جشن تولد 10 سالگی مجله هفته

0
218

 با حضور

رئیس مجلس ملی کبک و نماینده شهردار مونترال:

کارِ «هفته» شهامت می‌خواهد

مهدیه مصطفایی
عکس‌های جشن: PhotoMahnaz

عکس یادگاری دست اندرکاران جشن دهمین سالگرد تولد هفته

 جمعه گذشته اول ماه ژوئن، دست‌اندرکاران مجله هفته و گروه بزرگی از دوستان و همراهانِ داوطلب خود را برای برگزاری جشن 10 سالگی مجله هفته آماده کرده بودند. مراسم قرار بود در کلاب اتواتر با حضور مهمانانی که برای شرکت و حمایت از «هفته» بلیت تهیه کرده بودند برگزار شود. عقربه‌های ساعت هرچه به 6 و نیم عصر نزدیکتر می‌شد جنب و جوش برای هماهنگی و ارائه ی برنامه‌ای بی‌عیب و نقص نیز رشد می‌کرد. از شش و نیم میهمانان یکی پس از دیگری از راه می‌رسیدند و این فرصت را داشتند تا با دوستان و یا میهمانان از جمله رئیس مجلس ملی کبک، نماینده شهردار مونترال، عضو مجلس ملی کبک، و… همصحبتی کنند وی ا عکس یادگاری بگیرند.

حضور شخصیت‌های و همراهان  قدیمی مجله «هفته»، نیروهایی که از اولین شماره مجله هفته به نوعی از بنیانگذاران آن بودند با رویی گشاده و بیان خاطرات آن دوران حال و هوایی خاص به مراسم داده بودند. بعد از حضور مهمانان در سالن مراسم نغمه ثابت و علی پاکنژاد؛ مجریان برنامه به مهمانان به سه زبان خوش آمد گفته و اعلام برنامه کردند. جشن از بخش‌های مختلفی تشکیل می‌شد: موسیقی غربی با ویلون، سنتورنوازی، سخنرانی میهمانان ویژه، اجرای هنری کمدی، شام و کیک تولد.

در ابتدای برنامه بابک نامور (نوازنده ویلون) و نوید ادیبی‌فرد (نوازنده ویلون) با اجرای دو قطعه هنر خود را به اجرا گذاشتند. سپس ژاک شانیون ( رئیس مجلس ملی کبک) به ایراد سخنرانی پرداخت. او با اشاره به لزوم داشتن یک کامیونیتی قوی در بین قومیت‌های مختلف انتشار مجله به مدت 10 سال پیاپی را ستودنی خواند. در حالی که پذیرایی شام آغاز شده بود امیر خدیر، نماینده مجلس ملی کبک نیز در جایگاه قرار گرفت و با تاکید بر تلاش شبانه‌روزی همکاران مجله هفته، برای انتشار مجله گفت: در طول این مدت مجله هفته به خاطر شجاعت در نوشتن و اطلاع‌رسانی بارها به مخاطره افتاده است و به خاطر آن حتی به دادگاه نیز کشیده شده است.»

در ادامه خانم ماگدا پاپینو، عضو شورای شهر ان.دی.جی که به نمایندگی از طرف شهردار مونترال و شهردار ان دی جی در برنامه حضور پیدا کرده بود سخنرانی کرد.

بخش دوم برنامه با موسیقی و سنتور نوازی کوروش عشیق ادامه یافت. بعد یک فیلم کوتاه 5 دقیقه‌ای با عنوان «ده سال هفته و نگاه‌ها» که توسط محمد ارژنگ مدیرِ سایتِ تلویزیونی «هفت آسمان» ساخته شده بود به نمایش درآمد. در این فیلم کوتاه؛ افراد مختلف از همکارنِ هفته، هنرمندانِ شهر تا پیش‌کسوتان عرصه هنر و فرهنگ درباره مجله هفته نظر داده بودند.

