باید بتوانید  از صفر شروع کنید تا به اوج برگردید

گفت‌وگو با دِلفینو کامپانی مدیر «پرامیس»

مریم ایرانی/ در حاشیه جشن سی‌امین سال تاسیس مجموعه، می‌خواستم با آقای دِلفینو کامپانی Delphino Campanile گپ دوستانه‌ای بزنم ولی فرصت تنگ بود و حضور انبوه مهمانان و برنامه‌ها، باعث شد که روز بعد از جشن در دفتر او با هم به حرف و بحث بنشینیم. قرار بود از موسسه بیشتر بگوییم و بشنویم ولی مسیر کلی به جایی رفت که برای مهاجری چون خود من خیلی شنیدنی‌تر و آموزنده بود. گفتگویی بی‌پرده و صریح  و البته نفس‌گیر به زبان فرانسه، با مدیر مجموعه‌ای که به شدت اعتقاد دارد باید مهاجرت را با ذهن باز پذیرفت و با آغوش باز به استقبال تفاوت‌های فرهنگی و ارزشی جامعه جدید رفت تا موفق شد. آن وقت به قول او خیلی زودتر از آنچه فکر می‌کنیم به روزهای اوج بازخواهیم گشت.

 

آقای دلفینو کامپانی عزیز، ضمن تبریک 30 سالگی «پرامیس»‌‌ می‌خواهم آغاز کلام را به خودتان بسپارم. دوست دارید از کجا شروع کنیم؟

همان‌طور که حتما در جریان قرار گرفته ‌اید، موسسه ما از ایده عده‌ای از راهبه‌های کلیسای کاتولیک شروع شد. آن‌ها، پیش از شکل‌گیری این مجموعه، یک مرکز خیریه کمک به زنان برای اقامت و اسکان را راه‌اندازی کرده‌بودند که امروز ما به نام مرکز Maria-Goretti می‌شناسیم که همان خوابگاه‌های اختصاصی زنان است. این راهبه‌ها با استفاده از کمک افراد مذهبی و خیرینی که به طور داوطلبانه در کلیسای کاتولیک کار می‌کردند، و انسان‌هایی متعهد و با تجربه بودند، توانستند، سنگ بنای اولیه درستی برای این مجموعه را پی‌ریزی کنند. در ابتدا کسانی که در اینجا بودند انگیزه‌های مذهبی داشتند ولی امروز هر کس که متعهد و حرفه‌‌ای باشد و کار کردن با مهاجرین و پناهندگان را دوست داشته‌باشد، می‌تواند با مجموعه ما همکاری داشته‌باشد. در عمل ما دیگر یک سازمان مذهبی نیستیم و فارغ از مباحث مذهبی و دینی به همه افراد به طور یکسان کمک می‌کنیم. حمایت‌های مالی ما همه از طرف وزارت مهاجرت دولت کبک و نیز آمپلوآ کبک است و خیرینی هم به ما کمک‌‌ می‌کنند و برای برگزاری کلاس‌های زبان فرانسه و سرویس کاریابی و کمک به مهاجرین برای رزومه نویسی و جستجوی کاری و نیز تحصیل و کمک به والدین سرویس‌های ویژه‌‌ای داریم. اخیرا هم مجموعه کمک به اسکان در سایر شهرهای استان کبک را راه‌اندازی کردیم. در اساس کار ما کمک به مهاجرین دارای اقامت دائم است که زیر 5 سال به کبک رسیده‌اند ولی در حالت کلی هرکس از ما تقاضای کمک و  همراهی کند کنارش می‌ایستیم. دانشجویان، پناهندگان و افرادی که در اینجا کار می‌کنند.

در اساس کار ما کمک به مهاجرین دارای اقامت دائم است که زیر 5 سال به کبک رسیده‌اند ولی در حالت کلی هرکس از ما تقاضای کمک و  همراهی کند کنارش می‌ایستیم.

