
دونالد ساترلند:« من کانادایی‌ام، پس باید بتونم رای بدم»
روز سه‌شنبه نامه‌ای از این هنرپیشه هشتاد ساله کانادایی‌تبار که از هنرپیشه‌های نامدار جهان است در اعتراض به این قانون که هرکس بیش از 5 سال خارج از کانادا زندگی کند، نمی‌تواند رای بدهد، منتشر شد. این نامه که در گلوب اند میل به چاپ رسید، بازتاب گسترده ای در همه رسانه‌ها و از جمله در رسانه‌های عمومی پیدا کرد. ساترلند که اصلا زائیده سینت جان است در شروع نامه‌اش نوشته: «اسم من دونالد ساترلند است، اسم همسرم فرانسین راست، ما هرکدام یک پاسپورت داریم. پاسپورت کانادایی ... تمام » ... سال گذشته دادگاه عالی با اعتراض گروهی از مردم و دادخواستی که دریافت کرده بود، این بند قانون انتخابات که به تصویب رسیده را نپذیرفت اما محافظه‌کاران از این رای فرجام خواهی کردند و دوشنبه هفته گذشته دادگاه فرجام خواهی انتاریو ادعای وکلای دولت را قبول کرد که کسانی که بیش از 5 سال از کشور بیرون زندگی کرده باشند، نمی‌توانند در انتخابات شرکت کنند. این فرجام خواهی یک میلیون و 400 هزار برای دولت خرج برداشت. ساترلند که با طنزی زیبا نامه اعتراضی خود را نوشته اشاره کرده که‌ هارپر نمی‌خواهد ما رای بدهیم برای اینکه هرچه کمتر رای بدهند احتمال اینکه او آرای مخالف بگیرد، کمتر می‌شود. ساترلند به مقاله لومند چاپ فرانسه هم اشاره کرده و نوشته (خطاب به‌ هارپر) آن مقاله تمام صفحه‌ای را خوانده‌ای. نوشته کانادا دیگر آن کانادای سابق نیست. بر اساس این قانون حدود یک میلیون کانادایی نمی توانند در انتخابات فدرال شرکت کرده و رای بدهند.