سپس خسرو شمیرانی سردبیر مجله «هفته»، با اشاره به خاطره‌ای از دوران نوجوانی گفت که آن خاطره تلخ اولین بار طعم نبود آزادی بیان را به او نشان داده است.  او گفت که آزادی بیان اساسی ترین اصلی است که مجله به آن باور دارد و سه اصل دیگر بنیادی هفته را برشمرد: باور به صلح، احترام به طبیعت و باور به عدم خشونت. سردبیر مجله هفته با تاکید بر اینکه داشتن یک کامیونیتی قوی نیاز است و اساس کامیونتی بر اعتماد بنا شده گفت: این صداقت است که اعتماد می‌آفریند و صداقت بنیادی ترین ارزشی است که هفته به آن باور دارد.

بعد نوبت به کیک تولد رسید و چکاوکِ هفته روی آن نقش بسته بود و قرعه بریدن کیک به نام دکتر فرشید سادات شریفی افتاد.

استند آپ کمدیِ مهدی امین لاری در این قسمت سالن را پر از خنده کرد و با شرکت دادن حاضران در برنامه طنز خود فضای برنامه را متحول کرد. علاوه بر طنز متفاوت و نوین او صدای این هنرمند نیز حاضران را تحت تاثیر قرار داد.

درپایان آثار هنری که به «هفته» هدیه شده بود به مزایده گذاشته شد و اثر آقای محمود بقاییان و خانم مهرناز تنباکوساز توسط حاضران و به نفع هفته خریداری شد.

این برنامه در عین حال یک جشن کمک مالی به هفته بود که در شماره بعدی «هفته» گزارش مالی آن اعلام خواهد شد. 

خوانندگان درباره هفته چه می گویند…

پوریا ناظمی؛ روزنامه‌نگار

«مجله هفته دهمین سال فعالیت خود را جشن می‌گیرد. مجله‌ای به زبان فارسی برای ایرانیان ساکن شهر مونترال. شهری مهم در این سوی اقیانوس که از گذشته‌ای دور محل جمع شدن و گفت‌وگو بوده است. میراثی که در دوران تازه نیز آن را حفظ کرده است و به کانون فرهنگی کانادا و یکی از مهم‌ترین مراکز فرهنگی آمریکای شمالی بدل شده است. مونترال یکی از معدود شهرهایی است که در آن چند فرهنگی و در هم تنیدگی فرهنگ‌ها و زبان‌ها و نژادها و آیین‌های مختلف را می‌توان در زندگی روزانه شهری دید. تلفیقی که در آن هر یک از این خرده فرهنگ‌ها بدون آن‌که ماهیت و رنگ و لحن خود را از دست بدهند رد کنار هم بافته‌ای زیبا و چشم‌نواز را تشکیل داده اند.

هفته در این ده سال سعی کرده است صدایی و بازتابی از یکی از این تار و پودهای این شهر باشد. این تلاشی مهم و حیاتی است. ده سال انتشار مجله آن هم در دنیایی دیگر و با زبانی دیگر، نشان از پایداری مدیران این نشریه دارد. باید به این همت آفرین گفت و امیدوار بود که هفته در ادامه این مسیر دشوار موفق و ثابت قدم باشد. هفته اگر بخواهد نقشی برازنده خود در آینده بر عهده گیرد همچون هر رسانه دیگری در این زمانه پر تغییر دنیای رسانه باید با چالش‌های دوران تغییر مواجه شود و از مواجهه با آن موفق بیرون آید. ژورنالیسم جوامع شهری و خرده فرهنگ‌ها هنوز که هنوز است یکی از مهم‌ترین، اثربخش‌ترین و درعین حال درخشان‌ترین حوزه‌های رسانه به شمار می‌رود. راه موفقیت از دل مسیر روزنامه‌نگاری حرفه‌ای می‌گذرد و امیدوارم هفته پایدار و موفق و استوار در این راه قدم بردارد. باید در این مناسبت به همه همکاران هفته و به خصوص خسرو شمیرانی که این چراغ را یک دهه است روشن نگاه داشته است، دست مریزاد گفت.»