خیلی جالب است که این مجموعه بزرگ  در طول 30 سال این‌همه فراز و نشیب را پیموده و محکم و قدرت‌مند‌تر از قبل به راهش ادامه داده‌است. علت پیشرفت خود طی این‌سال‌ها را واقعا در چه چیزی می‌دانید؟

خوب باید بگویم که اولین و مهمترین عامل، کار دواطلبانه و خیریه کسانی بود که اینجا را شکل دادند و مسیر را آغاز کردند. وقتی که این مجموعه شروع به کار کرد، فقط یک واحد کوچک با دو اتاق خواب یک سالن و یک آشپزخانه در آپارتمانی کوچک در منطقه کت دنژ بود. ولی در واقع داوطلبان با کار شبانه‌روزی خود به استحکام اینجا کمک‌های شایان توجهی کردند. هرچند که هدف اولیه همه آن‌ها مذهبی بود ولی حمایت‌های مالی هم بیشتر از سمت کلیسای کاتولیک و انجمن‌های مذهبی صورت می‌گرفت ولی با لائیک شدن نظام حکومتی کبک و فاصله کلیسا از کارهای اجتماعی بعد از تقریبا دهسال از تاسیس اولیه، داوطلبان بعدی از حالت مذهبی خارج شدند و با به کارگیری هر فردی با هر تفکری، سیستم‌های ملی کمک غیرمذهبی هم به این مجموعه وارد شد و کم‌کم سر و شکل گرفت.

 

البته کار کردن با نیروهای داوطلب همیشه این ریسک را دارد که به دلیل اینکه پولی نمی گیرند، تا پایان به همکاری با مجموعه ادامه ندهند و در اواسط راه دلسرد شوند. چطور این مجموعه بالغ بر 10 سال توانست با سیستم داوطلبی کار خود را پیشرفت بدهد؟

خوب اینجا را باید بگویم که ما مدیون تفکر و نگاه مذهبی هستیم که در آن زمان بر مجموعه حاکم بوده‌است. داوطلبینی که ابتدا با مجموعه ما همکاری‌‌ می‌کردند، کسانی بودند که برای رضای خدا و در جهت اهداف کلیسا کار‌‌ می‌کردند و مبلغ بسیار ناچیزی هم از آنجا می‌گرفتند. فکر کنم که شما در اسلام هم همچنین چیزی را دارید. ولی امروز دیگر این سیستم وجود ندارد. در واقع باید با داوطلبان شروع کرد ولی ادامه کار فقط با کار داوطلبانه ممکن نیست.

 

آیا از رسم‌های جوامع مهاجر هم در برنامه‌های فرهنگی استفاده‌‌ می‌کنید؟

ببینید من به طور کلی با این ایده مخالف هستم که از رسومات هر کشوری برای نزدیک کردن مهاجرین استفاده کنیم. نه اینکه این رسومات بد باشند ولی برای نزدیک شدن به جامعه جدید شما نیاز دارید که از جامعه سنتی و فرهنگی که از آن آمده‌اید فارغ شوید و پیوند‌های جدیدی با جامعه میزبان برقرار کنید. من به این مرحله، مرحله «انتقال و جابجایی» می‌گویم. اصلا بگذارید خانواده خودم را مثال بزنم. اصالت من ایتالیایی است. پدر و مادربزرگم تقریبا 100 سال قبل به مونترال آمدند. پدر و مادر من هم متولد کانادا هستند و من هم متولد مونترال هستم. در واقع دیگر نمی‌شود به من ایتالیایی گفت. من یک کانادایی یا یک کبکی با ریشه ایتالیایی هستم. به این مرحله اصطلاحا مرحله انتقال و جابه‌جایی‌‌ می‌گویم. در واقع، یک مهاجر ایرانی هم که اینجا می‌آید، درست است که باید اصالت ایرانی خودش را حفظ کند ولی باید بداند که او در واقع دیگر یک کانادایی است و اگر فرزندانی داشته باشد، آن‌ها هم دیگر کانادایی هستند. پس الان وقت آن است که وارد رسومات فرهنگی جامعه میزبان شود. نباید با افکار بسته فقط در جامعه ایرانی بخواهد باقی بماند.

