24می2019

30 آبان 1392 نوشته شده توسط 

یوز ایرانی بهانه‌ای برای پرداختن به داستانی غم‌بار

پیشنهاد ایرانی‌ها و موافقت سپ بلاتر، رئیس فدراسیون جهانی فوتبال سبب شد تا یک بار دیگر محیط زیست در کشور بلازده ما مورد توجه قرار بگیرید.
تصویر یا طرحی از یوز ایرانی یا همان یوزپلنگ آسیایی قرار است به گونه‌ای تی‌شرت اعضای تیم ملی ایران را در جام جهانی 2014 مزین کند. این خبر بهانه‌ی پرونده این شماره «هفته» شده است.
پرداختن به موضوع طبیعت و حفظ محیط زیست در جامعه ما از اهمیتی دوچندان برخوردار است چرا که این مفهوم برای ما نوین است. درحالی که بزرگترین دغدغه‌‌ی مسولان نظام فراهم بودن کیک زرد و پوشیده بودن موی سیاه است، طبیعت و حفظ محیط زیست محلی از اعراب ندارد.
اما چه این دولت یا آن دولت، چه این حکومت یا آن حکومت سرکار باشند، در جامعه‌ای که اعضایش به اهمیت تلاش‌ همگانی برای حفظ محیط زیست نرسیده باشند، آن جامعه ناخواسته طبیعت اطراف خود را نابود می‌کند. طبیعتی که مبنای زندگی همه ماست. ما به سهم خود در این شماره سعی می‌کنیم قدری آگاهی‌رسانی کنیم و به بهانه یوز ایرانی و جام جهانی به سوژه محیط زیست جایگاه بدهیم.
خوشبختانه نویسنده‌ی پرونده این شماره، همکارمان سامان زمان‌زاده، خود یکی از فعالان حیات وحش ایران بوده که به تازگی همشهری ما در مونترال شده است.
شعر درخت شاید یکی از زیباترین سروده‌های سیاوش کسرایی باشد که از کودکی و از کتاب‌ فارسی یکی از کلاس‌های ابتدایی آن را یادگرفتم و همواره در گوشم طنین داشته است. این سروده‌ را که ستایشِ زیبای طبیعت است به شما عزیزان تقدیم می‌کنم.

درخت

تو قامت بلند تمنایی ای درخت
همواره خفته است در آغوشت آسمان
بالایی ای درخت
دستت پر از ستاره و جانت پر از بهار
زیبایی ای درخت
وقتی كه بادها در برگ‌های در هم تو لانه می‌كنند
وقتی كه بادها گیسوی سبز فام تو را شانه می‌كنند
غوغایی ای درخت
وقتی كه چنگ وحشی باران گشوده است
در بزم سرد او
خنیاگر غمین خوش‌آوایی ای درخت
در زیر پای تو
اینجا شب است و شب‌زدگانی كه چشمشان
صبحی ندیده است
تو روز را كجا خورشید را كجا
در دشت دیده غرق تماشایی ای درخت
چون هزار رشته تو با جان خاكیان
پیوند می‌كنی
پروا مكن ز رعد
پروا مكن ز برق كه بر جایی ای درخت
سر بركش ای رمیده كه همچون امید ما با مایی ای یگانه و تنهایی ای درخت
همچون امید ما با مایی ای یگانه و تنهایی ای درخت