سعید بهی؛ تلاشگر اجتماعی و فرهنگی

«به باور من مهم‌ترین موفقیتی را که باید پس از یک دهه فعالیت رسانه‌ای به مدیران، دست اندرکاران و همکاران نشریه «هفته» تبریک گفت انتشار مستمر و با برنامه مشخص هفتگی است. همه کسانی که دستی در کار روزنامه‌نگاری و نشر دارند می‌دانند که فقط یک نیرو می‌تواند ضامن تداوم یک چنین کارهایی باشد و آن نیروی «عشق» است. چرا که در انجام چنین کارهای فرهنگی در همه جا و در میان همه جوامع و به ویژه در میان ما ایرانی‌ها ـ که منظورم حوزه فرهنگی و نه مرزهای جغرافیایی است ـ چنان «حاشیه» بر «متن» غلبه دارد که بی آن نیروی «عشق» استمرار کار ناممکن است؛ حتی اگر مشکلات تهیه مطلب خوب، بخش‌های فنی و گرافیکی و چاپ و هزینه‌های سرسام آور…را کنار بگذاریم.

باری، امروز چه موافق منش، روش و نگرش خسرو شمیرانی به عنوان نماد این مجموعه باشیم یا نباشیم، کیفیت مطالب چاپ شده و کار ارایه شده را به لحاظ فنی بپسندیم یا نپسندیم و خاستگاه فکری ما برآمده از هر نحله سیاسی و فلسفی باشد، نمی‌توانیم بر جایگاه نشریه هفته به عنوان یکی از محوری‌ترین و تاثیرگذارترین رسانه‌های جمعی مونترال صحه نگذاریم که گواه این مدعی آگهی رپرتاژهای بسیار متنوعی است که صاحبان مشاغل، حرفه‌ها، نهادها و فعالان تجاری، فرهنگی، اجتماعی  و سیاسی برای رساندن پیام خود به مخاطبان فارسی زبان و به اصطلاح «کامیونتی» ایران و افغان در آن نشریه به چاپ می‌رسانند. من به نوبه خود برای همه دست اندرکاران این هفته نامه در آغاز دهمین سال فعالیت آن رسانه آرزوی تندرستی، شادکامی و موفقیت‌های روزافزون دارم.»

«یکی از بیادماندنی‌ترین خاطرات من از خسرو شمیرانی به زمانی بازمی‌گردد که برای چاپ آگهی تبلیغاتی بنیاد آموزشی به دفتر کار او رفتم. آن روزها خیلی حال خوشی نداشتم چون فعالیت‌های بنیاد آن‌گونه که برنامه‌ریزی شده بود به پیش نمی‌رفت و یک دعوای حقوقی نفس‌گیر را که هم‌چنان نیز ادامه دارد باید مدیریت می‌کردیم …و میان همه این گرفتاری‌ها،گرافیستی که باید کارهای گرافیکی ما را انجام می‌داد به قول معروف به طور عمدی ما را جاگذاشته بود و چون باید بر سر قرار می‌رفتم از یکی از دوستان نازنین خواهش کردم که با توجه به وضعیت مالی دشوار بنیاد، اجالتا یک آگهی را برای چاپ آماده کند تا ما در فرصت مناسبی مشکل گرافیست را حل کنیم. خسرو شمیرانی که به هر حال دورادور خبر مشکلات بنیاد به گوشش رسیده بود با دیدن آگهی گفت که سعید عزیز این آگهی مناسب کار شما نیست فعلا نگران هزینه گرافیست نباش من کارش را از طریق یکی همکاران‌مان آقای علی تهرانی هنرمند گرافیست انجام می‌دهم. مبلغ بسیار ناچیزی که بهتر است بگویم به طور سمبلیک در نظر گرفت که به هر حال به عنوان دستمزد هنرمندی در اندازه‌های آقای تهرانی بسیار بسیار ناچیز بود. آن هنرمند نازنین هم  هر تغییری که ما خواستیم با حوصله و بی‌آنکه یک‌بار هم به خاطر آن دستمزد ناچیز گله‌ای داشته باشد انجام داد. نام  اینکار را چه باید گذاشت؟… بر عهده خوانندگان این یادداشت…. که در زیبایی نفس این‌کار، آن زمانی‌که با مشکلات گوناگونی دسته پنجه نرم می‌کردیم، تردیدی نیست و شایسته یادآوری، حتی اگر در آینده به وسع خود تلاش کردیم گوشه‌ای از آن مهر و عنایت را جبران کنیم. پاینده باشند.»