 

وقتی که این مجموعه شروع به کار کرد، فقط یک واحد کوچک با دو اتاق خواب یک سالن و یک آشپزخانه در آپارتمانی کوچک در منطقه کت دنژ بود

 فکر کنم منظورم را خوب نتوانستم منتقل کنم، منظورم این نبود که برنامه‌های فرهنگی باعث شوند تا مهاجران به جامعه جدید نتوانند متصل شوند، به طور کلی گفتم که آیا وجود همچنین رویدادهایی را در مرکز خود لازم می‌بینید؟

ببینید متوجه هستم که شما در جهت کمک به مهاجرین دارید این حرف را می‌زنید. ولی می‌خواهم شما را متوجه این مساله کنم که این کار نه تنها باعث کمک به مهاجرین نمی‌شود بلکه باعث می‌شود دیرتر در جامعه جدید پذیرفته شوند. در آمریکای شمالی و کلا کانادا، سال‌هاست که پدیده مهاجرت شروع شده‌است. قصه برای امروز و دیروز نیست که بخواهم بگویم می‌توان طور دیگری هم به این جامعه نزدیک شد. سال‌ها است ما روی این مسیر کار کرده‌ایم، فکر کرده‌ایم و تجربه‌های فراوانی را پشت سر گذاشته‌ایم. برای نزدیک شدن به جامعه جدید یک راه بیشتر وجود ندارد و آن این است که ما سعی کنیم با این فرهنگ گره بخوریم. اگر بخواهیم همه‌اش در جامعه و آدم‌هایی که می‌شناسیم خودمان را غرق کنیم هیچ اتفاقی نمی‌افتد. در حال حاضر ایتالیایی‌های زیادی هستند که در آمریکا و کانادا زندگی می‌کنند. آنها جامعه خودشان را ایجاد کرده‌اند که با ایتالیایی که آن را ترک کرده‌اند، فرق دارد. ارزش‌هایش ، رفتار با زنان وکودکان و ارزش‌های اجتماعی در ایتالیا با کانادا متفاوت است.یعنی می‌خواهم بگویم شما باید ایرانی بشوید که در جامعه کانادایی و با ارزش‌های آن و قوانین آن دارد یک جامعه ایرانی درست می‌کند. اگر بخواهید به همان مدل و سنتی که در ایران داشته‌اید بچسبید، اینجا واقعا اتفاق مثبتی برایتان نمی‌افتد. کلید اصلی برای پیشرفت این است که باید بپذیرید اینجا جامعه جدیدی با فرهنگ جدید است. در اینجا در موسسه خودمان ما سعی می‌کنیم که جوامع مهاجری جدیدی که وارد می‌شوند را به کبکی‌ها خوب معرفی کنیم و به  مهاجرین هم کمک کنیم بین آنها پذیرفته شوند.

 

پس به نظرشما رمز آمیخته شدن در جامعه جدید همین است؟

بله. انتقال از ان فرهنگی که در آن بزرگ شده‌اید به فرهنگ جدیدی که در آن قصد دارید پذیرفته شوید. البته قطعا برای نسل اولی‌ها بسیار سخت‌تر است. نسل اول مهاجران همیشه با چالش‌های بیشتری روبرو هستند. ولی فرزندان آن‌ها، مشکلاتشان کمتر است. مثل تفاوت من با پدربزرگ و مادربزرگم. آن‌ها هیچ وقت به خوبی من در کبک زندگی نکردند ولی تلاششان را کردند. البته باید بگویم که برای موفقیت بیشتر باید دیدگاه منفی را کنار بگذارید. با بقیه تماس برقرار کنید. ارزش‌های مشترک جامعه جدید را بپذیرید. اگر این کار را نکنید، به زودی در جامعه جدید فرومی‌ریزید. تجربه‌های ناسیونالیستی در جوامع مهاجری بیشتر اوقات عواقب ناراحت کننده‌ای دارد. آدم‌ها را افسرده و محدود می‌کند.

