23می2019

14 شهریور 1392 نوشته شده توسط  بیتا علیایی

رستوران‌های‌ لوکس مونترال و درآمدهای هفته‌ای 10 دلار

1-Maison Mere dYouville

در سال 1872، پارک مونت رویال به عنوان پارک گشوده شد و شکل شهرگونه تری به مونترال داد. این گام شهر مونترال را به آن‌چه ما امروز می شناسیم نزدیک تر کرد. همان‌طور که پیش از این گفته شده‌بود، تپه مونت رویال در نتیجه فرایند خروج اشراف از مرکز شهر و ساخت و ساز در دامنه آن مورد توجه واقع شده و به محل اسکان و نیز تفرجگاه اشراف تبدیل شد. در همین راستا از Frederick law Olmsted معمار معروف امریکایی و طراح Central Park شهر نیویورک دعوت شد تا طراحی آن را بر عهده بگیرد. این پارک در تابستان ها محل پیاده روی و در زمستان ها مکان رقابت اعضای باشگاه های Clubs de raquetteurs و Victoria Skating Rink بود که به مسابقات اسکی، هاکی و پاتیناژ می‌پرداختند. پارک در سایر اوقات سال محل برگزاری جشن های بالماسکه و رقص های شبانه ثروتمندان شهر بود. منطقه دیگری با نام Viger Square در شرق شهر و در مجاورت خیابان Saint-Denis با رستوران های زیبا و مجلل محل تجمع اشراف فرانسه زبان بود. اما این مونترال زیبا چهره دیگری نیز داشت، چهره ای پوشیده از دود و خاکستر کارخانه های صنعتی با خانه های به هم چسبیده، کوچک و خانوارهای فقیر. برای مونترالی های ساکن محلات فقیرنشین زندگی اشرافی آرزویی دست نیافتنی بود زیرا که دستمزدشان از هفته ای 6 تا 9 دلار تجاوز نمی کرد و این مقدار پول کفاف خورد و خوراک خانواده های فقیر سالهای 1880 را نمی داد. شرایط اقتصادی فوق ایجاب می کرد  که اکثر افراد خانواده مشغول به کار شوند، هرچند که زنان و کودکان از حقوق کمتری نسبت به همکاران مرد بالغ خود برخوردار بودند. آمارها حاکی از آنند که یک چهارم کودکان 11 تا 15 ساله و حدود نیمی از نوجوانان 16 تا 20 ساله به کار در کارخانه ها مشغول بودند. بیکاری فصلی، به مانند امروز، معضل دیگر قشر کارگر بود. زمستان های سخت مونترال هرگونه فعالیت ساخت و ساز، بارگیری کشتی ها و نجاری را متوقف کرده و بسیاری از کارگران را به ناچار برای کارهای پیشخدمتی به منازل اشراف می فرستاد. در سال‌های پایان قرن نوزدهم، یک کارگر به طور متوسط 55 تا 65 درصد درآمد خود را صرف خوراک و 15 تا 25 درصد آن را هزینه مسکن می نمود.
فعالیت زنان در خارج از خانه به شکل گیری نخستین مهدکودک ها توسط  Les Sœurs Grises در سال 1860 انجامید. خواهران خاکستری مونترال یا Sœurs de la Charité de Montréal میراث مارگاریت یوویل Marguerite d'Youville از نخستین فرانسویان متولد مونترال بود که با مرگ همسرش خانه خود را در مرکز مونترال قدیمی به امور خیریه و مراقبت از بیماران فقیر اختصاص داد. این خانه که به نام Hôpital général de Montréal

2-Hotel-Dieu

شناختهمی شده است امروزه در  Place d'Youville در ضلع غربی خیابان Saint-Pierre قرار گرفته است.
زندگی کارگری و عدم استطاعت مالی رابطه نزدیکی با اجاره نشینی دارند. از این رو، عجیب نیست که 85 درصد ساکنان شهر در سال 1881 خانه شخصی نداشته باشند. افزایش بی سابقه جمعیت در اوایل قرن بیستم و کمبود مسکن شکل ساختمان های شهر را دگرگون کردند، به طوری که خانه های تک خانواری سنتی جای خود را به خانه های دوبلکس جدید به سبک ساختمان های منطقه نیوکاسل انگلستان دادند. تغییرات در قانون تقسیم اراضی و عدم لزوم وجود حیاط های پشتی بزرگ مجزا خانه ها را متراکم تر کردند، بر همین روال دیوارهای تفکیکی حیاط های پشتی برداشته شده و کوچه های باریک ruelle به وجود آمدند. پلکان های فلزی خارج از ساختمان به جهت ارزانی - در مقایسه با پله های داخلی-  به سرعت نمای ساختمان ها را پوشاندند و با وجود خطراتی که در زمستان ها ساکنان را تهدید می کردند چنان رواج یافتند که امروزه به نماد شهر بدل شده اند. ساختمان های دوبلکس به هم چسبیده به جهت مشکلات نورگیری و ضعف در گردش جریان هوا در آغاز قرن بیستم مورد نقد بسیاری از معماران قرار گرفتند و به مرور تغییراتی در آن‌ها صورت گرفت.
پیش از این گفته شد که مونترال در پایان قرن نوزدهم از لحاظ میزان مرگ و میر و وضع بهداشت عمومی شهری خطرناک شناخته می شد. بررسی وضعیت مسکن کارگران مونترال نشان می دهد که ساکنان مناطق فقیرنشین نه تنها از حضور جمعیت زیاد در ساختمان های تاریک و بدون تهویه رنج می بردند، بلکه از وجود یک سیستم آبرسانی مناسب نیز بی بهره بودند. یکی از مشکلات رایج عدم وجود دستشویی در داخل منازل بود، به گونه ای که در محله Griffintown  تنها یکی از چهار خانوار توان تامین هزینه ساخت آن را داشتند و مابقی از چاه های خارج از خانه استفاده می کردند. این امر باعث آلودگی شدید در محلات و شیوع سریع بیماری های واگیردار می شد. با تلاش پزشکان و برخی از ثروتمندان خیر، بالاخره در پایان قرن نوزدهم مونترال صاحب یک دفتر بهداشتی به نام Bureau de santé  می شود که البته چندان برای پاسخگویی به مشکلات متعدد شهر چون جمع آوری زباله ها، اجساد حیوانات، واکسیناسیون و بررسی کیفیت شیر و آب توزیعی سازمان یافته نبود. وضعیت بهداشت در مناطق مجاور رودخانه اسفناک تر بود. در فصل بهار و همزمان با بالا آمدن سطح آب، محلات منتهی به رودخانه به ویژه خیابان Saint-Paul دچار آب گرفتگی شده و آلودگی ها را به سرعت در سطح محله پخش می کردند.
در کنار Bureau de santé، کلیسای کاتولیک و انجمن های مذهبی نیز به کمک فقرا، یتیمان و زنان بی‌سرپرست می شتافتند. یکی از بقایای این انجمن ها بیمارستان Hotel-Dieu به مدیریت خواهران Saint-Joseph است. این قدیمی ترین و تنها بیمارستان فرانسوی زبان آن سال‌ها، امروزه یکی از سه بیمارستانی است که Centre hospitalier de l'Université de Montréal را تشکیل می دهند.