نفیسه حقیقت جوان؛ روزنامه‌نگار در ایران

من درک درست و دقیقی از کامیونیتی ایرانیان یا فارسی زبان‌های کانادا ندارم، اما به عنوان ایرانی که در رفت و آمد به مونترال هستم می‌توانم بگویم، هفته مکان و موقعیت فوق‌العاده‌ای برای آشنایی و پیدا کردن آدم‌ها (با توجه به نوع امکان و نیازهای‌شان) با یکدیگر است.

این رسانه و زیرمجموعه‌های مرتبط با آن شبیه شاهراهی برای کمک و اتصال خرده فرهنگ‌ها، اشخاص حقیقی و  حقوقی، پتانسیل‌ها، تخصص‌ها و رویدادها به یکدیگر هستند.

به نظرم هفته توان و شرایط این را دارد که کامیونیتی‌های فارسی زبان و غیر فارسی زبان نیز تعامل بیشتری با هم داشته باشند و حتی در مواردی تبدیل به مرجعی برای غیر فارسی زبان‌ها و سایر کامیونیتی شود.

تجربه شخصی من با مجله هفته این است که من بخش زیادی از دوستان ایرانی خوب مقیم کانادایم را به واسطه «هفته» پیدا کرده‌ام. بخش زیادی از اطلاعات مربوط به شهر و شرایط زندگی در مونترال را با مرجعیت به مجله «هفته» بدست آورده‌ام. «هفته» برای من پنجره‌ای متفاوت رو به مونترآل بوده است.

اما نقدهایی نیز به این نشریه وارد است و آن این که: به نظرم «هفته» می‌تواند جدی‌تر و حرفه‌ای‌تر نیازهای مخاطبانش را ارزیابی و برای آن‌ها تولید محتوا کند.

«هفته» برای بقا نیاز به، به‌روز شدن و همگام شدن با تکنولوژی‌های نوین ارتباطی و رسانه‌ای دارد.

همچنین برای بزرگتر شدن و اثرگذار بودن، لازم دارد فرامونترال بیاندیشد و این اندیشه را به مخاطبان مونترالی‌اش هم منتقل کند.

وجود «هفته»، سبب شده است تا نسل جدیدی از رسانه‌های فارسی در کانادا (مونترال) متولد شوند. لازم است این تأثیرگذاری برنامه‌ریزی شده‌تر و راهبردی‌‌‌‌‌تر ادامه داشته باشد.

ثبات در استراتژی تولید محتوا، طراحی و گرافیک مجله یکی از اولویت‌های حفظ مخاطب است. باید برای تقویت و ارتقاء نگاه و سطح مطالبه مخاطب برنامه‌‌ریزی‌های بروزتری مبتنی بر نیازسنجی‌های جدید، انجام شود.

به نظر من، «هفته» تنها یک مجله نیست بلکه رسانه‌ای است که بخش زیادی از بار فرهنگی، آموزشی و خدماتی جامعه فارسی زبان را به دوش می‌کشد، این رسالت باید با استراتژی‌های تولید محتوا جدی‌تر ادامه پیدا کند.