 

چه کارهایی این روند آمیخته شدن را تسریع می‌کند؟

اول زبان فرانسه خود را باید تقویت کنید. دایره آدم‌هایی که می‌شناسید را زیاد کنید. به دیگران احترام بگذارید و سعی کنید مثبت باشید. وظیفه موسساتی مثل ما همین است که به افرادی مثل شما کمک کنند تا جای خودشان را سریعتر پیدا کنند. این را هم بدانید که اساس تفکر در اینجا این است که افراد ممکن است زبان خوبی نداشته باشند ولی تلاش‌‌ می‌کنند. این ارزشمند است. این تلاش باید به نسل‌های بعد مهاجران هم منتقل شود. یک نکته هم این است که در کانادا واقعا افراد پذیرش بالایی برای مهاجران دارند. در آمریکا این ظرفیت بالا وجود ندارد. اینجا همه می‌خواهند کمک کنند. ولی به شرطی که ذهنتان بسته نباشد. هر دینی دارید یا اعتقاد سنت و فرهنگ آن را داشته‌باشید. ولی بدانید برای نزدیکی به جامعه باید آن را کنار بگذارید و با مردم فارغ از آن‌ها برخورد کنید. باید فراموش کنید در کشور خود آدم مهمی بوده‌اید. به این معنی که نگذارید این فکر شما را محدود کند. این طرز فکر اینجا شما را از پا در می‌آورد. بیش از 200 سال است که مهاجران زیادی اینجا آمدند و آن‌هایی موفق شدند که از صفر شروع کردند و کم‌کم خودشان را پیدا کردند.

 

چه حرف مهمی برای مهاجران می‌توانید بزنید؟

اول زبان فرانسه خود را باید تقویت کنید. دایره آدم‌هایی که می‌شناسید را زیاد کنید. به دیگران احترام بگذارید و سعی کنید مثبت باشید.

مهمترین نکته این است که باید از همین آغاز تلاش کرد تا با قوانین و ارزش‌های اینجا آشنا شویم. دوست داشته باشید و تلاش کنید به آن نزدیک شوید. اگر در انجام این کار موفق شوید، می‌توانید اینجا بمانید. به شما کمک می‌کنیم تا دوباره به جایگاه قبلی برگردید. حتی شاید در جایگاه بالاتری هم بایستید. خودتان را از جامعه جدید دور نگاه ندارید. به آن نزدیک شوید. فرهنگ و سنت‌های شما مهم هستد ولی برای زندگی در اینجا، باید تلاش کنید فرهنگ جدید را بپذیرید. این را هم از طرف من به مهاجران ایرانی بگویید. من ایرانی‌هایی زیادی دیده‌ام که نمی‌خواهند به فرانسه یا انگلیسی صحبت کنند. این ممکن نیست. باید به زبان جامعه جدید حرف بزنید. در رویدادهای فرهنگی کبک شرکت کنید. فراموش کنید که در ایران چه چیزی را پشت سر گذاشتید. اینجا فرصتی دوباره برای شروع است.

آقای دلفینو کامپانی گرامی از شما سپاسگزاریم.

برخی از  خدماتِ برای کمک به مهاجران

خوشامد گویی واطلاع رسانی

  • چگونگی به دست آوردن مدارک مهمی مثل بیمه درمانی، بیمه اجتماعی، گواهینامه رانندگی و غیره
  • باز کردن یک حساب بانکی؛
  • پیدا کردن خانه؛
  • مراقبت از کودکان و ثبت نام کودکان در مدرسه؛
  • آشنایی با سیستم مدرسه در کبک
  • چگونگی دریافت کمک مالی برای خانواده‌ها و پر کردن فرم‌های مالیاتی
  • آشنایی با فرهنگ و جامعه کبک
  • حقوق شهروندی؛
  • معدل‌سازی مدارک دانشگاهی
  • زندگی در خارج از مونترال و سایر شهرهای استان کبک

 

آموزش زبان فرانسه به صورت نیمه وقت

خدمات کمک به خانواده و فرزندان

کمک به آموزش و تحصیل فرزندان

کمک به کاریابی

خدمات مسکن و اجاره اتاق برای بانوان بالای 18 سال

3333, chemin de la Côte Ste-Catherine
Montréal (Québec) H3T 1C8

گفت‌وگو با اِلِنور نَش، مدیر اجرایی موسسه «پرامیس»

bidotech banner

نظر بدهید

Please enter your comment!
Please enter your name here