سعید خزائی؛ هنرمند و موسیقی‌دان

روزهای اول که وارد مونترال شدیم، من و همسرم با دیدن نشریات فارسی زبان و در صدر آن‌ها مجله هفته حس بسیار خوبی پیدا کردیم. همین کافی بود تا حس کنیم ایرانیانی که در این شهر زندگی می‌کنند اهل مطالعه، علم و فرهنگ و تجارت هستند و جمعیت ایرانی‌های حاضر در مونترال بسیار فعال‌تر از آن است که ما فکر می‌کردیم. از همه مهم‌تر اینکه مجله «هفته» را به عنوان یک مجله فارسی زبان خارج از کشور بسیار حرفه‌ای دیدم و مطمئنم جایگاه و اهمیت این مجله از یک مجله محلی که در ایران چاپ می‌شود به مراتب بالاتر است. هم‌چنین مسئولیت و توقعاتی که مردم به عنوان یک مرجع خبری و اطلاع رسانی فارسی زبان از این مجله دارند بسیار بیشتر از یک مجله محلی در ایران است. به تعبیری شفاف‌تر می‌توان گفت وجود چنین مجله‌ای می‌تواند حاکی از آگاهی و تعامل سازنده و جهت‌گیری مناسب در رشد فرهنگی-اجتماعی جمعیت ایرانیان مونترال به‌شمار آید.

حمایت از نشریات خارج از کشور که به زبان فارسی هم منتشر می‌شود اهمیت زیادی دارد، یک لحظه تصور کنیم که از فردا هیچ نشریه‌ای به زبان فارسی در مونترال یا هرجای دیگر در کانادا چاپ نمی‌شد. این نشان‌دهنده چه بود؟ آیا می‌توان همه اخبار مربوط به ایرانیان مونترال و کانادا را از شبکه‌های مجازی و اجتماعی دریافت کرد؟ آیا اخبار مربوطه از اعتبار کافی برخوردارند؟ برای تبلیغات مشاغل ایرانیان چه باید کرد؟

بدیهی‌ست که عدم وجود نشریات فارسی زبان خارج از کشور، گواه یک کامیونیتی نه چندان قوی خواهد بود که هنوز راه تعامل با دنیای بیرون را در نیافته‌اند!

تمام نکات فوق نشان می‌دهند که یک مجله خبری موفق تا چه حد می‌تواند حائز اهمیت باشد. بگذارید با صراحت بگویم، از این‌که گاهی مجله «هفته» و یا دیگر نشریات فارسی زبان را به دست می‌گیرم و در خیابان‌های مونترال قدم می‌زنم، حس می‌کنم که برگ‌های هنری، اجتماعی و تاریخی رویداد‌های کشورم ایران را در دیاری دیگر ورق می‌زنم و این حس بسیار خوبی به من می‌دهد.

مهدی غفوری؛ از بنیانگذاران انجمن مهندسان و آرشیتکت‌های ایرانی در مونترال

جامعه از افراد مختلف تشکیل شده و از آن جایی که افراد جامعه اعضای یک پیکر هستند اگر یکی از این اعضا موفق شود یا زمین بخورد یا کسی از دست آن ناراحت باشد بقیه اعضا و افراد آن پیکر هم تحت تاثیر قرار می‌گیرند.

به نظر من اعضای این جامعه یک شاهرگهایی دارند که در آن جامعه ایجاد می‌شود و به هم وصل می‌گردند تا از بالا و پایین و زیر و بم‌ها خوبی‌ها و خوشی‌ها و غم‌های همدیگر آشنا شوند.

حرف آخر من این است که «هفته» یکی از این شاهرگ‌ها از جامعه ایرانی مونترال است در این ده سال رول شاهرگ و شاهراه را برای ایجاد همبستگی و اطلاع رسانی و آماده کردن و تشویق کردند اعضای جامعه بازی کرده و کارش مثبت و سازنده بوده است. فکر کنم پنج سال قبل بود که گفتم تقدیر از تمام کارکنان یا داوطلب یا کسانی که با حقوق مختصر، با مجموعه «هفته» همکاری داشتند و این زحمت‌ها باید همین امروز از آن تقدیر شود. من هم به نوبه خودم  تولد 10 سالگی هفته را تبریک می‌گویم و از این همه تلاش سپاسگزارم.

 هلیا عارفی دوست؛ استاد پیانو

قطعا «هفته» جایگاه خوبی در ذهن و دل مخاطبان دارد، من خودم هر هفته از روز چهارشنبه منتظر آمدن «هفته» و مطالعه آن هستم. گزارشات جالب از رویدادهای سیاسی، اجتماعی، فرهنگی و هنری و هم چنین صفحات تبلیغات برای پیداكردن مشاغل مختلف در كامیونیتی ایرانی همه و همه دست به دست هم داده و از «هفته» نشریه‌ای وزین و به دل نزدیك ساخته است. من شخصا از تلاش همکاران و خسرو شمیرانی عزیز بسیار سپاسگزارم.

یكی از بهترین خاطرات من با هفته حس دلسوزی، همراهی و مهربانی آقای شمیرانی عزیز برای شركت در مسابقه موزیك امسال در كنكور براویسمیو بود كه هم حضورتان در روز مسابقه و هم بازتاب نشر عكس‌ها و موفقیت‌های بچه‌ها در «هفته» انرژی بسیار مثبتی را به من، هنرجویانم و والدین‌شان منتقل كرد.

من فكر می‌كنم «هفته» مجله مهمی در كامیونیتی ایرانی خودمان به حساب می‌آید. خوشحالم كه هستید و امیدوارم همیشه مانا و سلامت و موفق باشید.

 نرگس‌هاشمی؛ روزنامه‌نگار افغان

هفته به عنوان یگانه منبع خبر در میان افغان‌ها نقش بزرگی را بازی نموده و می‌نماید خصوصا در میان زن‌ها و مردان مسن افغان كه استفاده از كمپیوتر و انترنت كمتر مروج است بسیار كار آمد دارد.

خصوصا آن‌های كه علاقه‌مند اوضاع سیاسی و تحولات امنیتی و اجتماعی افغانستان استند بیشتر علاقه‌مند خوانش هفته استند من كسانی را می‌شناسم زمانی كه متنی را در مورد اوضاع افغانستان می‌نوشتم برایم بعد از خوانش متن زنگ می‌زنند و ابراز خرسندی می‌كردند و حتی گاهی با چند لحظه تماس تلفونی به بحث و تبادل أفكار در مورد تحولات سیاسی افغانستان می‌پرداختند.

هفته به عنوان یكی از منابع خوب معلوماتی و خبری در جریان ده سال كه از عمرش می‌گذرد توانسته دین اشرا بجا سازد و كاملا بی‌طرف و مسلكی كار كند و در هر سال مطابق خواست و نظر خواننده‌اش صفحاتی را ایجاد و یا حذف كند. اما با آن‌هم اگر چه می‌دانم ما همه به كمبود منابع سر دچار استیم خصوصا بخش آریانا اگر به موضوعات زنده بیشتر بپردازیم و از نشر مطالبی كه در كتب و متونی مختلف چندین بار چاپ گردیده خودداری كنیم بهتر خواهد بود و هم‌چنان اگر به عنوان یكی از منابع خوبی معلوماتی تا یك اندازه‌ای به مسائل دینی و هم‌چنان روانشناسی بپردازیم فكر كنم به كسانی كه در این بخش نیاز دارند كار مثمری كرده‌ایم .

ممنون از شما و یك‌بار دیگر به شما و تمام همكاران عزیز سالگرد هفته را از صمیم قلب تبریك میگوم.

bidotech banner

نظر بدهید

Please enter your comment!
Please enter your name here